ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਮਧੁ (ਸ਼ਹਦ) ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ੍ਰਸਤਯ ਯਜਨ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੱਤ੍ਰਸਤਯ ਯਜਨ ਕਰਕੇ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਓਹੋ ਹੀ ਇਸ ਮਧੁ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਵਾਦਸ਼ਾਹ ਯਜਨ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਸਮ੍ਰਿਧੀ, ਓਹੋ ਹੀ ਇਸ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਜਾਣ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖੀਂ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਹਿੰਕਾਰ' ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ; ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮਧਿਆਨ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਲਣ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬੱਦਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਹਿੰਕਾਰ' ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ; ਗਰਜਣ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚਮਕਦਿਆਂ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਰਖਾ ਕਰਦਿਆਂ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, 'ਹਿੰ' ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਹਟਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਚੀ ਹੋਈ ਆਹੁਤੀ ਉਸ ਲਈ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਤਰੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਨਵੇਂ, ਉਹ ਅਧਵਰਯੂ ਦੇ ਚਮਚੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਤ੍ਰ ਪੁਜਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਭ੍ਰਥ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਵੰਡਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਦਾ ਪਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਪਾ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਪਾ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਪਾ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਪਾ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਦਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਦਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਯਜਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ—“ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇ, ਹੋਰ ਵਧੇ।” ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੋਰ ਲਿਆਓ,” ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਵਾਸ ਨੂੰ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਹੁਤੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਮਹਿਮਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਹਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਮਚਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਸਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ, ਚਮਚੇ ਨਾਲ, ‘ਵਸ਼ਟ’ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ। ਇਹ, ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਨਾ-ਪਿਆਰੇ, ਸਭ ਪੁਜਾਰੀ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਜੋ ਜਾਂਚਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਜੋ ਜਾਂਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਖਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਹਰ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਜੋ ਪੱਥਰ ਨਾਲ, ਨਮੀ ਵਾਲੇ ਛਾਣਣ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਿਸਤਾਰ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਯਜਨ ਉਸ ਲਈ ਵਿਸਤਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪਗ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਆਹਵਨੀਅ ਅੱਗ ਹੈ; ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਰਹਪਤਿਆ ਅੱਗ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਕਸ਼ਿਨਾਗਨੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਾਧਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਅਤੇ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ-ਸੇਵਾ, ਆਹੁਤੀ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ, ਪਸ਼ੂ, ਸਮ੍ਰਿਧੀ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।