ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਦੋ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਘਣੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਦੂਜਾ, ਉਸੀ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਸਿਰਫ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਖਾਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਰੁੱਖ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਮਧੁਰ ਫਲ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਫਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਮਿੱਠਾ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਉਹ ਇਸਦਾ ਮੂਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਪੰਛੀ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇਥੇ ਪੱਕੇ ਫਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਗਾਯਤਰੀ, ਜਾਂ ਗਾਯਤ੍ਰਾ, ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਜਾਂ ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਗਾਯਤਰੀ ਨਾਲ ਉਹ ਰਿਕ੍ਹ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਰਿਕ੍ਹ ਨਾਲ ਸਾਮਨ ਨੂੰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਹੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ। ਦੋ ਪੈਰਾਂ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸੱਤ ਧੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ। ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗਾਯਤ੍ਰਾ ਦੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਮਹਾਨਤਾ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲ ਗਈ। ਮੈਂ ਇਸ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਵਿਤਾਰ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟ ਲਿਆਈ; ਤਪਤ ਭਾਂਡੇ ਨੇ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਗਾਂ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਬੱਚੜੇ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੀ, ਰੰਭਦੀ ਹੋਈ, ਮਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੁਕਸਾਨ-ਰਹਿਤ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧੀਏ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਵਧੇ। ਗਾਂ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਬੱਚੜੇ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ, ਰੰਭਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਪਤ ਭਾਂਡੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਮਾਪਦੀ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਛਿੜਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਾਂ, ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਿਆਦ ਮਾਪਦੀ, ਧੂੜ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਨਵ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਬਿਜਲੀ ਬਣ ਕੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੋਪਨੀ, ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਜਿੰਦੀ, ਕੰਬਦੀ, ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਿੰਦਾ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਿਚ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਅਮਰ, ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜਠਰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚੰਨ, ਜਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਨਵਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਮਈ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖੋ: ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਅੱਜ ਮਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਕੱਲ੍ਹ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਤੋਂ ਆਹਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ ਦੇ ਜਠਰ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀ, ਬਹੁਤ ਉਤਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਗੋਪਾਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਚਲਦਾ, ਨੇੜੇ-ਦੂਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਫਿਰਦਾ। ਉਹ ਸੀਧਾ ਜਾਂਦਾ, ਵਕਰਾ ਜਾਂਦਾ, ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਾ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਸਾਡਾ ਪਿਉ ਹੈ, ਰਚਨਹਾਰ, ਇਥੇ ਨਾਭੀ ਹੈ, ਜੋੜ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਲਟੀ ਹੋਈਆਂ ਜਲਾਂ ਵਿਚ ਜਠਰ ਹੈ; ਉਥੇ ਪਿਉ ਨੇ ਧੀ ਵਿਚ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ। ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੱਦ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਾਂਡ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਬੀਜ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਬਾਰੇ, ਬੋਲੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਵੇਦੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੱਦ ਹੈ; ਇਹ ਸੋਮਾ ਸਾਂਡ, ਘੋੜੇ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਬੋਲੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਸੱਚ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬੋਲੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਮਰ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜਠਰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਸਦਾ ਵੱਖਰੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸੱਤ, ਅੱਧ-ਉਤਪੰਨ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਰਿਕ੍ਹਾਂ ਅਮਰ, ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਰਿਕ੍ਹ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗਾ? ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਛੰਦ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਅੱਧ ਛੰਦ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਸਭ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ। ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨਾਲ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਜੀਵਦੇ ਹਨ। ਭਾਗਵਾਨ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਭਾਗਵਾਨੀ ਹੋਈਏ। ਹੇ ਗਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਘਾਹ ਖਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਪੀ, ਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ। ਗਾਂ ਨੇ ਜਲ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਚਿਆ; ਉਹ ਇਕ ਪੈਰੀ, ਦੋ ਪੈਰੀ, ਚਾਰ ਪੈਰੀ ਬਣੀ। ਉਹ ਅਠ ਪੈਰੀ, ਨੌਂ ਪੈਰੀ ਹੋਈ; ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰੀ ਛੰਦ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਪ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਾਲੀਆਂ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਪੀਲੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ, ਜਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ, ਸੱਚ ਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ, ਢੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਘੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ, ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਹੈ; ਇਹ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ? ਜਠਰ ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਵੀ ਝੱਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੱਚ ਨੂੰ ਥਾਮਦੀ, ਝੂਠ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਰਾਜ ਬੋਲੀ ਹੈ, ਵਿਰਾਜ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਵਿਰਾਜ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਹੈ, ਵਿਰਾਜ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈ। ਵਿਰਾਜ ਮੌਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਧਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀਆ ਬਣਿਆ; ਉਸਦੇ ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਭੂਤ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਦੂਰੋਂ ਧੂੰਆਂ ਉਠਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਸੀਮਾ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਚਿੱਟੀ-ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ; ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਧਰਮ ਸਨ। ਤਿੰਨ ਲੰਬੇ ਵਾਲ ਵਾਲੀਆਂ, ਰੁੱਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੀ ਹੈ; ਰਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਬੋਲੀ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ; ਉਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਿਆਨੀ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਗੁਪਤ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਹਿਲਦੇ; ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਮਨੁੱਖ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਗਨਿ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਉਹੀ ਦਿਵ੍ਯ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਖ ਵਾਲਾ ਗਰੁੜ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਅਗਨਿ, ਯਮ, ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਚਿਕਿਤਸਕ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਣਾਈ, ਵਿਆਹ ਲਈ ਵਧੂ ਵਾਂਗ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ— ਉਸ ਦਾ ਸਾਰ ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸਿਰ, ਨੱਕ, ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ, ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ— ਇਸ ਦਾ ਸਾਰ ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜੋ ਔਰਤ ਨੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ— ਉਹ ਜਾਦੂ ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭੇ। ਇਸ ਔਸ਼ਧ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਰਪਾਪ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਜਾਦੂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ— ਜੋ ਕੁਝ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਪਵੇ; ਜਿਸ ਨੇ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਾਦੂ ਆਪਣੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਲੱਗੇ। ਅੰਗੀਰਸ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਾਡੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਹੋਣ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਜਾਦੂ ਅਤੇ ਟੋਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ। ਜਿਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਚਲੇ ਜਾਓ"— ਹੇ ਜਾਦੂ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਪਾਪ ਨੂੰ ਨਾ ਚਾਹ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜਾਲ ਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਥੀ ਆਪਣਾ ਜਾਲ ਲਾਉਂਦਾ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ— ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ; ਉਥੇ ਤੇਰਾ ਘਰ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਵਰਤਿਆ, ਮੰਤਰ ਜਾਣਦੇ, ਜਾਦੂ ਕਰਦੇ— ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ, ਜੋ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਦਾ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਧੋ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।