ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—“ਹੇ ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਯੁ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—“ਹੇ ਵਾਯੁ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ। ਆਪਣੀ ਲੂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—“ਹੇ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ। ਆਪਣੀ ਲੂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਮਿੱਟਾ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ—“ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਤਪਾ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ। ਆਪਣੀ ਲੂ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਿਰੁੱਧ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਜਵਾਲਾ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਸਾੜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦੇ।” ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—“ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਤਪਾ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ। ਆਪਣੀ ਲੂ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਿਰੁੱਧ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਲੂ ਚਲਾ। ਆਪਣੀ ਸਾੜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇ।” ਫਿਰ, ਜਾਦੂ-ਟੋਨੇ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼ੇਰਭਕ, ਸ਼ੇਰਭ, ਸ਼ੇਵ੍ਰਧਕ, ਸ਼ੇਵ੍ਰਧ, ਮ੍ਰੋਕ, ਅਨੁਮ੍ਰੋਕ, ਸਰਪ, ਅਨੁਸਰਪ, ਜੂਰਨੀ, ਉਪਬਦੇ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨੀ ਦੇ ਨਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—“ਹੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਸਤੂਆਂ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜੋ, ਜਾਦੂਗਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਣ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਭੇਜਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਭੇਜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰੋ, ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾ ਜਾਓ।” ਫਿਰ, ਭਾਰੂਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—“ਜੋ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਹੇ ਭਾਰੂਜੀ; ਦੁਸ਼ਟ ਹਥਿਆਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣ। ਜਿਸ ਦੇ ਤੂੰ ਹੋ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਵੱਜਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਲੈ ਜਾ; ਮੇਰਾ ਮਾਸ ਨਾ ਲੈ।” ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪૃਸ਼ਣਿਪਰਣੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—“ਹੇ ਪૃਸ਼ਣਿਪਰਣੀ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਵਿਪੱਤੀ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਕਣਵਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰ ਮੰਤ੍ਰ-ਤਾਕਤ ਭਾਰੀ ਹੈ; ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਇਹ ਪૃਸ਼ਣਿਪਰਣੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾਲ ਜਨਮੀ। ਇਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮੰਦ ਨਾਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—“ਵੈਰੀ, ਜੋ ਖੂਨ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਜ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਅਤੇ ਜੇ ਕਣਵਾ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਹੇ ਪૃਸ਼ਣਿਪਰਣੀ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਣਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਸੁੱਟ ਦੇ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਜਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਹਨੇਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—“ਜੋ ਪਸ਼ੂ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਇਥੇ ਆ ਜਾਣ; ਹਵਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਪਤਾ ਹਨ; ਸਵਿਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਪਸ਼ੂਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ। ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਇਥੇ ਆਵੇ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਵੇ। ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਵੇ; ਅਨੁਮਤੀ, ਜੋ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵੇ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—“ਪਸ਼ੂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਅਨਾਜ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਹਵਨ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਨਾਇਕ, ਜੋ ਇੰਝ ਛਿੜਕੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ; ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸਥਿਰ ਹਨ। ਮੈਂ ਦੁੱਧ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਨਾਜ ਦਾ ਸਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਨਾਇਕ, ਜੋ ਲਿਆਏ ਗਏ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਹਨ; ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਅੱਗੇ ਖੜੀ ਹੈ।” ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੱਕ ਔਸ਼ਧੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—“ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮੋਹਰੀ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਮਿਲੇ; ਤੂੰ ਜਿੱਤੂ, ਅਡਿੱਗ ਅਤੇ ਦਬਦਬਾ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਔਸ਼ਧੀ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਅਤੇ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਰਦਾਸਾਂ ਅਤੇ ਮੰਗਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ, ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਵਾਧੂ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਤਾਕਤਾਂ ਵੱਲ ਕੀਤੀਆਂ।