ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਾਧੂਤਾ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਯਸ਼, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ — ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰੱਖ ਲੈਣਾ, ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਨਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਲਾਈਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਹਿਮਾਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਘਰ ਆਵੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਹਿਮਾਨ ਖਾਣਾ ਨਾ ਖਾ ਲਵੇ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ। ਇਹੀ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ, ਇਸੇ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸਾਰਤਾ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ — ਦਹੀ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਮਾਸ — ਉਹ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿੰਨੀ ਤਰੱਕੀ ਅਗ્નਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਤਰੱਕੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਅਤੀਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਵਰਗੀ ਤਰੱਕੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਸੱਤਰਸਤਯ ਯਜਨਾ ਵਰਗੀ ਤਰੱਕੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਾਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹ ਯਜਨਾ ਵਾਲੀ ਤਰੱਕੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਅਡਿੱਠਾ ਬਣਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਮਨੁੱਖ ਹੀਂਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸਾਂਝ ਪੈਣ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਇਉਂ ਉਹ ਧਨ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਬਣਦੇ ਸਮੇਂ ਹੀਂਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਗੱਜਣ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ, ਚਮਕਣ ਤੇ ਪਾਠ, ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਤੇ ਗੀਤ, ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਤੇ ਆਰਾਮ — ਇਉਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਧਨ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, 'ਹੀਂ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਪਾਣੀ ਮੰਗਦਾ, ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਜਦ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਥਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਬਚਤ ਉਸ ਲਈ ਧਨ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਉਹ ਬੁਲਾਂਦਾ, ਉਹੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਭੰਡਾਰੀਆਂ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਤਰ ਹਨ) ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਧਵਰਯੂ ਦੇ ਚਮਚੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਤ੍ਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਅਵਭ੍ਰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਹ ਵੰਡਦਾ, ਉਹ ਦਾਨ ਵੰਡਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਹ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖਾਂਦਾ, ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ, ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਉਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਦ ਉਹ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਸੋਚਦਾ, "ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇ, ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇ," ਤਾਂ ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਆਖਦਾ, "ਹੋਰ ਲਿਆਓ," ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਵਾਸ ਨੂੰ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭੋਜਨ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਮਚੇ ਨਾਲ, ਸਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਯੂਪ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਚਮਚੇ ਨਾਲ, ਵਸ਼ਟ-ਉਚਾਰ ਨਾਲ — ਇਹ ਸਭ, ਚਾਹੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਮਹਿਮਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਜੋ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਅਜਿਹੇ ਦਾ ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਨਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਜਿਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਯਥਾ-ਨਿਯਮ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ, ਵੰਸ਼, ਪਸ਼ੂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।