ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿਪਤਾਵਾਂ, ਦੁੱਖਾਂ ਤੇ ਅਣਚਾਹੀਆਂ ਬਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਜੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਅਭਾਗੇ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗੁਆ ਚੁੱਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਬਣੀ ਰਹੇ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਨਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੇ ਸੁਨੇਹੇ ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੁੱਕ ਜਾਣ। ਉਹ ਬੂਟੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਰਿਕਾਂ ਦੇ ਜਪ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਲਏ ਗਏ ਨਾਮ ਤੋਂ, ਹਰੇਕ ਸੁਨੇਹੇ ਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਣ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮਿੱਟੀ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ! ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਅਕੁਸ਼ਲਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਤੂੰ ਰੋਈਂ ਨਾ, ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਖੋਤਲੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਬਣਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾ—ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਟੋਣੇ-ਟੋਟਕੇ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਵਾਪਸ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਹ ਰਸਤਾ ਪਕੜ, ਤੇ ਬਾਂਝ ਔਰਤ ਦੀ ਜਥੇ ਵਾਂਗ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਚਾਲਾਂ ਤੇ ਚਲਾਕੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਟੁੱਟ ਜਾ। ਨੂਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ, ਆਪਣਾ ਵਸੇਬਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਪਰੇ ਕਰ ਲੈ। ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਠਹਿਰ, ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾ। ਹਵਾ ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਾ ਗਾਂ, ਨਾ ਘੋੜਾ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੁਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਬਣਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸੰਤਾਨ ਕਰ ਦੇ। ਜੋ ਵੀ ਜਾਦੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੂਸ਼ ਘਾਹ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਖੇਤ ਜਾਂ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ, ਜਾਂ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਵਾਂਗ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਿਆ—ਸਿਆਣੇ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ। ਅਸੀਂ ਪਤਾ ਲਾ ਲਿਆ ਤੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਵੈਰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਦੱਬਿਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਵੈਰ ਜਿਥੋਂ ਆਇਆ ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਵੇ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਜਾਦੂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਕੁੱਲ੍ਹੜੀਆਂ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਜਾਦੂ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਉੱਠ ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾ, ਅਜਨਬੀ—ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਲੋੜ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਪੈਰ ਵੱਢ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਜਾਦੂ। ਭੱਜ ਜਾ! ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇਣ। ਭਵਾ ਤੇ ਸਰਵਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੋ, ਜੋ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ; ਜੋ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਲਈ ਦੈਵਿਕ ਹਥਿਆਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ। ਚਾਹੇ ਜਾਦੂ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਅੱਠ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ—ਹੱਦ ਬਣ ਕੇ, ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾ। ਤੇਲ ਲਗਾਈ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਈ, ਹਰੇਕ ਬਿਪਤਾ ਢੋਈ—ਚਲੀ ਜਾ! ਆਪਣੇ ਬਣਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਧੀ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ। ਚਲੀ ਜਾ, ਹੇ ਜਾਦੂ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ; ਜਖਮੀ ਰਾਹ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾ। ਤੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਵੱਢੇ। ਇੱਕ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਢਦਾ, ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਉਹ ਮੁੜ ਲੈਂਦਾ; ਦੂਜਾ, ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਵੱਢਦਾ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਉਸ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਢਦਾ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜਿਥੇ ਵੀ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਆ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ। ਹੇ ਜਾਦੂ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ—ਸਾਡੀ ਗਾਂ, ਘੋੜਾ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ। ਜਿਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੋਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ; ਪੱਤੇ ਤੋਂ ਹਲਕੀ ਹੋ ਜਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਾਦੂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਉਸ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ। ਜਾਦੂ, ਫੰਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ। ਹੇ ਜਾਦੂ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ; ਜਾਦੂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਸਵੇਰ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੇ ਜਾਦੂ ਨੂੰ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਮਿੱਟੀ ਝਾੜ ਕੇ, ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਐਡੀ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਬਣੀ? ਮਾਸ ਕਿਵੇਂ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ? ਗਿੱਟਾਂ, ਉਂਗਲਾਂ, ਗੱਡ, ਖੱਡ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਰਾਬਰੀਆਂ ਕਿਸ ਨੇ ਬਣਾਈਆਂ? ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਟਿਕਾਣਾ ਕਿਸ ਨੇ ਦਿੱਤਾ? ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਤੇ ਉੱਪਰਲੇ ਗਿੱਟ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਕਿਸ ਨਾਲ ਬਣੇ? ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਕੋਲ ਰੱਖੀਆਂ; ਗੋਡਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪਤਾ? ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਬਣਤਰ, ਜੋ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਗੋਡਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਢਿੱਲਾ ਧੜ ਹੈ। ਕਿਸ ਨੇ ਕੁਲ੍ਹੇ ਤੇ ਰਾਣਾਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਧਾਰ ਬਣਿਆ? ਕਿੰਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜਿਆਂ ਨੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਗਲ੍ਹ ਬਣਾਈ? ਕਿੰਨੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਕਿਸ ਨੇ ਮੋਢੇ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਪਿੱਠਾਂ ਬਣਾਈਆਂ? ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, “ਆਓ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਯੋਗ ਬਣਾਈਏ”? ਕਿਸ ਨੇ ਮੋਢੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ? ਕਿਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ—ਸਿਰ, ਦੋ ਕੰਨ, ਦੋ ਨੱਕ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮੂੰਹ—ਵਿਚ ਛੇਦ ਕੀਤੇ? ਕਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚੌਪਾਇਆ ਤੇ ਦੋਪਾਇਆ ਜੀਵ ਹਰ ਥਾਂ ਚੱਲਦੇ ਹਨ? ਜੁੱਬਾਨ ਜਕੜਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੀ, ਬੋਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ। ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਮਾਗ, ਮੱਥਾ, ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਖੋਪੜੀ ਬਣਾਈ? ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਬਾ ਬਣਾਕੇ, ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ? ਸੁਖ-ਦੁਖ, ਅਨੇਕ ਸੁਪਨੇ, ਭਾਰੀ ਨੀਂਦ ਤੇ ਥਕਾਵਟ—ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਕਿਉਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਤੀਬਰ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਆਨੰਦ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਕਿੱਥੋਂ ਦੁੱਖ ਤੇ ਅਰਾਮ, ਨਾਸ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ? ਕਿੱਥੋਂ ਸਫਲਤਾ, ਵਾਧੂ, ਘਾਟ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਰੋਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ, ਜੋ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘੇਰੀਆਂ, ਕਈ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦੀਆਂ, ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ? ਤੀਬਰ, ਲਾਲ, ਕੁੰਗੂ, ਤਾਮਬੀ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਆੜੇ ਤੁਰਦੀਆਂ—ਕਿਸ ਨੇ ਇਹ ਬਣਾਈਆਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੂਪ, ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਾਹ, ਨਿਕਾਸੀ ਤੇ ਫੈਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਰੱਖੀਆਂ? ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂਜਸੀ ਸਾਹ ਰੱਖੀ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਰੱਖੀ, ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ, ਝੂਠ ਕੀ ਹੈ, ਮੌਤ ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਕਿੱਥੋਂ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾਏ, ਉਮਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਤੇਜ? ਕਿਸ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਜਾਲਾ ਕੀਤਾ, ਸਵੇਰ ਜਗਾਈ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦਿੱਤੀ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ, ਆਖਿਆ, “ਧਾਗਾ ਖਿੱਚੋ”? ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਪਾਇਆ, ਤੀਰ ਤੇ ਨਚਣ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆ? ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਚਿਤ ਵਿਚ ਉਠਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੋਲ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਧਾਨ ਬਣਾਇਆ।