ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਰਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਬਾਂਧਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਹਰ ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਅੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—“ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਖੀਚਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇ, ਹੇ ਅੰਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ੀ ਜਲਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—“ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਨਾ ਕਰ।” ਉਹ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦੇਵੇ। “ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇਸ ਦੀ ਗਿਆਨਤਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੋ।” ਜੋ ਵੀ ਲਾਨਤਾਂ ਜਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਅੱਜ ਉਚਾਰੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਵੀ ਮਨ ਦੇ ਤੀਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਤਾਂਤ੍ਰਿਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਾ। “ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਤਾਂਤ੍ਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਆਪਣੀ ਜ਼ਬਾ ਨਾਲ ਅਕੜੇ ਹੋਏ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਆਪਣੀ ਜਲਾਉਣੀ ਨਾਲ ਖੂਨ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।” ਇਕ ਚਤੁਰ-ਧਾਰੀ ਵੱਜਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਭੇਦ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ 'ਤੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵੈਰੀ, ਰਕਾਬੀ, ਦੁਸ਼ਟ, ਅਤੇ ਨਫਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਿਰ ਵੀ ਕੱਟ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਪਲਾਊ ਦੇ ਫਾਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਤਾਬੀਜ਼ ਮੇਰੀ ਢਾਲ ਬਣੇ; ਚਰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤੱਤ ਅਤੇ ਚਮਕ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇ। ਜੋ ਵੀ ਕਸਾਈ ਜਾਂ ਪਲਾਊ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮ ਕਰ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਜੀਵੰਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਣ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲਾ ਤਾਬੀਜ਼, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਵਸੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਘੀ, ਸੋਮਾ, ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀ ਖੁਰਾਕ, ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵਧ-ਵਧ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕਰੇ; ਤਾਬੀਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਤਾਬੀਜ਼ ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਯਮ ਲਈ ਬਾਂਧਿਆ, ਪਲਾਊ ਦਾ ਫਾਲ, ਜੋ ਘੀ ਨਾਲ ਟਪਕਦਾ, ਖਦੀਰਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ—ਅਗਨਿ, ਤਾਕਤ ਲਈ, ਉਸ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹ; ਉਹ ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਘੀ ਖਿੱਚੇ; ਉਸ ਨਾਲ ਨਫਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜਾ। ਇਹੀ ਤਾਬੀਜ਼, ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਲਈ; ਸੋਮਾ, ਵੱਡੀ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਲਈ; ਸੂਰਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਾਬੀਜ਼ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੌਲਤ ਲਈ; ਹਵਾ, ਘੋੜੇ, ਜ਼ੋਰ ਲਈ; ਅਸ਼ਵਿਨ, ਪਲਾਊ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ; ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਚਾਨਣ ਤੇ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਲਈ—ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਲਈ। ਇਹ ਰਤਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵਾਤਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਾ ਲਈ ਬਾਂਧਿਆ, ਜਲਾਂ ਨੇ ਉਠਾਇਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਲਿਆ; ਹਰ ਦਿਨ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਲਈ। ਇਹ ਰਤਨ, ਵਾਰੁਣ ਨੇ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਚ ਲਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਈ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲਿਆ; ਹਰ ਦਿਨ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਲਈ। ਮੌਸਮਾਂ ਨੇ, ਮੌਸਮ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਸਾਲ ਨੇ ਬਾਂਧਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੱਧ-ਦੇਸ਼ਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੇ ਬਾਂਧਿਆ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਬਣਾਏ ਰਤਨ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ繁ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦਿੱਤੀ। ਅਥਰਵਨ ਨੇ, ਅੰਗੀਰਸ ਨੇ, ਇਸ ਨਾਲ ਦਾਸ੍ਯੂਆਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ; ਇਸ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜੋ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ; ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਸਥਿਤ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜੋ। ਜੋ ਰਤਨ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਵਜੋਂ ਬਾਂਧਿਆ, ਉਹ ਜਾਦੂਈ ਰਤਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਰਤਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਗਾਂ, ਬਕਰੀਆਂ, ਅੰਨ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ繁ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨਾਲ; ਸ਼ਹਦ, ਘੀ ਦੇ ਵਹਾਅ, ਤੱਤ ਅਤੇ ਰਤਨ ਨਾਲ; ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ; ਚਮਕ, ਪ੍ਰਤਾਪ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਾਲ; ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਇਹ ਰਤਨ ਦੇਣ; ਇਹ ਰਤਨ ਜਿੱਤਦਾ, ਰਾਜ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ। ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭਤਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ; ਵੈਰੀ-ਰਹਿਤ, ਵੈਰੀ-ਨਾਸਕ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਨੀਵੇਂ ਹੋਣ। ਇਹ ਰਤਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਰੇ; ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲੋੜੀਦਾ, ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰਤਨ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ, ਮੇਰੀ ਉੱਤਮਤਾ ਲਈ ਚੜ੍ਹੇ। ਉਹ ਰਤਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ, ਪਿਤਰ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ, ਮੇਰੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਲਈ ਚੜ੍ਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਪਲਾਊ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੰਤਾਨ, ਪਸ਼ੂ, ਅਤੇ ਅੰਨ ਵਧੇ।