ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਵਗੂੰ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਹੱਸਮਈ ਪਹਲੂਆਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਜੀਵੰਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵਤ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਮਰੇ ਹੋਇਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੈ; ਅਮਰਤਾ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੀ ਗਰਭ ਵੰਡਦੀ ਹੈ। ਚੰਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ-ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਵੇਖੋ: ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਰਾਹੀਂ, ਕੋਈ ਅੱਜ ਮਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਕੱਲ੍ਹ ਹੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਤੋਂ ਆਘਾਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਗੁਆਂਢੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਤੇ ਦੂਰੇ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਕਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਸਵਰਗ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹਨ, ਇਥੇ ਨਾਭੀ ਹਨ, ਜੋੜ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਲਟੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਰਭ ਹੈ; ਉਥੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਧੀ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੱਦ, ਬਲਦ ਤੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਬੀਜ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਭੀ, ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਵੇਦੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੱਦ ਹੈ; ਇਹ ਸੋਮਾ ਬਲਦ ਤੇ ਘੋੜੇ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬੋਲੀ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੁੱਝਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਸੱਚ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤਦ ਮੈਂ ਇਸ ਬੋਲੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਅਮਰ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗਰਭ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੱਖਰੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸੱਤ, ਅੱਧ-ਉਤਪੰਨ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ, ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੰਤ੍ਰ ਅਟੱਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗਾ? ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਾਪ-ਤੋਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਧੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ-ਪੈਰੀ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਜੀਵਦੇ ਹਨ। ਸਾਡਾ ਭਾਗ੍ਯਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਭਾਗ੍ਯਸ਼ਾਲੀ ਹੋਈਏ। ਘਾਹ ਖਾ, ਹੈ ਗਾਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ; ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਪੀ, ਹੈ ਚਲਣ ਵਾਲੀ। ਗਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਅਕਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਇੱਕ ਪੈਰੀ, ਦੋ ਪੈਰੀ, ਚਾਰ ਪੈਰੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਅੱਠ ਪੈਰੀ, ਨੌਂ ਪੈਰੀ ਹੋ ਗਈ; ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਰੀ ਛੰਦ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕਾਲੀਆਂ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਪੀਲੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ, ਪਾਣੀ ਪਹਿਨਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਘੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ। ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਜ਼ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣਾ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਗਰਭ ਉਸਦਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਚ ਨੂੰ ਥਾਮਦੀ ਹੈ, ਝੂਠ ਨੂੰ ਪਰੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਰਾਜ ਹੀ ਬੋਲੀ ਹੈ, ਵਿਰਾਜ ਹੀ ਧਰਤੀ, ਵਾਤਾਵਰਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈ। ਵਿਰਾਜ ਮੌਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਧਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਿਆ; ਉਸਦੇ ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਉਸਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਦੂਰੋਂ ਧੂੰਆਂ ਉਠਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਸਰਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਚਿੱਟੀ-ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧਿਆ; ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਨਿਯਮ ਸਨ। ਤਿੰਨ ਲੰਮੇ ਵਾਲੇ, ਰੁੱਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਾ ਵਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਰਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਬੋਲੀ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਗੁਪਤ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ; ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਮਨੁੱਖ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਗਨਿ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵੀ, ਰੌਣਕਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਗਰੁੜ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਨਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਅਗਨਿ, ਯਮ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਚਿਕਿਤਸਕ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੱਥੀਂ ਬਣਾਈ, ਵਿਆਹ ਲਈ ਵਧੀਆ ਬਣਾਈ, ਉਸਦੇ ਸਾਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਹ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਿਰ, ਨੱਕ, ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ, ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ—ਉਸਦੇ ਸਾਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਹ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸ਼ੂਦਰ, ਰਾਜਾ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ—ਉਹ ਜਾਦੂ ਉਸਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਜੜੀਬੂਟੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਜਾਦੂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਚਾਹੇ ਖੇਤ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਬੁਰਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਪਵੇ; ਜੋ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਏ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਵਾਪਸ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਜਾਦੂ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਵੱਜੇ। ਅੰਗੀਰਸ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਾਡੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੋਣ; ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਜਾਦੂ ਤੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਣ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੈਰੀ ਭਾਵ ਨਾਲ “ਚਲੇ ਜਾਓ” ਆਖਿਆ—ਹੈ ਜਾਦੂ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਚਾਹੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜਾਲ ਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਥੀ ਆਪਣਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ—ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ; ਉਥੇ ਤੇਰਾ ਘਰ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਵਰਤਦੇ, ਮੰਤਰ ਜਾਣਦੇ, ਜਾਦੂ ਕਰਦੇ—ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਦਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧੋਂਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਅਪਮੰਗਲ, ਸਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਜਾਂ ਪੁੱਤ ਖੋ ਬੈਠੇ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਧਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇ। ਜੋ ਵੀ ਨਾਮ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ—ਉਹਨਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਪਾਪ ਤੇ ਸੁਨੇਹੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੋ। ਦੇਵੀ ਪਾਪ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈਣ, ਹਰ ਸੁਨੇਹੇ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਤੋਂ—ਉਹ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਬ੍ਰਹਮ, ਰਿਕ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੋ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਧੂੜ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ, ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ—ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਅਪਸ਼ਕੁਨੀ ਦੂਰ ਕਰ। ਰੋਣਾ ਨਹੀਂ, ਗਧੀ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਚਲੀ ਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾ। ਇਹ ਜਾਦੂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ—ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਭੇਜ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਜਾ; ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਚਾਲਾਕ, ਬਾਂਝ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਜਾ। ਨੂਰ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ; ਆਪਣਾ ਵਾਸ ਦੂਰ ਹੋਰ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਰਹਿ। ਜਹਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ, ਔਖਿਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾ; ਨਾ ਠਹਿਰ, ਪਾਰ ਹੋ ਜਾ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਦਿੰਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗਾਂ, ਘੋੜਾ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸੰਤਾਨ ਕਰ ਦੇ। ਜੋ ਵੀ ਜਾਦੂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ, ਖੇਤ ਜਾਂ ਜਾਲ ਵਿਚ ਰੱਖੀ, ਜਾਂ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮੀ ਹੋਈ—ਚੰਗੇ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵਿਅਕਤੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਵੈਰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਜੋ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਦੱਬਿਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਇੱਥੇ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ, ਉਹ ਉਥੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਜਿਥੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਤੇ ਜਾਦੂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਰਚਨਾ ਦੇ ਰਾਜ਼, ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਸੰਬੰਧ, ਬੋਲੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਯੋਗ ਰਸਤੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।