ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੱਪ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਉਪਚਾਰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪੈਦਵਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਹਾਨੀਕਾਰਕਤਾ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅਸੀਂ ਪੈਦਵਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ ਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਪਿੱਛੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ-ਬਲ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ। ਹੁਣ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੇ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ, ਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਕੱਪ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਨੂੰ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਵਾਰੋ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕਿਰਾਤਾ ਜਾਤੀ ਦੀ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਖੁਰਪੀਆਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇਲਾਜ ਵਾਲੀ ਜੜ੍ਹ ਖੋਦ ਰਹੀ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਚਿਕਿਤਸਕ, ਚਿੱਟੇ-ਕਾਲੇ ਚਿਟੇ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਸੀ ਤੇ ਵਿਦੇਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਬਿਛੂਆਂ ਨੂੰ ਅਸਰਹੀਣ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਪਾਰਜਨਯ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਪ ਅਤੇ ਨਾਸ਼ਕਾਰੀ, ਦੇਸੀ, ਵਿਸ਼ੀਲੇ, ਕਾਲੇ, ਦਸ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹਾਨ ਉਤਪਾਦਕ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਤਰਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਸ ਕੋਲ ਸਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਕੌਣ ਨਿਰਜੀਵ ਸੀ? ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਇਕੱਠੇ ਫੜ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਗੁੱਚੇ ਦੀਆਂ ਬੇਰੀਆਂ। ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਘ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਦਾ ਵਿਸ਼ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਸਭ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਓ; ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ, ਕੁਚਲ ਦੇ, ਵਿਖੇਰ ਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਖੇਤ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਕਾਬਲ ਸਵਾਰੀ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਚਾਹੇ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ ਹੈ—ਕਾਂਦਾ ਜਾਂ ਕਨਕਨਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਵਿਸ਼ ਵੀ—ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਅੱਗ, ਪੌਦਿਆਂ, ਸੱਪਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਉਪਜੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਤੌਦੀ ਵੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਵੀ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕਦਮ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ ਲਈ। ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਤੋਂ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਵੀ, ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦੇ; ਵਿਸ਼ ਦੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ ਵਿਸ਼ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਅੱਗ ਨੇ ਸੱਪ ਦਾ ਵਿਸ਼ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਅਮਰਤਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਬਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਏਕਤਾ ਲਈ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਦੀ ਏਕਤਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਏਕਤਾ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਏਕਤਾ ਨਾਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਏਕਤਾ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਣ, ਪਾਣੀਆਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈਂ; ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕ ਬਖ਼ਸ਼ੋ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਯਮ, ਪਿਤਰ, ਸਾਵਿਤਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਦਿਓ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਓ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ—ਇਹ ਮਨੋਰਥ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ ਜਿਹੜੇ ਸਾਡੀ ਵੈਰਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵੈਰਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਕਰਮ ਤੇ ਮਨੋਰਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਈਏ, ਪਰੇ ਸੁੱਟ ਦਈਏ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ, ਵਛਿਆ, ਸਾਂਡ, ਹਿਰਣ੍ਯਗਰਭ, ਪੱਥਰ, ਅੱਗ, ਚਿੱਟਾ-ਕਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼ੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਮਨੋਰਥ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਝੂਠ ਜਾਂ ਪਾਪ ਅਸੀਂ ਜਾਣ-ਅੰਜਾਣ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਓ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਸਰੋਤ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੋ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ਼, ਚੰਗਿਆਈ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਤਕਰਸ਼ ਲਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।