ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ-ਸੰਤਾਪ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਅਤੇ ਅਸੁਧੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਿਮਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ, “ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲੋ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿਓ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਓ, ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿਓ।” ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ, ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ, “ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਦਮ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੀਵੇ ਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਸ ਛੱਡ ਜਾਵੇ।” ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਜੋ ਵਾਯੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। “ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੀਵੇ ਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਸ ਛੱਡ ਜਾਵੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। “ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੀਵੇ ਨਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਸ ਛੱਡ ਜਾਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਸ, ਰਿਗ, ਯਜ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਜਲ, ਖੇਤੀ, ਸਾਹ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਥਾਂ, ਉਹ ਆਖਦੇ, “ਉਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵੈਰਤਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਸ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ, “ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਯੁੱਧ ਤੇ ਵੈਰ ਮਿੱਟ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਜਿੱਤ ਅਸੀਂ ਉਸ ਵੰਸ਼ਜ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ, ਤਾਕਤ, ਸਾਹ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਗੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।” ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ, ਧਰਮ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। “ਮੇਰੇ ਲਈ ਧਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਮਿਲੇ,” ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਧਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧ ਕਰਨ ਲਈ, ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਜੱਬਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੌਂਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਟਿਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਆਹੁਤੀ ਜਿੱਤਵਾਨ ਹੈ।” ਫਿਰ ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਵਰੁਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਤੇ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿਉ।” ਅੱਗੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਅੰਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ।” ਉਹ ਅਕਾਸ਼ੀ ਜਲਾਂ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਅਗਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਜੋਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਨਾ ਕਰ।” ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਮੈਨੂੰ ਜੋਤ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜ, ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੇਣ।” ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਅੱਜ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਾਪ ਜਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਬੋਲ, ਜਾਂ ਮਨ ਦੇ ਤੀਰ ਆਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਢ।” ਅਗਨੀ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਾਦੂਗਰਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਜੜ੍ਹ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਰਕਤ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਚਾਰ ਧਾਰ ਵਾਲਾ ਵੱਜਰ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ, “ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲ ਜਾਵੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਗਵਾਹ ਹੋਣ।” ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਵੈਰੀ, ਵਿਰੋਧੀ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਹਲ ਦੀ ਧਾਰ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਹੋਈ ਤਾਬੀਜ਼, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੱਖਣ ਦੀ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜੋਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ।” ਜੇ ਕਰਹਾ ਜਾਂ ਹਲਵਾਹਕ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਈ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਉਸ ਚੋਟ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਣ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਰਧਾ, ਯਜ, ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲੀ ਤਾਬੀਜ਼, ਸਾਡੇ ਘਰ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਵੱਸੇ। ਉਸ ਤਾਬੀਜ਼ ਨੂੰ, ਉਹ ਘੀ, ਸੋਮਾ, ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਰਸ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਜਿਵੇਂ ਪਿਉ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੰਗਾ ਕਰ, ਤਾਬੀਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਜਿਹੜੀ ਤਾਬੀਜ਼ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਯਮ ਲਈ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਖਦਿਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਅਗਨੀ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਵਾਯੂ, ਘੋੜੇ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸਵਿਤਾ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹੀ; ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੱਖਣ, ਤਾਕਤ, ਜੋਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਦੌਲਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਮਹਾਨਤਾ, ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਤਾਬੀਜ਼ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰੀਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਚਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਤਾਬੀਜ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ, ਜੋਤ, ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।