ਇਹ ਕਥਾ ਮਹਾਨ ਅਰਥਵੇਦ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਤਿਥਿ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਤ੍ਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਵਭ੍ਰਿਥ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨ ਵੰਡਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੁਰਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਤਿਥੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇ, ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੋਰ ਲਿਆਓ," ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੋਮ ਸਮੱਗਰੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਟਿਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਤਿਥੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਥ ਵਿਚ ਕੱਪ, ਪ੍ਰਾਣ ਵਿਚ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ, ਚਮਚ ਨਾਲ, ਵਸ਼ਟ-ਪੁਕਾਰ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਨਾ-ਪਿਆਰੇ, ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਉਸਦੇ ਘਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਉਸਦਾ ਜੋ ਜਾਂਚਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਜਾਂਚਣ ਵਾਲੇ ਦਾ। ਜਿਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਉਹ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਖਾਣ ਦੇ ਪਾਪ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਉਹ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ, ਜੋ ਯਥੋਚਿਤ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ, ਨਮੀ ਵਾਲਾ ਛਾਣਣ, ਤੇ ਵਿਸਤਾਰਤ ਯਜਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਯਜਨਾ ਉਸ ਲਈ ਵਿਸਤਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪਗ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਅਤਿਥੀ ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਹਵਨੀਅ ਅੱਗ ਹੈ; ਜੋ ਘਰ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਰਹਪਤਯ ਅੱਗ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਕ੍ਸ਼ਿਨਾਗਿਨੀ ਹੈ। ਜੋ ਅਤਿਥੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਤੇ ਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਤਿਥੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਵਾਧਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਤਿਥੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਤਿਥੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਤਿਥੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਪੱਤੀ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਤਿਥੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਤਿਥੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਲਈ, ਅਤਿਥੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਵ੍ਰਤ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਮਾਸ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੰਪੱਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਘਿਉ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੰਪੱਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਹਿਦ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ੍ਰਸਤਯ ਯਜਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੰਪੱਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਸ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹ ਯਜਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੰਪੱਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਧਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ਼ਾਸ "ਹਿਂ" ਧੁਨੀ ਉਚਾਰਦੀ ਹੈ, ਸਵਿਤਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਗਾਇਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਰਾਮ ਸਥਾਨ ਲਈ। ਜੋ ਇਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਆਰਾਮ ਸਥਾਨ ਸੰਪੱਤੀ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਤਿਥੀ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਪਾਵਨਤਾ ਤੇ ਭੇਟ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਸੰਪੱਤੀ ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉੱਚਾਈ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।