ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਗੁੱਥੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ, ਦਿਲ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਗ੍ਰੇ ਰੰਗ ਦੀ ਵਸਤੂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਇੱਕ ਖੱਬਾ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਸੀ; ਦੂਜਾ, ਜੋ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਤੇ ਤੀਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਘੀ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਉਸਨੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਸੱਤ ਜਣੇ ਇੱਕ ਪਹੀਏ ਵਾਲੀ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ "ਸੱਤ" ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਹੀਏ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕੇਂਦਰ ਹਨ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਂ ਟੁੱਟਦਾ, ਨਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਜਣੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਇਸਦੇ ਸੱਤ ਪਹੀਏ ਹਨ ਅਤੇ ਸੱਤ ਘੋੜੇ ਇਸਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਆਂ ਦੇ ਸੱਤ ਨਾਮ ਹਨ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪਰ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਜੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਆਤਮਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਕੌਣ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਗਿਆ? ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖੱਬਾ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਦੱਸੇ। ਗਾਂਆਂ ਇਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਖਿੱਚਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਚਾਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਜਾਣਦਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਥਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਦਾਗਦਾਰ ਬਛੜੇ ਉੱਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੱਤ ਧਾਗੇ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਣਿਆ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਜਿਸਨੇ ਛੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਜਨਮੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਉਹ ਇਕ ਕੀ ਹੈ? ਮਾਂ ਨੇ ਰਸ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਈ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਭਰੂਣ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਣੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਾਂ, ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਸੱਜੇ ਖੜੀ ਸੀ; ਭਰੂਣ ਗਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਬਛੜਾ, ਮਾਪ ਲੈਂਦਾ, ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ। ਤਿੰਨ ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਸੀ, ਪਹੀਏ ਦੀ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਥਕਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਵਾਣੀ ਤੇ ਨਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਤੀਲੇ ਪਹੀਏ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਇਸਦਾ ਧੁਰਾ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਗਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਨਾਂ ਕਟਿਆ ਗਿਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਇਸਦਾ ਕੇਂਦਰ। ਉਹ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪੈਰੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਪਰ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ: ਉਹ ਸੱਤ ਪਹੀਏ, ਛੇ ਤੀਲੇ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਬਾਰਾਂ ਤੀਲੇ ਵਾਲਾ ਪਹੀਆ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇੱਥੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੇਰੇ ਜੁੜਵਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਤ ਸੌ ਵੀਹ, ਖੜੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਸੌ ਤੀਲੇ ਵਾਲਾ ਪਹੀਆ, ਜੋ ਕਦੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਦਸ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਇਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ, ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਪੁਰਖ ਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਉਹ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਅੰਨਾ ਹੈ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਕਵੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਹ ਸਭ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਇਕੱਠੇ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਸੱਤਵੇਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਜਨਿਆ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਛੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਹਵਾਂ ਰੂਪ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਰੂਪ ਬਦਲਦੇ। ਇੱਕ ਪੈਰ ਅੱਗੇ, ਇੱਕ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਾਂ ਆਪਣਾ ਬਛੜਾ ਫੜੀ ਖੜੀ ਹੈ। ਕਦਰੂ-ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਅੱਧ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ, ਇਸ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਪੈਰ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਸੋਚ ਕੇ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਿਵਯ ਮਨ ਕਿੱਥੋਂ ਜਨਮਿਆ? ਜੋ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦੂਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਬਣਾਇਆ; ਧੁਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਧੂੜ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਪੰਛੀ, ਗहरे ਮਿੱਤਰ, ਇੱਕੋ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਮਿੱਠਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਖਾਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਫਲ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾਂ ਪਲਕਾਂ ਮਾਰੇ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਪੱਕੇ ਫਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਗਾਇਤਰੀ ਜਾਂ ਗਾਇਤ੍ਰਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਜਾਂ ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਾਇਤਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੂਕਤ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ; ਸੂਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਮਨ; ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਨਾਲ, ਵਾਣੀ; ਵਾਣੀ ਨਾਲ, ਵਾਣੀ; ਦੋ ਪੈਰੀਆਂ, ਚਾਰ ਪੈਰੀਆਂ, ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ। ਜਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਅਕਾਸ਼ੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਥੰਮਿਆ, ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਾਇਤ੍ਰਾ ਦੀ ਤਿੰਨ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਇਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲੀ। ਮੈਂ ਇਸ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ; ਗਰਮ ਪਾਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਰੰਭਦੀ, ਧਨ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਆਪਣੇ ਬਛੜੇ ਦੀ ਤਾਂਘ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਉ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਹਿੰਸਕਾ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧੀਏ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਵਧੇ। ਗਾਂ, ਆਪਣੇ ਬਛੜੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਰੰਭਦੀ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ, ਗਰਮ ਪਾਤ੍ਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ, ਆਯੁ ਦਾ ਮਾਪ ਲੈਂਦੀ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਛਿੜਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਾਂ, ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਆਯੁ ਦਾ ਮਾਪ ਲੈਂਦੀ, ਧੂੜ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਉਹ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਬਿਜਲੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਨਮੁੱਕ, ਤੇਜ਼, ਜੀਉਂਦੀ, ਕੰਪਦੀ, ਵਾਸਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਟਿਕੀ ਹੋਈ। ਜੀਉਂਦਾ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਅਮਰ, ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਗਰਭ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਨ, ਚਮਕਦਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਤੇ, ਨਵਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਖੋ ਇਹ ਦਿਵਯ ਅਚੰਭਾ: ਆਪਣੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਅੱਜ ਮਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਕੱਲ੍ਹ ਜਨਮਿਆ। ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਜਿਸਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਤੋਂ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਗੋਪਾਲ ਨੂੰ ਵਿਖੜਿਆਂ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ, ਨਿਰਬਾਧ ਤੌਰ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਜਾਂਦਾ, ਵਕਰਾ ਜਾਂਦਾ, ਸਭ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਨਾਵਟ ਵਿਚ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਰਚਨਹਾਰ, ਇੱਥੇ ਨਾਭੀ ਹੈ; ਬੰਧਨ ਹੈ। ਧਰਤੀ, ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਲਟੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਗਰਭ ਹੈ; ਉਥੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਧੀ ਵਿੱਚ ਭਰੂਣ ਰੱਖਿਆ। ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੱਦ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਬਲਦ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਬੀਜ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਵਾਣੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਵੇਦੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੱਦ ਹੈ; ਇਹ ਸੋਮਾ ਬਲਦ, ਘੋੜੇ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਹੈ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਾਣੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤਦ ਮੈਂ ਇਸ ਵਾਣੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਅਮਰ, ਮਰਦਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਗਰਭ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਦਾ ਵੱਖਰੇ, ਸਦਾ ਵੰਡਦੇ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸੱਤ, ਅਰਧ-ਭਰੂਣਕ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਬੀਜ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ। ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰਦੇ ਅਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।