ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੜਛੀ ਫੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਥੰਮ 'ਤੇ ਯਜਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ, "ਵਸ਼ਟ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਪੂਜਾਰੀ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਪਿਆਰੇ—ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ-ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਜਾਂਚ ਰਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ। ਕਿਉਂਕਿ, ਜੋ ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਤਿਆਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਰ ਕਰ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਯਜਨਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੋਂ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਜੋ ਅਤਿਥੀ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਆਹਵਨੀਅ ਅੱਗ ਹੈ; ਜੋ ਘਰ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਰਹਪਤਿਆ ਅੱਗ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਖਿਣਾਗਨੀ ਹੈ। ਜੋ ਅਤਿਥੀ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਸਰ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਾਧੂ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ, ਮਾਣ ਅਤੇ ਯਸ਼, ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਅਤਿਥੀ ਤਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਸਾਰਤਾ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਲਈ, ਨਿਯਮ ਹੈ ਕਿ ਅਤਿਥੀ ਦੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਆਦिष्ट ਹੋਵੇ—ਚਾਹੇ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਮਾਸ—ਉਹ ਵੀ ਅਤਿਥੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਵਰਗੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਘਿਉ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤ੍ਰਸਤ੍ਯ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹ ਯਜਨਾ ਵਰਗੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ "ਹਿṅਕਾਰ" ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ; ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ 'ਤੇ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਬਦਲ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ "ਹਿṅਕਾਰ" ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ; ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਵਰ੍ਹਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਤਿਥੀਆਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, "ਹਿṅ" ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਚਤ ਉਸ ਲਈ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਉਹ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਸੇਵਕ, ਪਾਤਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਧਵਰਿਉ ਦੀਆਂ ਕੜਛੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਤ੍ਰ ਪੂਜਾਰੀ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਭ੍ਰਥ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਵੰਡਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਰਗ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਇਹ ਲੋਕ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ।