ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ—ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਦਬੇ ਹੋਏ, ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ—ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਣ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੁਣਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਉਪਜਾਊ ਖੇਤ ਚੁਣਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੁਨਰਮੰਦ ਸਵਾਰ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਆਸ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਿਸ਼ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼—ਚਾਹੇ ਕਾਂਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਨਕਨਕਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਅੱਗ ਤੋਂ, ਬੂਟਿਆਂ ਤੋਂ, ਸਰਪਾਂ ਤੋਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੰਨੀ। ਤੈਨੂੰ ਤੌਦੀ ਤੇ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਤੋਂ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦੇ, ਤੇ ਵਿਸ਼ ਦੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ ਵਿਸ਼ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਸਰਪ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ ਦੰਦ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਅਮਰਤਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ। ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਇਕਤਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਸਤਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਜੋੜ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਜੋੜ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜ, ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਇਕਤਾ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਅਗਨੀ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈਂ। ਹੇ ਦਿਵਯ ਜਲ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕ ਬਖ਼ਸ਼। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਯਮ, ਪਿਤਰਾਂ, ਤੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹੈਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਚਮਕ ਹੈਂ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਦੇ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਵਸ ਜਾ। ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ—ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸਨੂੰ ਸੌਂਪਦਾ ਹਾਂ, ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਇਹੀ ਅਰਦਾਸ, ਇਹੀ ਕਰਮ, ਇਹੀ ਮਨੋਭਾਵ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਈਏ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਬਛੜਾ, ਬਲਦ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਪੱਥਰ, ਅੱਗ—ਜੋ ਵੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਭੀ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡੀਏ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣੇ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਜਾਂ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੇ ਪਾਣੀ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ, ਹਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਸਰੋਤ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾ, ਹੇ ਪਾਣੀ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੀ, ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਪਾਣੀ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਲਾਜ਼, ਸਾਡਾ ਪਾਪ, ਸਾਡੀਆਂ ਬੁਰੀਆਂ ਸੁਪਨਿਆਂ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਕਦਮ ਹੈਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪੈਰ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਨਾ ਜੀਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਕਦਮ ਹੈਂ, ਜੋ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਾਯੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ। ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਸ ਵਿੱਚ, ਰਿਗ ਵਿੱਚ, ਯਜੁਸ ਵਿੱਚ, ਬੂਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ—ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪੈਰ ਵਾਂਗ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਹਰ ਥਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਵੈਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼, ਦੁਸ਼ਮਣੀ, ਪਾਪ, ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਸਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ, ਅਗਨੀ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਯਮ, ਪਿਤਰ, ਸਾਵਿਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ—all give their blessings, protection, and brilliance to the devotee, establishing him firmly in this world, ਸਦਾ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ।