ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਰਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਥਣ ਸਨ—ਬ੍ਰਿਹਤ ਅਤੇ ਰਥੰਤਰੀ, ਯਜ్ఞਾਯਜ್ಞਿਯ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਥੰਤਰੀ ਰਾਹੀਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਦੁੱਹ ਲਿਆ, ਬ੍ਰਿਹਤ ਰਾਹੀਂ ਚਮਕ ਅਤੇ ਤੇਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਵਾਮਦੇਵ ਥਣ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਲਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲਿਆ, ਤੇ ਯਜ्ञਾਯਜ्ञਿਯ ਨਾਲ ਯਜ्ञ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੇ ਰਥੰਤਰੀ ਦੀ ਦੁੱਧ ਵਧਾਈ, ਤੇ ਚਮਕ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਤ ਦੀ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਵਾਮਦੇਵ ਤੇ ਯਜ्ञ ਨੂੰ ਯਜ्ञਾਯਜ्ञਿਯ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਸਮਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਮਾਤਾ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਤੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਕੋਲ ਗਈ। ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੋਟ ਮਾਰੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਲ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚ—even ਜੇ ਕੁਝ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੋਟ ਮਾਰੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉਪਮਾਸਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਉਹ ਪੱਖਵਾਏ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੱਖਵਾਏ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਥੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਆਈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਚੋਟ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇਹ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, "ਆ, ਮਾਇਆ!" ਇੱਥੇ, ਵੀਰੋਚਨ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਉਸ ਦਾ ਬੱਛੜਾ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਮਟਕੀ ਕੁੱਚੀ ਮਿਟੀ ਦੀ ਸੀ। ਦੋ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਥੱਲੇ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਦੁੱਹਿਆ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਮਾਇਆ ਹੀ ਨਿਕਲੀ। ਅਸੁਰ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਸਵਧਾ!" ਇੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਯਮ ਬੱਛੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਹੰਡੀ ਸੀ। ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਤਕ ਨੇ ਥੱਲੇ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਦੁੱਹਿਆ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਧਾ ਨਿਕਲੀ। ਪਿਤਰ ਉਸ ਸਵਧਾ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਧਾ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਆਈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਸੰਪੱਤਾ!" ਇੱਥੇ, ਮਨੁ ਵੈਵਸਵਤ ਬੱਛੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੀ ਹੰਡੀ ਸੀ। ਪృਥੁ ਵੈਣ ਨੇ ਥੱਲੇ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਦੁੱਹਿਆ, ਤੇ ਖੇਤੀ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਿਕਲਿਆ। ਮਨੁੱਖ ਸਵਧਾ, ਖੇਤੀ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੇਤੀ ਦੀ ਵਾਧੂ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ!" ਇੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਬੱਛੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਛੰਦ ਹੀ ਹੰਡੀ ਸੀ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਥੱਲੇ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਦੁੱਹਿਆ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਨਿਕਲਿਆ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਬਲ!" ਇੱਥੇ, ਇੰਦਰ ਬੱਛੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੰਡੀ ਚਮਚ ਸੀ। ਸਵੀਤਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਥੱਲੇ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਦੁੱਹਿਆ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਬਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਜੀਉਣਾ ਇਸ ਬਲ ਤੇ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਲ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਸੁਗੰਧ!" ਇੱਥੇ, ਚਿਤਰਰਥ ਸੌਰਯਵਰਚਸਸ ਬੱਛੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ ਦਾ ਪੱਤਾ ਹੰਡੀ ਸੀ। ਵਸੁਰੂਚਿ ਨੇ ਥੱਲੇ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਦੁੱਹਿਆ, ਤੇ ਸੁੱਚੀ ਸੁਗੰਧ ਨਿਕਲਿਆ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਇਸ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਗੁਪਤਤਾ!" ਇੱਥੇ, ਕੁਬੇਰ ਬੱਛੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੰਡੀ ਫਾਹਾ ਸੀ। ਚਾਂਦੀ ਵਾਲਾ ਕੁਬੇਰਕ ਨੇ ਥੱਲੇ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਦੁੱਹਿਆ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਪਤਤਾ ਨਿਕਲਿਆ। ਹੋਰ ਜੀਵ ਤੇ ਪਿਤਰ ਇਸ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਪਤਤਾ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਬੁਰਾਈ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਂਪਾਂ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਵਿਸ਼!" ਇੱਥੇ, ਤਖਸ਼ਕ ਬੱਛੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੰਡੀ ਲੌਕੀ ਸੀ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਐਰਾਵਤ ਨੇ ਥੱਲੇ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਦੁੱਹਿਆ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ ਨਿਕਲਿਆ। ਸਾਂਪ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸਮੁੰਦਰ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਧੁਰ ਵੰਸ ਉਪਜੀ। ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਦੁੱਧ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸਦਾ ਬੀਜ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੋਂ ਇਹ ਮਧੁਰ ਵੰਸ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਅਮਰਤਾ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਧੁਰ ਵੰਸ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੰਤਾਨ। ਉਹ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਵਾਸੂਆਂ ਦੀ ਧੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸਾਂਸ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਨਾਭੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ, ਤੇਜ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਧੁਰਤਾ ਤੋਂ ਇਸ ਮਧੁਰ ਵੰਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦਾ ਅੰਡਾ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਜਦ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਹਿਰਦੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਦੋ ਥਣ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੂੰਜਦੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਬਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ, ਵ੍ਰਤ ਧਾਰੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਯੁ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਲਾਂ, ਸ਼ਕਵਰੀਆਂ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਲਦ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਲ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਗੱਜਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੋਲ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ! ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ, ਮਧੁਰ ਜੀਭ ਵਾਲੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਉਪਜੀ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਪੀੜਨ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਸਥਾਪਤ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਪੀੜਨ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਆਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਰਿਭੁਆਂ ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਪੀੜਨ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ, ਹੇ ਰਿਭੁ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਆਵੇ। ਮੈਂ ਮਿੱਠਾ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਮਿੱਠਾ ਬਣਾਂ; ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਅਗਨੀ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜੋੜੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ, ਸੰਤਾਨ, ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਜੋੜ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਤਾ ਹੋਵੇ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਜਿਵੇਂ ਮਧੁ-ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਮਧੁ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਆਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਮੱਖੀਆਂ ਇਹ ਮਧੁ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ, ਤੇਜ, ਬਲ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਆਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਧੁ ਪਹਾੜਾਂ, ਗਾਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਵਹਿੰਦੀ ਸੁਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਧੁ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਧੁ ਦੀ ਰਸ ਨਾਲ ਲਪੇਟੋ, ਹੇ ਸੋਹਣਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਸਕਾਂ। ਤੇਰੀ ਗੱਜਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੋਲ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ! ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਰੀ ਪਸ਼ੂ-ਧਨ ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬਾਕੀ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ। ਧਰਤੀ ਲਾਠੀ ਹੈ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਗਰਭ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਕੋੜਾ ਹੈ, ਬਿਜਲੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਬੂੰਦ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕੋੜੇ ਦੇ ਸੱਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਧੁ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਧੁ-ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰਾਜਾ, ਗਾਂ, ਬੱਕਰੀ, ਚੌਲ, ਜੌ, ਤੇ ਸੱਵਾਂ ਮਧੁ। ਉਹ ਮਧੁ-ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਮਧੁ-ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਧੁ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ, ਅਨੇਕ ਦਾਤਾਂ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਰਾਜ਼ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਪੂਰਨ ਪੋਸ਼ਣ, ਚਮਕ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।