ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਇਕੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਕਾਰਦੇ ਸਨ। ਕਦੇ ਉਹ ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰਨ, ਅਗਨੀ, ਜਾਂ ਗਰੁਤਮਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਯਮ ਜਾਂ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਵਜੋਂ—ਸਭ ਇਕ ਹੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਅਨੇਕ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕੋ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਦੂ-ਟੋਣਾ ਅਤੇ ਵੈਰੀ-ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਡਰ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਾਦੂਗਰ, ਵੈਦ, ਰਾਜੇ, ਸ਼ੂਦਰ, ਔਰਤਾਂ, ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ—ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ—ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਵਧੂ ਵਾਂਗ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਜਾਦੂ-ਕ੍ਰਿਆ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਦੀ ਮੂਲ ਸਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਧੂ ਲੋਕ ਉਸ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਉਨਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਭਜਾਉਂਦੇ। ਕਈ ਜਾਦੂ, ਜਾਦੂਗਰੀ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਿਰ, ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਕੇ; ਉਨਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਸਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਪਸ ਭਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਜੇ ਇਹ ਜਾਦੂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਰਾਜੇ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਦੂ ਉਸੀ ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਧੂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਧੂ ਲੋਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਜਾਦੂ-ਟੋਣਾ, ਚਾਹੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਸਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦੇ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਉਸੀ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ। ਜਾਦੂਗਰੀ ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ। ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਧੂ, ਉਨਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ, ਉਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਦੂ-ਟੋਣਾ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੈਰੀ-ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ "ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ" ਕਿਹਾ, ਉਹ ਜਾਦੂ ਉਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਜਾਲ ਲਗਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ-ਸਾਜ਼ਕਾਰ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਜਾਦੂ ਉਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਰਹੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਦੂ-ਕ੍ਰਿਆ ਬਣਾਈ, ਉਨਾਂ ਦੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ, ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭਜਾਉਂਦੇ। ਜੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਬਦਕਿਸਮਤ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਾ ਗੁਆਚੁਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਧਨ ਸਦਾ ਰਹੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਲਿਆ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ, ਉਹ ਪੌਦੇ ਹਰ ਪਾਪ ਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਣ। ਪਰਮਾਤਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਿਕ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਣ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਧੂੜ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਅਸੁਭ ਦੂਰ ਕਰ। ਜਾਦੂ, ਰੋਣ ਨਾ ਕਰ, ਗਧੀ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ। ਇਹ ਜਾਦੂ-ਟੋਣੇ ਦੀ ਰਾਹ ਹੈ—ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਬਾਂਝ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜਥਾ, ਤੂੰ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ। ਚਾਨਣ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਦੂਰ ਜਾ, ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ ਬਣਾ; ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਕਰ, ਠਹਿਰ ਨਾ, ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ। ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਪਾ ਦਿੰਦੀ, ਜਾਦੂ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਗਾਂ, ਘੋੜਾ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹ; ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਝਪਣ ਜਗਾ। ਜੇ ਜਾਦੂ-ਕ੍ਰਿਆ ਜਗਲੀ ਘਾਹ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਖੇਤ, ਜਾਂ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਫ਼ਨ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਈ ਜਾਲ, ਜਾਦੂ-ਕ੍ਰਿਆ, ਜਾਂ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਭੇਟ ਵਜੋਂ invoke ਹੋਈ—ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਾਦੂ-ਟੋਣੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੈਰੀ-ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਲਿਆਈ, ਜਗਾਈ, ਜਾਂ ਦਫ਼ਨ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਲਿਆਈ ਗਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਜਾਦੂ-ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਉੱਠ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਪਰਾਈ—ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਲੱਭਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ گردن ਤੇ ਪੈਰ ਕੱਟ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਾਦੂ! ਭੱਜ ਜਾ! ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੰਤਾਨ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖਿਆ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਭੂਤਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਓ। ਭਵ ਤੇ ਸਰਵ, ਜਾਦੂ-ਕ੍ਰਿਆ ਤੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰੋ; ਜਾਦੂ-ਟੋਣੇ ਤੇ ਅਸੁਭ ਲਈ, ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ। ਚਾਹੇ ਜਾਦੂ-ਕ੍ਰਿਆ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਅੱਠ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ—ਹੱਦ ਬਣ ਕੇ, ਦੂਰ ਜਾ। ਲੱਗੀ, ਮਲੇ, ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਭ ਨਾਲ—ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ! ਜਾਦੂ-ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਧੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ। ਜਾਦੂ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ, ਜਖਮੀ ਰਾਹ ਤੇ ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ। ਤੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਹੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਕੱਟੇ ਨਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ, ਦੂਜਾ ਆਉਂਦਾ; ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜਾ ਵਾਰਦਾ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨੂੰ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਜਾਦੂ! ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾ। ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਜਾਦੂ—ਸਾਡੀ ਗਾਂ, ਘੋੜਾ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ, ਉਥੋਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਿਆ, ਪੱਤੇ ਤੋਂ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾ। ਜੇ ਤੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ, ਜਾਲ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਾਦੂ-ਕ੍ਰਿਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜਾਦੂ-ਕ੍ਰਿਆ, ਜਾਲ, ਤੇ ਜਾਦੂ-ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਇਆ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਜਾਦੂ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹੇ, ਜਾਦੂ-ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਸਵੇਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਅਸੁਭ ਤੇ ਜਾਦੂ-ਕ੍ਰਿਆ ਉੱਤੇ ਧੂੜ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਦੂਰ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਐੜ ਕਿਉਂ ਬਣੀ? ਮਾਸ ਕਿਵੇਂ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ? ਟਖਣ, ਉਂਗਲਾਂ, ਜੋੜ, ਖੱਡ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਬਣੇ? ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਤੇ ਉੱਪਰਲੇ ਟਖਣ, ਦੋਨੋ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਕਿਸ ਤੋਂ ਬਣੇ? ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰੱਖੀਆਂ; ਘੁਟਣਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪਤਾ? ਚਾਰ ਭਾਗ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦੇ; ਘੁਟਣਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਢੀਲਾ ਧੜ ਹੈ। ਕੌਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਕਮਰ ਤੇ ਰਾਨ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਧਾਰ ਬਣਿਆ? ਕਿੰਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸੀਨਾ ਤੇ ਗਲਾ ਬਣਾਉਂਦੇ? ਕਿੰਨੇ ਛਾਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਕੌਣ ਨੇ ਮੋਢੇ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਪਿੱਠ ਬਣਾਈ? ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, "ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਯੋਗ ਬਣਾਈਏ" ਕਿਹਾ? ਕੌਣ ਨੇ ਮੋਢੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ? ਕੌਣ ਨੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਛੇਦ—ਸਿਰ, ਦੋ ਕੰਨ, ਦੋ ਨੱਕ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਮੂੰਹ—ਕੱਟੇ? ਕਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚੌਪੈਰ ਤੇ ਦੋਪੈਰ ਜੀਵ ਉਨਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਚਲਦੇ? ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੀਭ ਜਬੜਿਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖੀ, ਬੋਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ। ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਰਹੱਸਮਈ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ, ਜਾਦੂ-ਟੋਣਾ, ਪਾਪ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਚਨਾ—all ਇੱਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਪਰਚਾ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਦੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕੋ ਹੈ।