ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮਾਣ-ਯਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵਰਨਾ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਵਰਨਾ! ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਮਗਰੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਢਾਹ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ।" ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਹੇ ਵਰਨਾ! ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਪਸ਼ੂ-ਧਨ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੋਣ।" ਫਿਰ ਉਹ ਵਰਨਾ ਰਤਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਨਦਾ ਹੈ, "ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਰਨਾ ਰਤਨ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ। ਮੇਰੀ ਚਮਕ ਕਦੇ ਨਾ ਘਟੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦੇਵੇ।" ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਰਤਨ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਯਸ਼ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਵਿੱਚ, ਤਿਆਰ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਸੋਮ ਯਜਨਾ ਤੇ ਮਧੁਰ ਹਵਨ ਵਿੱਚ, ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਤੇ ਵਸ਼ਟ-ਪੁਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇ ਸਰਵੋਚ ਪਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਵਰਨਾ ਰਤਨ ਮੈਨੂੰ ਯਸ਼ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ।" ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ, ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਰਤਨ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਯਸ਼ ਤੇ ਚਮਕ ਦੇਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਜੋੜੇ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਰਥ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ, ਤੀਜਾ ਵਰੁਣ ਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਸੱਪਾਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਰਦਥ ਦਾ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦੀ ਲੋਅ ਹੈ, ਰੁੱਖ ਉਸ ਦਾ ਢੱਕਣ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਰੁੱਖੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਢੱਕਣ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਥ ਦੀ ਬੰਨ੍ਹਤ ਹੈ। ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਘੜੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ। Paidva, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।" Paidva ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, "ਇਹ Paidva ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਇਹਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਇਹ ਘੋੜੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ।" ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸੱਪ ਹਨ—ਨਰ ਤੇ ਮਾਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ। ਨੇੜੇ-ਦੂਰ ਦੇ ਸੱਪ, ਵਿਛੂ, ਅਤੇ ਜੋ ਲਾਠੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, Paidva ਨੇ ਵੀ। ਉਹ Paidva ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। "ਸੱਪ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਨਾਸਕ ਵੀ। ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਕੜਛੀ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਨੂੰ ਦਰਭਾ ਨਾਲ ਮਾਰ।" ਇੱਕ ਕਿਰਾਤ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਖੁਰਪੀਆਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਇਲਾਜ ਦੀ ਜੜ ਖੋਦਦੀ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਹਕੀਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ-ਕਾਲਾ ਮਿਲਿਆ-ਝੁਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਸੀ-ਵਿਦੇਸੀ ਅਤੇ ਵਿਛੂਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਪਰਜਨਯ—all ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਪ, ਨਾਸਕ, ਦੇਸੀ, ਵਿਸ਼ੀਲੇ, ਕਾਲੇ, ਦਸ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹਾਨ ਉਤਪੰਨਹਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਇਕੱਠੇ ਫੜ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਰੀਆਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ। ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾ ਕੇ, ਸੱਪ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਨਦੀਆਂ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਮਰੇ ਹੋਏ, ਹਾਰੇ ਹੋਏ, ਕੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਵਿਖੇੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਕਿਸਾਨ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਸਵਾਰੀ ਘੋੜਾ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂਦਾ ਤੇ ਕਨਕਨਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਅੱਗ, ਪੌਦਿਆਂ, ਸੱਪਾਂ, ਪਾਣੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਿੱਚ ਉਪਜੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਨੇਕ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ। "ਤੂੰ Taudī ਹੈਂ, ਤੂੰ Ghṛtācī ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਕਦਮ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ, ਤੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈਂ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਿਸਮ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਤੋਂ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਵੀ, ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦੇ।" ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਸੱਪ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਸੋਮ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ; ਜ਼ਹਿਰ ਦੰਦ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਅਮਰਤਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਲ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਲ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਏਕਤਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ।" Sovereignty ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਹੀ ਆਰਜ਼ੂ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਲ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਏਕਤਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਰਦਾਸ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਯਸ਼, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।