ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆਤਮਕ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹ—ਜੋ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਨਹੇ ਦੀ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, “ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੋ, ਮੈਨੂੰ ਡਿੱਗਣ ਨਾ ਦਿਓ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਅਗਲੇ ਪਲ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਅਗਨੀ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਭਗਤ ਵੱਡੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਸਹਾਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ। ਤੂੰ ਪਾਵਰ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਵਰ ਦੇ। ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ। ਤੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੇ। ਤੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੇ। ਤੂੰ ਰੱਖਿਆ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ।” ਭਗਤ ਆਪਣੀ ਅਰਦਾਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੇ। ਤੂੰ ਰਕਾਬਤੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਦੂਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਰਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵੈਰੀ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।” ਫਿਰ, ਭਗਤ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਅਗਨੀ, ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਫੜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈ। ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਾਏ। ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦੇ।” ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਵਾਯੂ, ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਫੜ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ—ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਫੜ ਲੈ, ਜਲਾਏ, ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦੇ—ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਭਗਤ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ, ਫੜ, ਲਪਟ, ਜੋਤ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਫੜ ਲੈ, ਜਲਾਏ, ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦੇ—ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਭਗਤ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ, ਫੜ ਨਾਲ, ਲਪਟ ਨਾਲ, ਸਾੜ ਨਾਲ, ਚਮਕ ਨਾਲ—ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਫੜ ਲੈ, ਜਲਾਏ, ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦੇ—ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਭਗਤ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਪਾਣੀ, ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ, ਫੜ ਨਾਲ, ਲਪਟ ਨਾਲ, ਸਾੜ ਨਾਲ—ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਫੜ ਲੈ, ਜਲਾਏ—ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ, ਤਾਕਤ, ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।