ਇਹ ਕਥਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰਹੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰੋਗੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੋਗੀ ਦੇ ਕੰਨ, ਕੰਨ ਦੀਆਂ ਖੋਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਰਦ ਜੋ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਕਾਰਣ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕੰਨ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਂ ਰੋਗ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਸਿਰ ਦੇ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵਧੇਰੇ ਰਸ ਜਾਂ ਅੰਧਾਪਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਰ ਦੇ ਹਰ ਰੋਗ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ। ਅਗਲੇ ਪਲ, ਉਹ ਹਥਾਂ-ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ, ਜ਼ੁਕਾਮ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਦਰਦ, ਇਹ ਸਭ ਸਿਰ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ੁਕਾਮ ਜਾਂ ਭੈਅਕਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ, ਚਾਹ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦਿਲ ਅਤੇ ਹਥਾਂ-ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਹਰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਪੀਲੀਏ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਸਰੀਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਜਾਂ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਪਿਸ਼ਾਬ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਰੋਗ ਪਿਸ਼ਾਬ ਬਣ ਕੇ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਰੋਗ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖੰਘ ਜਾਂ ਪੇਟ ਦਾ ਦਰਦ ਵੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ। ਪੇਟ, ਤਿਲ, ਨਾਭੀ, ਜਾਂ ਦਿਲ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ, ਉਹ ਰੋਗ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਰੋਗ ਸਿਰ ਦੀ ਹੱਡੀ ਜਾਂ ਸਿਰ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਿਰੋਧਕ ਹੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਣ। ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਫੈਲਣ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਖੰਘ—ਇਹ ਸਭ ਵੀ ਨਿਰੋਧਕ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਣ। ਜਿਹੜੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਵਿੱਚ ਚੁਭਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਿਰੋਧਕ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਣ। ਜਿਹੜੇ ਮਲਦਵਾਰ ਵਿੱਚ ਰੈਂਗਦੇ ਹਨ, ਆਂਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਿਰੋਧਕ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਣ। ਉਹ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੀਆਂ ਪੀਸਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੋੜਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਰ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਰਹਿਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਰੋਗ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਹਥਾਂ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਰੋਪਣਾ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਫੋੜੇ, ਪੱਕੇ, ਵਾਤ-ਰੋਗ ਜਾਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪੈਰਾਂ, ਗੋਡਿਆਂ, ਕਮਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੋੜਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰ ਦੇ ਰੋਗ ਅਤੇ ਹਥਾਂ-ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਸਮੇਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ। ਸਿਰ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ, ਦਿਲ ਦੀ ਉਲਝਣ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਦੇ ਰੋਗ ਅਤੇ ਹਥਾਂ-ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਥਾ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰਾਜ਼ਾਂ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ, ਇੱਕ ਖੱਬਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਯਜਮਾਨ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਭਰਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੱਧਲਾ ਭਰਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇੱਥੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕੁਲਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਦੇਖਿਆ। ਸੱਤ ਜਣੇ ਇੱਕ ਪਹੀਏ ਵਾਲੀ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਘੋੜਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ "ਸੱਤ" ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਪਹੀਏ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕੇਂਦਰ ਹਨ, ਜੋ ਨਾਂ ਤਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾਂ ਟੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਜਣੇ ਖੜੇ ਹਨ; ਇਸਦੇ ਸੱਤ ਪਹੀਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਘੋੜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਨਾਮ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ—ਕਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਜੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਰ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ? ਆਤਮਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਕੌਣ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਗਿਆ? ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖੱਬਾ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਦੱਸੇ। ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਖਿੱਚਿਆ; ਢੱਕਣ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਆਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਨ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਬੱਚੜੇ ਉੱਤੇ, ਚਿੱਟੇ ਉੱਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੱਤ ਧਾਗੇ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਣਿਆ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਇੱਵੇਂ ਹੀ, ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਖਿਆ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ। ਜਿਸ ਨੇ ਛੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਜੰਮੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਥਾਮਿਆ, ਉਹ ਇੱਕ ਕੀ ਹੈ? ਮਾਂ ਨੇ ਪਿਉ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ; ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਈ। ਉਹ, ਤੇਜ਼, ਗਰਭ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਨਮਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੋਲਣ ਵੱਲ ਗਏ। ਮਾਂ, ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਸੀ; ਗਰਭ ਅੰਦਰ ਸੀ। ਬੱਚੜੇ ਨੇ ਮਾਪਿਆ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਿੰਨ ਮਿਲਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਬਤ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ। ਤਿੰਨ ਮਾਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਪਿਉਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਰਿੰਮ ਨੂੰ ਨਾ ਥਕਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਸਪੋਕ ਪਹੀਏ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਧੁਰੀ ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਗਰਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਨਾ ਕਟੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਕੇਂਦਰ। ਪਿਉ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪੈਰੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੂਜੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਉੱਪਰਲੇ, ਸੱਤ ਪਹੀਏ, ਛੇ ਸਪੋਕ ਵਾਲੇ, ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਰਾਂ ਸਪੋਕ ਵਾਲਾ ਪਹੀਆ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇੱਥੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੇਰੇ ਜੁੜਵਾਂ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਤ ਸੌ ਵੀਹ, ਖੜੇ ਹਨ। ਸੌ ਸਪੋਕ ਵਾਲਾ, ਬਿਨਾ ਉਮਰ ਦੇ, ਪਹੀਆ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਦਸ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀਆਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਕਵੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਉ ਦਾ ਅਸਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਇਕੱਠੇ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਸੱਤਵਾਂ ਇਕੱਲਾ ਜੰਮਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਛੇ ਜੰਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਚਾਹੇ ਰੂਪ ਸਥਾਪਤ ਹਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਰੂਪ ਬਦਲਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਪੈਰ ਅੱਗੇ, ਇੱਕ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਾਂ ਬੱਚੜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੈ। ਕਦਰੂ ਦੀ ਔਲਾਦ, ਅੱਧਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜੰਮਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਪੈਰ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ, ਉਹ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੌਣ, ਸੋਚ ਕੇ, ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵੀ ਮੱਤ ਕਿੱਥੋਂ ਜੰਮੀ? ਜੋ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੂਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਬਣਾਇਆ; ਧੁਰੀ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧੂੜ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਸਰੀਰਕ ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀਆਂ ਅਥਾਹ ਗੁੱਥੀਆਂ ਤੱਕ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।