ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲਾ ਤਾਬੀਜ਼ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸ਼ਰਧਾ, ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਤਾਬੀਜ਼ ਸਦਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਤਾਬੀਜ਼ ਨੂੰ ਘੀ, ਸੋਮਰਸ, ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵਧ ਤੋਂ ਵਧ ਚੰਗਾ ਕਰੇ। ਇਹ ਤਾਬੀਜ਼ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਉਹੀ ਤਾਬੀਜ਼ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਖਾਦਿਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੀ ਨਾਲ ਟਪਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਲ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਂਗ। ਅੱਗੇ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਤਾਬੀਜ਼ ਦੀ ਗੰਢ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਵਿਆਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵਾਰ ਵਾਰ, ਘਿਉ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਤਾਬੀਜ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦਫਾ ਕਰੇ। ਇੰਝ ਹੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਲਈ ਤਾਬੀਜ਼ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵਾਰ ਵਾਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ। ਸੋਮ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰੇ ਹੋਣ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਤਾਬੀਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧੀਆ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ, ਇਹੀ ਤਾਬੀਜ਼ ਪਾ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਾਬੀਜ਼ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧ ਵਧ ਕੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਫਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਤਾਬੀਜ਼ ਯਮ, ਵਾਤ (ਹਵਾ), ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਲਈ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧ ਵਧ ਕੇ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਮਿਟਦੇ ਗਏ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਦੋ ਚੰਗੇ ਵੈਦ ਹਨ, ਇਸ ਤਾਬੀਜ਼ ਨਾਲ ਹਲ ਜੋਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਵਧ ਵਧ ਕੇ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ। ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਸ ਤਾਬੀਜ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਮਿਲਦੀ ਰਹੀ। ਇਹ ਤਾਬੀਜ਼, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵਾਤ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਇਹੀ ਤਾਬੀਜ਼, ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਰਨ ਨੇ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਤਾਬੀਜ਼ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਾਬੀਜ਼ ਨੂੰ ਰੁਤੂਆਂ ਨੇ, ਰੁਤੂਪਤੀਆਂ ਨੇ, ਅਤੇ ਸਾਲ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਇਹ ਰਤਨ ਵੈਰੀ ਨਾਸਕ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਅਥਰਵਣਾਂ ਨੇ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੇ, ਇਸ ਤਾਬੀਜ਼ ਨਾਲ ਦੱਸਿਉਆਂ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੇ ਇਸ ਤਾਬੀਜ਼ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਆਸਥਿਤ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਜੋ ਰਤਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਵ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਰਤਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤਾਕਤ, ਚਮਕ, ਗਊਆਂ, ਬਕਰੀਆਂ, ਅਨਾਜ, ਸੰਤਾਨ, ਧਨ, ਮੱਖਣ, ਦਧੀ, ਦੂਧ, ਸੋਭਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਇਹ ਰਤਨ ਪੋਸ਼ਣ, ਜਿੱਤ, ਰਾਜਸਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ, ਵੈਰੀ ਨਾਸਕ। ਇਹ ਰਤਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਬਣਾਏ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਵਧਿਆਈ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਰਤਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਦੇਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਪਾ ਕੇ, ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਤੇ ਫਸਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੰਤਾਨ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵਧੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਯਜਨਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਤਨ, ਮੰਗਲਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਰਤਨ, ਸੌ ਦਾਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੇ। ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਇੰਧਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਸੰਤਾਨ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਧਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੀਏ। ਹੁਣ, ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਆਸਥਾਨ ਹੈ? ਕਿੱਥੇ ਸੱਚਾਈ ਟਿਕੀ ਹੈ? ਕਿੱਥੇ ਆਚਰਨ, ਕਿੱਥੇ ਸ਼ਰਧਾ, ਕਿੱਥੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਨੀਵ ਹੈ? ਉਸ ਦੇ ਕਿਸ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉੱਗਦੀ ਹੈ? ਕਿਸ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ? ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਕਿਸ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਕੰਭ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਮਾਪਦੇ ਹਨ? ਕਿਸ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੈ? ਕਿਸ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਕਿਸ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਕਿੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ? ਕਿੱਥੇ ਉੱਦੇਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਹਵਾ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਦੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ? ਦੱਸੋ, ਸਕੰਭ ਕੌਣ ਹੈ? ਅੱਧ-ਮਹੀਨੇ, ਮਹੀਨੇ, ਰੁਤੂਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਸਾਲ ਨਾਲ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ? ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਜੋ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਹਨ, ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ? ਵਹਿੰਦੇ ਜਲ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ? ਦੱਸੋ, ਸਕੰਭ ਕੌਣ ਹੈ? ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਉਹ ਸਕੰਭ ਕੌਣ ਹੈ? ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਕੰਭ ਕਿੰਨਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਬਾਹਰ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਤਾਬੀਜ਼ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ, ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਸਤਿ ਦੀ ਖੋਜ, ਸਦੀਵ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।