ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜਗਤਾਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹੋਏ ਅਤਿਥੀ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਤਿਥੀ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇ, ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ "ਹੋਰ ਲਿਆਓ", ਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੈਵੇਦ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਅਰਾਮ ਨਾਲ ਵਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨੇੜਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਤਿਥੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਰਚੀ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਯਜਨ ਸ਼ਥਲ 'ਤੇ, ਚਮਚ ਨਾਲ, "ਵਸ਼ਟ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਨੈਵੇਦ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਚਾਹੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਕਰਮਕਾਂਡ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ-ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਦਾ ਜੋ ਜਾਂਚਿਆ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਜਾਂਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਪਾਪ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਯਥਾ-ਯੋਗ ਪ੍ਰੈੱਸਿੰਗ ਸਟੋਨ, ਨਮੀ ਵਾਲਾ ਛਾਣਣ, ਤੇ ਵਿਸਥਾਰਿਤ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਨੈਵੇਦ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿਸਥਾਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਨੈਵੇਦ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਆਏ ਅਤਿਥੀ ਵਿਚ ਆਹਵਨੀਅ ਅੱਗ ਹੈ, ਘਰ ਵਿਚ ਗਾਰਹਪਤਿਆ ਅੱਗ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਖਿਣਾਗਨੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਤਿਥੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀਤੇ ਤੇ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੱਤ, ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਵਾਧੂ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂ, ਯਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਧਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਅਤਿਥੀ ਵਿਦਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਲਈ, ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਹੈ ਕਿ ਅਤਿਥੀ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਮਾਸ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਨੈਵੇਦ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਫਲ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਘਿਉ ਦੀ ਨੈਵੇਦ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮਧੂ ਦੀ ਨੈਵੇਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੱਤ੍ਰਸਤਯ ਯਜਨਾ ਦੇ ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮਾਸ ਦੀ ਨੈਵੇਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹ ਯਜਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਨੈਵੇਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਧਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ਼ਾ "ਹਿਂ" ਧੁਨੀ ਉਚਾਰਦੀ ਹੈ, ਸਵਿਤਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤ੍ਵਸ਼ਟਾ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਉਪਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਹੀ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਸਵੇਰੇ "ਹਿਂ" ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਬੱਦਲ ਵੀ "ਹਿਂ" ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਗੱਜ ਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਮਕ ਕੇ ਉਪਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਰਸ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਤਿਥੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ "ਹਿਂ" ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਅਭਿਵਾਦਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨੈਵੇਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਉਹਦੇ ਲਈ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਇਕ ਮਹਾਨ ਪੁਰੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਠੀਨ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਸਿਰ ਹੈ, ਅਗਨੀ ਮੱਥਾ ਹੈ, ਯਮ ਪਿੱਛਲਾ ਸਿਰਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਦਿਮਾਗ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਉੱਪਰਲਾ ਜਬੜਾ, ਧਰਤੀ ਹੇਠਲਾ ਜਬੜਾ ਹੈ। ਬਿਜਲੀ ਜੀਭ ਹੈ, ਮਰੁਤ ਦੰਦ ਹਨ, ਰੇਵਤੀ ਤਾਰੇ ਗਲ੍ਹਾ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤਾਰੇ ਮੋਢੇ ਹਨ, ਤਾਪ ਪਿੱਠ ਹੈ। ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਵਾਯੂ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਸਵਰਗ-ਲੋਕ ਤੇ ਕਾਲਾ ਟਿਕਾ ਆਧਾਰ ਹਨ। ਬਾਜ ਹੱਡੀ ਦਾ ਉਭਾਰ ਹੈ, ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼ ਮੱਜ਼ਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਗਰਦਨ ਦਾ ਉਭਾਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹਤੀ ਤੇ ਕੀਕਸਾ ਛੰਦ ਗਲ੍ਹਾ ਹਨ। ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਪਿੱਠ ਹਨ, ਉਪਸਦ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਪੱਛੀਆਂ ਹਨ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਮੋਢੇ ਹਨ, ਤ੍ਵਸ਼ਟਾ ਤੇ ਅਰਯਮਨ ਵੀ, ਦੋਸ਼ਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵੀ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇ ਯਜਨਾ, ਅਤਿਥੀ ਸੇਵਾ, ਤੇ ਨੈਵੇਦ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਇੱਕ ਅਖੰਡ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਰਚੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।