ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਹਾਨੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਹ, ਸਵਾਹਾ।” ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦੇ, ਸਵਾਹਾ।” ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਰਕਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਜੋ ਰਕਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ।” ਉਹ ਫਿਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ।” ਅੱਗੇ ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ।” ਉਹ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੈਰੀ ਬਣੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ।” ਹੁਣ ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤਪਾ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦੇ।” ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਵਾਯੂ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਕੜ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਇਉਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ, ਪਕੜ, ਲਪਟ, ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜ, ਤਪਾ, ਫੜ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਕੜ, ਲਪਟ, ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤਪਾ, ਫੜ, ਸਾੜ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਜਲ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ, ਪਕੜ, ਲਪਟ, ਤੇ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤਪਾ, ਫੜ, ਸਾੜ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—“ਹੇ ਸ਼ੇਰਭਕਾ, ਹੇ ਸ਼ੇਰਭਾ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਣ, ਤੰਤ੍ਰਿਕ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੇਰੇ ਭੇਜਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਭੇਜਿਆ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾ।” ਇਹੀ ਬੇਨਤੀ ਉਹ ਸ਼ੇਵ੍ਰਧਕਾ, ਮ੍ਰੋਕਾ, ਅਨੁਮ੍ਰੋਕਾ, ਸਰਪ, ਅਨੁਸਰਪਾ, ਜੂਰਨੀ, ਉਪਬਦੇ, ਤੇ ਅਰਜੁਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਹਰ ਇਕ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਣ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਣ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭਾਰੂਜੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਜੋ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣ; ਵੈਰੀ ਹਥਿਆਰ, ਮੰਦ ਬਲ, ਵਾਪਸ ਹੋ ਜਾਣ। ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਵੱਜਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਲੈ; ਆਪਣਾ ਹੀ ਸਰੀਰ ਲੈ, ਮੇਰਾ ਨਾ ਲੈ।” ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਤ, ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨਿਪਰਣੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਦੇ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਅਪਸ਼ਗੁਨ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਕਣਵਾਂ ਦਾ ਜਾਦੂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਾ ਖਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਅਰਦਾਸਾਂ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਤੇ ਬੇਨਤੀਆਂ ਰੂਹਾਨੀ ਰੱਖਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ, ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।