ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਬਦਲ ਦੀ ਮੱਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਣੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਖਰੀ ਮੰਜਿਲ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਸੀ। ਅਗਨੀ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਜੋੜੇ ਉਭਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਡਕਸ਼ਿਨਾ, ਤੇ ਯਮ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਸੀ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਪ੍ਰਤਿਆੰਗਾ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਧਾਤਾ, ਤੇ ਸਾਵਿਤਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਘਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਮਿਤ੍ਰਾ, ਜੋ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ harness ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਤ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਸਾਰਾ ਰੂਪ, ਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਸ਼ੂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰੋਗਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸਿਰ ਵਿਚ ਦਰਦ, ਸਿਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਕੰਨ ਦੀ ਪੀੜ, ਤੇ ਖੂਨ ਵਾਲੀ ਸਮੱਸਿਆ—ਸਿਰ ਦੀ ਹਰ ਬਿਮਾਰੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ, ਕੰਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਵੱਡੀ ਪੀੜ—ਸਿਰ ਦੀ ਹਰ ਬਿਮਾਰੀ, ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੀ ਕਮੀ ਕੰਨ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਸਿਰ ਦੀ ਹਰ ਬਿਮਾਰੀ, ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੀ ਵਧੇਰੇ ਰਸ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਸਿਰ ਦੀ ਹਰ ਬਿਮਾਰੀ, ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੀੜ, ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਬੁਖਾਰ, ਸਾਰੀ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੀੜ, ਵੱਡੀ ਪੀੜ—ਸਿਰ ਦੀ ਹਰ ਬਿਮਾਰੀ, ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੀ ਡਰਾਉਣੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ—ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬੁਖਾਰ, ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੀ ਪੱਟਿਆਂ 'ਚ ਰੰਗਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ 'ਚ ਵੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਅੰਦਰਲੀ ਕਮੀ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਦਿਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਨਾ-ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਦਿਲ ਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਗਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਤੇ ਪੇਟ ਅੰਦਰੋਂ ਪੀਲੀਆ—ਅਸੀਂ ਅੰਦਰਲੀ ਕਮੀ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਮੂਤ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਰੋਗ ਮੂਤ ਬਣ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਖੰਘ ਤੇ ਪੇਟ ਦੀ ਪੀੜ ਬਾਹਰਲੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੇਟ, ਤਲ, ਨਾਭੀ, ਤੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ—ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਸਿਲਾਈ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਵੱਧਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗ-ਮੁਕਤ, ਹਾਨੀ-ਰਹਿਤ, ਬਾਹਰਲੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਣ। ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵੱਧਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਖੰਘ ਵਧਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਬਾਹਰਲੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਣ। ਜੋ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਧਦੇ ਹਨ, ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਬਾਹਰਲੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਣ। ਜੋ ਆੜ-ਵਾਰ ਵੱਧਦੇ ਹਨ, ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਸਿਲਾਈ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਬਾਹਰਲੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਣ। ਜੋ ਪਿੱਛਲੇ ਰਾਹ 'ਚ ਰੰਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੰਤੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਵੀ ਬਾਹਰਲੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਣ। ਉਹ ਰੋੜੀਆਂ ਜੋ ਪੀਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਤੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ—ਉਹ ਰੋਗ ਨੂੰ ਲੁਕਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਜਿਹੜੇ ਰੋਗ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰੋਪਣਾ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫੋੜੇ, ਪੀੜ, ਹਵਾ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੈਰ, ਗੋਡਿਆਂ, ਕਮਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੋੜਾਂ, ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਤੇ ਸੜਕਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜ—ਸਿਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਸਿਰ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ, ਦਿਲ ਦੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਿਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸਲੇਟੀ, ਖੱਬਾ, ਯਜਮਾਨ, ਉਸਦਾ ਮੱਧ ਭਰਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੀਜਾ ਭਰਾ ਘੀ ਨਾਲ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਕੁਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਸੱਤ ਨੇ ਇੱਕ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਰਥ ਜੋੜਿਆ; ਇੱਕ ਘੋੜਾ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੱਤ ਹੈ, ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਪਹੀਆ ਤਿੰਨ ਕੇਂਦਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਪੁਰਾਣਾ, ਨਾ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਰਥ 'ਤੇ ਸੱਤ ਖੜੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਪਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸੱਤ ਘੋੜੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਇਕਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਨਾਮ ਰੱਖੇ ਗਏ। ਕਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਵੇਖਿਆ, ਹੱਡੀ-ਰਹਿਤ ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਉਠਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਆਤਮਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਬਣਨ ਵਾਲਾ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਕਿਸ ਨੇ ਜਾਣ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ? ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸੇ ਕਿ ਖੱਬਾ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਗਾਂਆਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਦੂਧ ਖਿੱਚਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਬਾਰੇ। ਵੱਛੇ 'ਤੇ, ਚਿੱਟੇ 'ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੱਤ ਧਾਗੇ ਤਾਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੂੰਧਿਆ। ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ। ਜਿਸ ਨੇ ਛੇ ਖੇਤਰ ਅਜਨਮੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਕੀ ਹੈ? ਮਾਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ; ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਮਨ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਹ, ਭਾਰੀ, ਜਣਨ ਦੇ ਸਰੂਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜੋ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਚਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਮਾਂ, ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਹੋਈ; ਜਣਨ ਅੰਦਰ ਜਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਵੱਛੇ ਨੇ ਮਾਪਿਆ, ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਿੰਨ ਮਿਲਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਨਾਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਰੋਗ-ਮੁਕਤੀ, ਸਿਰਜਣ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਦੀ ਕਥਾ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਗਟ ਹੋਈ।