ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਇੱਛਾ! ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇ। ਉਹ ਸਭ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਨਾ ਰਹੇ।” ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨਯੋਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇਵੇ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕਣ, ਤੇ ਛੇ ਵੱਡੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਘੀ ਦੀਆਂ ਮੇਰੇ ਵਲ ਵਹਿਣ। ਵੈਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਖੁਲ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ; ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਫਿਰ ਅਰਦਾਸ ਹੋਈ ਕਿ ਅੱਗ, ਇੰਦਰ, ਤੇ ਸੋਮਾ—all barley ਹਨ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਜੌ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਵੈਰੀ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਿਸ਼ਕੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਾ ਹੋਣ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸਮਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇਣ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਵੈਰੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਜੋ ਵਿਜਲੀ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੀ, ਉਹ ਸਭ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਇਕ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇਵੇ। ਹੇ ਇੱਛਾ! ਤੇਰੀ ਤਿੰਨ ਪਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਆਮਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਹ, ਪਸ਼ੂ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈਣ। ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੱਸਿਉਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੱਛਾ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਇਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਹੇਠਲੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਇੱਛਾ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਇੱਛਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮੀ; ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ, ਨਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਹੇ ਇੱਛਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਹੈ, ਜਿੰਨੇ ਪਾਣੀ ਫੈਲਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਅੱਗੀ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈਂ; ਹੇ ਇੱਛਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੰਨੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਰਸਤੇ ਹਨ, ਜਿੰਨੇ ਚਮਕਦੇ ਖੇਤਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈਂ; ਹੇ ਇੱਛਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੰਨੇ ਭੰਬੀਰ, ਕੀੜੇ, ਕਰੂਰਾ, ਜਿੰਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਸੱਪ ਹਨ, ਹੇ ਕਾਮਾ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਪਲਕ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਥਿਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਕਾਮਾ, ਹੇ ਕ੍ਰੋਧ; ਹੇ ਕਾਮਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਵੀ ਕਾਮਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ; ਹੇ ਕਾਮਾ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸ਼ੁਭ, ਦਇਆਲੂਆਂ ਰੂਪ ਹਨ, ਹੇ ਕਾਮਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਸੱਚ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਆ; ਤੇ ਮੰਦ ਬੁਰੇ ਵਿਚਾਰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੰਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰਣ ਵਾਲੇ ਹਾਲ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੰਧਿਆ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਫੰਦਾ, ਗੰਢ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਬੋਲ ਕੇ ਅਸੀਂ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਏ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀਆਂ ਗੰਢਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੰਧਿਆ ਹੈ, ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਸੀਆਂ, ਬੰਧਨ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਹ, ਤੇ ਘਾਹ; ਤੇਰੇ ਪਰਾਂ ਦੇ, ਹੇ ਹਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੰਧਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਚਿਮਟਿਆਂ, ਪਲੇਟਾਂ, ਤੇ ਜੱਫੀ ਦੇ ਕਸਣ—ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬੰਧਨ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਸੁਖ ਲਈ ਛੇਦਿਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਭ ਅਸੀਂ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾ ਉੱਠੇ। ਜਿੱਥੇ ਹਵਨ ਸਥਾਨ, ਅੱਗ ਦਾ ਹਾਲ, ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਬੈਠਕ, ਸਭਾ—ਹੇ ਹਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਾਲ। ਧੁਰਾ, ਜੂਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੱਟੀ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੰਧਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਹਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਦੋਵੇਂ, ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਉਣ, ਇਕੱਠੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਦੂਜੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੱਕਾ ਬੰਧਿਆ, ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਅਸੀਂ ਹਰ ਅੰਗ, ਜੋੜ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਤੇ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਸਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਹੇ ਹਾਲ, ਜਿਸਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ—ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਡਾ ਸਤਿਕਾਰ। ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੇ, ਵੰਸ਼ ਵਾਲੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ; ਸੰਤਾਨ ਵਾਲੇ, ਵੰਸ਼ ਵਾਲੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਆਸਰਾ ਫੜਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਹਵਾ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਧੂੜ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮੈਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਲਈ ਗਰਭ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਆਸਰਾ ਫੜਦਾ ਹਾਂ। ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ, ਦੂਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਮਾਪਿਆ ਤੇ ਸੀਮਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੀ ਖੁਰਾਕ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲਾ—ਹੇ ਆਸਰੇ, ਜਿਸਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਫਲ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ, ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਆਸਰਾ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਮਾਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੰਧਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਇਟਾ, ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਭਰਦਾ ਹਾਂ। ਮਿਤ੍ਰਾ ਉਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ ਜੋ ਵਰੁਣ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਸਵੇਰੇ। ਬ੍ਰਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਆਸਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਪਿਆ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗੀ ਆਸਰੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਜੋ ਅਮਰ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ। ਘੋਸਲੇ ਵਿੱਚ ਘੋਸਲਾ, ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ, ਛੇ, ਮਾਪੇ ਹੋਏ, ਅੱਠ ਪੰਖਾਂ, ਦਸ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ—ਹੇ ਆਸਰੇ, ਮਨ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਪਈ ਹੈਂ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਸਰੇ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ। ਅੱਗ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪਾਣੀ ਸੱਚ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ। ਮੈਂ ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਅੱਗੀ ਸਮੇਤ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਨਾ ਪਾ, ਉਹ ਹਲਕਾ ਹੋਵੇ। ਦुलਹਨ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਆਸਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਸੀਂ ਚਾਹੀਏ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਛਾ, ਆਸਰਾ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਖੋਲ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵਨ, ਸੰਤਾਨ, ਤੇ ਆਸਰਾ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।