ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਸਤਤਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਉਸਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, "ਆ, ਹੇ ਸਵਧਾ!" ਇਥੇ, ਰਾਜਾ ਯਮ ਉਸਦੇ ਲਈ ਵੱਛਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਘੜਾ ਪਾਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਤਕਾ, ਹੇਠਾਂ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਧਾ ਹੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਉਸ ਸਵਧਾ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਸਵਧਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਆ, ਹੇ ਸਮ੍ਰਿਧਿ!" ਇਥੇ, ਮਨੁ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਉਸਦੇ ਲਈ ਵੱਛਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਪਾਤਰ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਪృਥੁ ਵੈਨਯ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੇਤੀ-ਬਾੜੀ ਅਤੇ ਫਸਲਾਂ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਸਵਧਾ, ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੇਤੀ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿਧਿ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਆ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ!" ਇਥੇ, ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਵੱਛਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਛੰਦ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅੰਗੀਰਸ ਹੇਠਾਂ ਦੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕ ਤੇਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦੇ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਆ, ਹੇ ਬਲ!" ਇਥੇ, ਇੰਦਰ ਵੱਛਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਮਚ ਪਾਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਹੇਠਾਂ ਦੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਲ ਹੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਬਲ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬਲ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, "ਆ, ਹੇ ਸੁਗੰਧਤ!" ਇਥੇ, ਚਿਤਰਰਥ ਸੌਰਯਵਰਚਸ ਵੱਛਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਦੀ ਪੱਤੀ ਪਾਤਰ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਵਸੁਰੂਚਿ ਸੌਰਯਵਰਚਸ ਹੇਠਾਂ ਦੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਸੁਗੰਧ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਉਸ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਗੰਧ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਆ, ਹੇ ਢੱਕਣ ਵਾਲੀ!" ਇਥੇ, ਕੁਬੇਰ ਵੈਸਰਵਣ ਵੱਛਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫੰਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਤੀਲਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕੁਬੇਰਕ ਹੇਠਾਂ ਦੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਢੱਕਣ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਜੀਵ ਤੇ ਪਿਤਰ ਉਸ ਢੱਕਣ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਢੱਕਣ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਬੁਰਾਈ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਆ, ਹੇ ਵਿਸ਼!" ਇਥੇ, ਤਖਸ਼ਕ ਵੈਸ਼ਲਯ ਵੱਛਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੌਕੀ ਪਾਤਰ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਐਰਾਵਤ ਹੇਠਾਂ ਦੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਸੱਪ ਉਸ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਮੁਤਾਬਕ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸਮੁੰਦਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ "ਮਧੂਕਸ਼ੀ" ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਨਦੇ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਦੁੱਧ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਉਸਦਾ ਬੀਜ ਹੈ। ਜਿਥੋਂ ਮਧੂਕਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਮ੍ਰਿਧਿ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅਸਥਾਨ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮਧੂਕਸ਼ੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੰਤਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਵਸੁਆਂ ਦੀ ਧੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਹ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਨਾਭੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ, ਮਧੂਕਸ਼ੀ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਧੂ ਤੋਂ ਮਧੂਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦਾ ਅੰਡਾ ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਹਿਰਦਾ ਸੋਮ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਆਣਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਨਦਾ ਹੈ। ਮਧੂਕਸ਼ੀ ਦੇ ਦੋ ਸਤਨ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੇ, ਸਦਾ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੂੰਜਦੀ, ਮਹਾਨ, ਬਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਮਾਪ ਕੇ, ਆਯੁ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਲਾਂ, ਸ਼ਕਵਰੀਆਂ ਅਤੇ ਖੁਦ-ਚਮਕਦੇ ਸਾਂਡ ਉਸਦੇ ਵਧਣ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਲਿਆ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਜਲਾਂ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। "ਤੇਰਾ ਗੜਗੜਾਹਟ ਬੋਲ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ! ਤੂੰ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਮਧੂ-ਜਿਹੀ ਜੁਬਾਨ ਵਾਲੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਸੰਤਾਨ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਪੀੜਾਈ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਪੀੜਾਈ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗੀ! ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਤੀਜੀ ਪੀੜਾਈ ਤੇ ਰਿਭੂਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਭੂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।" "ਮੈਂ ਮਿੱਠਾ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਮਿੱਠਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗੀ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦੇਵੇ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ, ਵੰਸ਼, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਜੋੜ। ਦੇਵਤਾ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾਣਣ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ।" "ਜਿਵੇਂ ਮਧੂਕਾਰੀ ਮਧੂ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਮਧੂ-ਮੱਖੀਆਂ ਇਹ ਮਧੂ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ, ਚਮਕ, ਬਲ, ਤੇ ਜੋਸ਼ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।" "ਜੋ ਮਧੂ ਪਹਾੜਾਂ, ਗਾਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਵਹਿੰਦੇ ਸੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਧੂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਧੂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਲਪੇਟ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਸਕਾਂ।" "ਤੇਰਾ ਗੜਗੜਾਹਟ ਬੋਲ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ! ਤੂੰ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਬਾਕੀ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ।" "ਧਰਤੀ ਲਾਠੀ ਹੈ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਗਰਭ, ਆਕਾਸ਼ ਚਾਬਕ, ਬਿਜਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ, ਬੂੰਦ। ਜਿਸਨੇ ਚਾਬਕ ਦੇ ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਧੂ ਜਾਣ ਲਏ—ਪੁਜਾਰੀ, ਰਾਜਾ, ਗਾਂ, ਬੱਕਰੀ, ਚੌਲ, ਜੌ, ਤੇ ਸੱਤਵਾਂ ਮਧੂ—ਉਹ ਮਧੂ-ਭਰਿਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਸਦਾ ਭੋਜਨ ਮਧੂ-ਭਰਿਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਧੂ ਦੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਲਿਆ। ਜਦ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਆਪਣੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਤਰਯਣ ਜਨੇਊ ਪਾ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਦਿਆਂ, 'ਮੈਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਨਾਲ ਜਾਗਾਂ।' ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਸਮੇਤ ਜਾਗਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਇੱਕ ਅਰਦਾਸ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। "ਮੈਂ ਉਸ ਸਾਂਡ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ। ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦੇ, ਤੂੰ ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ—ਉਹ ਮੰਦਾ ਸੁਪਨਾ ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿਆਂ। ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਟੁੱਟ-ਫੱਟ ਜਾਵੇ।" "ਮੰਦਾ ਸੁਪਨਾ, ਇੱਛਾ, ਦੁੱਖ, ਵਾਂਝਪਨ, ਹਨੇਰਾ, ਭਟਕਣਾ—ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਉਸਤੋਂ ਬਚਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਦੂਰ ਕਰ; ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਣ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਜੋ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ ਹਨ।" "ਉਹ ਇੱਛਾ, ਤੇਰੀ ਧੀ, ਗਾਂ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਣੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਹ, ਪਸ਼ੂ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈਣ।" "ਕਾਮ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਸਵਿਤਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਅੱਗੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਨਰਮੰਦ ਨਾਵ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼-ਘਾਟ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਕਾਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ, ਨਿਗਰਾਨ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋਣ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣਣ।" "ਇਸ ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣ, ਹੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਵੈਰੀ ਰਹਿਤ ਕਰ।" "ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹੋ; ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੋ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਜੋ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਿਆਪਕ, ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ, ਧਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ, ਪੋਸ਼ਣ, ਤੇਜ, ਬਲ, ਸੁਗੰਧ, ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।