ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੱਖਣ ਲਈ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਾ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਘਰ ਦੇ ਲੋਕ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਸੀ। ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਜੌ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੀ ਭੋਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹੁੰਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੋੜੀਆਂ ਅਤੇ ਓਖਲੀਆਂ ਨਾਲ ਅਨਾਜ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਹੀ ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਹਨ। ਜੋ ਸੂਟਣ ਵਾਲੀ ਟੋਕਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਭੂਸੀ ਅੱਗ ਦੇ ਅੰਗਾਰੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ ਛਾਣਣੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੜਛੀ, ਚਮਚਾ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ, ਛਾਣਣੀ, ਨਾਦ, ਮਟਕੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਪਾਤਰ—ਇਹ ਸਭ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, “ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇ, ਹੋਰ ਵਧੇ,” ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਏ ਯਾਜਕ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਣਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੋਰ ਲਿਆਓ,” ਤਦ ਉਹ ਪ੍ਰਾਣਵਾਇyu ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਮਹਿਮਾਨ ਆਪਣੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੜਛੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਜੀਅ ਸਥੰਭ ਉੱਤੇ, ਯਜਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ, ‘ਵਸ਼ਟ’ ਉਚਾਰ ਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਜਕ, ਚਾਹੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਏ ਜੋ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਅਣਜਾਣੇ ਜਾਂ ਜਾਂਚ ਰਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਏ। ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜਿਹੜਾ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ, ਗਿੱਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰਤ ਯਜਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਉਸ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਯਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਹੁਤੀ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲਈ, ਉਸ ਦਾ ਯਜਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੱਕ ਵਿਸਥਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਆਏ ਮਹਿਮਾਨ ਲਈ ਜੋ ਹੈ, ਉਹ ਆਹਵਨੀਅ ਅੱਗ ਹੈ; ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਰਹਪਤਿਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਦੱਖਿਨਾਗਨੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਸਰ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਾਧੂ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਸਮਪੱਤੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ—ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਿਮਾਨ, ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਜਨ ਦੀ ਸਾਰਤਾ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਬਣੀ ਰਹੇ—ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਸਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਹੀ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਮਾਸ, ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗ્નਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤ੍ਰਸਤਯ ਯਜਨ ਦੀ ਸਮਪੱਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਾਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਵਾਦਸ਼ਾਹ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਵਾਧਾ, ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਿਂਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਬੱਦਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਿਂਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗੱਜਣ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚਮਕਣ ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਰਸਣ ਤੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਤੇ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹਿੰਕਾਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਚਤ ਉਸ ਲਈ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਉਹ ਸੱਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਤੱਕ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਸੇਵਕ ਪਾਤਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਧਵਰਯੂ ਦੀਆਂ ਕੜਛੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਰ ਚੀਜ਼, ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ, ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕੀਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖ ਧਨ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।