ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਅਟੱਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਗੁੱਝ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਕੀ ਕਰੇਗਾ? ਪਰ ਜੋ ਇਸ ਭੇਦ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਲੋਕ ਦੀ ਮਾਪ-ਤੋਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਰਧ-ਸ਼ਲੋਕ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਚਲ-ਫਿਰ ਰਹੀ ਦੁਨੀਆ ਬਣੀ। ਤ੍ਰਿਪਦ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਚਾਰੋ ਦਿਸਾਵਾਂ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਰਵਾਦਿਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਨੇਕੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੀ ਅਸੀਸ ਪਾਵਾਂ। ਹੇ ਗਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਘਾਸ ਖਾ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀ, ਹੇ ਚਲ-ਫਿਰ ਰਹੀ। ਗਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਮਾਪ-ਤੋਲ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ; ਉਹ ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਅੱਠ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਨੌਂ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਛੰਦ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕਾਲੀ ਚਲ-ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ, ਪੀਲੀ ਪੰਛੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਸੱਚ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ; ਘੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ। ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲੀ; ਇਸ ਭੇਦ ਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ? ਜਣੇਰੂ ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਵੀ ਢੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਚ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਝੂਠ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਰਾਜ ਹੀ ਬੋਲੀ ਹੈ, ਵਿਰਾਜ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਵਿਰਾਜ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਵਿਰਾਜ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈ। ਵਿਰਾਜ ਮੌਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਧਿਆਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਧੂੰਆਂ ਉਠਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਸਰਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਦਾ। ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਚਿੱਟੀ-ਚਿੱਠੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ; ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਨਿਆਂ ਸਨ। ਤਿੰਨ ਵਾਲ ਵਾਲੀਆਂ, ਰੁਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਲ ਵਿਚ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਨਾਪਦਾ ਹੈ; ਰਥ-ਚਲਾਕ ਦਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਬੋਲੀ ਚਾਰ ਮਾਪਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਗੁਪਤ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ; ਚੌਥਾ ਭਾਗ ਮਨੁੱਖ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਗਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹੀ ਦਿਵ੍ਯ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਗਰੁਤਮਾਨ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਇੱਕ ਨੂੰ ਕਈ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਅਗਨੀ, ਯਮ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ। ਉਹ ਚੀਜ਼, ਜੋ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਥੀਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਵਧੂ ਵਾਂਗ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਿਰ, ਨੱਕ, ਕੰਨ ਨਾਲ, ਜਾਦੂਗਰੀ ਨਾਲ ਬਣਾਈ, ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ—ਉਸ ਦੀ ਸਾਰ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸ਼ੂਦਰ, ਰਾਜਾ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ—ਜਾਦੂ ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਲੱਭੇ। ਇਸ ਔਸ਼ਧੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਜਾਦੂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਪਵੇ; ਜੋ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਵਾਪਸ ਆਵੇ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਵਾਪਸ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਾਦੂ ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ। ਅੰਗੀਰਸ, ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਨਿਗਰਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਨ; ਸਾਡੇ ਵੱਲ, ਉਹ ਜਾਦੂ ਅਤੇ ਟੋਣੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, "ਚਲੇ ਜਾਓ," ਵੈਰੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਜਾਦੂ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਚਾਹ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜਾਲ ਲਗਾਇਆ, ਰਥ-ਸਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ—ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ; ਉਥੇ ਤੇਰਾ ਘਰ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜੋ ਲੋਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਣਾਕੇ, ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਜਾਦੂ ਜਾਣਦੇ, ਟੋਣੇ ਕਰਦੇ—ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੁਰਭਾਗੀ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਦਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਕੋਲ ਗਿਆ—ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਧਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ। ਜੋ ਨਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਲਿਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ—ਪੌਦੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਪ ਅਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਣ। ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਪ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨਾਂ ਲੈਣ, ਹਰ ਸੰਦੇਸ਼, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ—ਪੌਦੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ, ਰਿਕ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਣ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਧੂੜ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ—ਵੇਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਦੁਰਭਾਗਤਾ ਦੂਰ ਕਰ। ਰੋਈ ਨਾ, ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਕਲਹਣੀ ਵਾਂਗ; ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋਈ। ਇਹ ਜਾਦੂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਭੇਜਿਆ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾ; ਟੁੱਟ, ਬਾਂਝ ਔਰਤ ਦੀ ਜਥੇ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ, ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦੂਰ ਜਾ; ਆਪਣਾ ਵਾਸ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਜਹਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੋ, ਔਖੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ; ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ, ਪਾਰ ਕਰ ਜਾ। ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਪਾ; ਇੱਥੇ ਗਾਂ, ਘੋੜਾ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹ। ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਹੇ ਜਾਦੂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਝਪਨ ਜਗਾ। ਜੋ ਜਾਦੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਘਾਸ, ਚਿਤਾ-ਭੂਮੀ, ਖੇਤ, ਜਾਂ ਫੜ, ਜਾਂ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਕਾ ਕੇ ਦਫਨਾਇਆ—ਵਿਦਵਾਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ। ਅਸੀਂ ਲੱਭ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਉਹ ਵੈਰ, ਜੋ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦਫਨਾਇਆ—ਜੋ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਜਿਉਂ ਘੋੜਾ, ਅਤੇ ਜਾਦੂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਜਾਦੂ ਦੇ ਕਈ ਰੂਪ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਉੱਠ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਅਜਾਣ; ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਕੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਅਤੇ ਪੈਰ ਵੱਢ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਜਾਦੂ। ਭੱਜ ਜਾ! ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੰਤਾਨ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਭੂਤ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇਣ। ਭਵ ਅਤੇ ਸਰਵ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦੇਣ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ; ਜੋ ਅਣਚੰਗਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ। ਚਾਹੇ ਜਾਦੂ ਦੋ-ਪੈਰ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ-ਪੈਰ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਅੱਠ-ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਸীমਾ ਬਣ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਦੂਰ ਜਾ। ਲਗਾਇਆ, ਲਪੇਟਿਆ, ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਚੋਣਿਆ, ਸਾਰੀ ਦੁਰਭਾਗਤਾ ਲੈ ਕੇ—ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ! ਜਾਦੂ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਧੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ। ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਹੇ ਜਾਦੂ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹਿ; ਜਿਵੇਂ ਜਖਮੀ ਪਿੰਡ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਤੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਵੱਢੇ। ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਵੱਢ ਕੇ, ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ, ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਵੱਢ ਕੇ, ਅਗਲੇ ਵੱਲੋਂ ਵੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਆ। ਜਾਦੂ ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ। ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਸੱਚਮੁੱਚ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਹੇ ਜਾਦੂ—ਸਾਡੀ ਗਾਂ, ਘੋੜਾ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਉਥੋਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਠਦੇ ਹਾਂ; ਪੱਤੇ ਤੋਂ ਵੀ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਬੋਲੀ, ਜਾਦੂ, ਅਤੇ ਅੰਤਰਾ—all ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।