ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ ਜੋ ਚੰਚਲ ਹਨ—ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਦੂਗਰ ਵੀ ਲੈਟਣ। ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਘਨਕਾਰੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ—ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ—ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਰਹਿਣ ਕਿ ਇਹ ਸਦਾ ਵੈਰੀ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਆਪ ਘਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ’ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਿਰਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਚਾਹੇ ਇਹ ਵੈਰੀ ਕਿਸਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਦਾਸਯੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਣ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਦਾ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ; ਹੁਣ ਇਹ ਸਦਾ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਰਤੀਕਾਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾ ਡਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਐ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਤੂੰ ਵੀ ਨਾ ਡਰ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਸੂਰਜ-ਚੰਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਚ ਤੇ ਝੂਠ, ਅਤੇ ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾ ਡਰਦਾ, ਨਾ ਨੁਕਸਾਨੀ ਹੁੰਦੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਨਾ ਡਰ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਮੇਰੀ ਆਵਾਜਾਈ ਤੇ ਨਿਕਾਸੀ, ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿਗਣ, ਸਵਾਹਾ। ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸੁਣੋ, ਮੈਨੂੰ ਡਿੱਗਣ ਨਾ ਦੇਵੋ, ਸਵਾਹਾ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ। ਹੇ ਅੱਗ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਆਸਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਵਾਹਾ। ਅੱਗੇ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਸਵਾਹਾ। ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ, ਸਵਾਹਾ। ਤੂੰ ਬਲ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਲ ਦੇ, ਸਵਾਹਾ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਦੇ, ਸਵਾਹਾ। ਤੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੇ, ਸਵਾਹਾ। ਤੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੇ, ਸਵਾਹਾ। ਤੂੰ ਰੱਖਿਆ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਸਵਾਹਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੇ, ਸਵਾਹਾ। ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੇ, ਸਵਾਹਾ। ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੇ, ਸਵਾਹਾ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੇ, ਸਵਾਹਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਦੇ ਹਨ—"ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ ਜੋ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਬਲ ਕਰ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀ ਹੈ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ—"ਹੇ ਵਾਯੂ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਫੜ, ਨਿਰਬਲ ਕਰ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀ ਹੈ।" ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—"ਹੇ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਪਕੜ ਨਾਲ, ਲਪਟ ਨਾਲ, ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਫੜ, ਸਾੜ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਆਰਤੀਆਂ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਰਜ਼ੂਆਂ, ਰੱਖਿਆ, ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।