ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਦੇ ਆਹਵਨੀਯਾ ਚੀਨ੍ਹੇ ਵੱਲ ਪੈਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇਸ ਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਯਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਅਸੰਬਲੀ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇ, ਅਸੰਬਲੀ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰੇ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਸਭਾ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਸ਼ਵਰੇ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਮਸ਼ਵਰਾ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਮਸ਼ਵਰੇ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਚਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਹੀ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜੀਵਦੇ ਹਾਂ; ਆਓ, ਇਸਨੂੰ ਬੁਲਾਈਏ।" ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ: "ਆ, ਪੋਸ਼ਣ! ਆ, ਅੰਤਸ਼ਕਤੀ! ਆ, ਸੁੰਦਰ ਬੋਲੀ! ਆ, ਤਾਜਗੀ ਵਾਲੀ!" ਇਸ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਾਛਾ ਇੰਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਗਾਯਤਰੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ, ਘੁੰਮਦਾ, ਪਰ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਬ੍ਰਹਤ ਅਤੇ ਰਥੰਤਰਾ ਉਸਦੇ ਦੋ ਥਣ ਸੀ, ਯਜ੍ਨਯਜ੍ਨੀਆ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦੋ ਥਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਥੰਤਰਾ ਨਾਲ ਪੌਦੇ, ਬ੍ਰਹਤ ਨਾਲ ਚਮਕ, ਵਾਮਦੇਵ ਨਾਲ ਜਲ, ਯਜ੍ਨਯਜ੍ਨੀਆ ਨਾਲ ਯਜਨ ਦੁੱਧੀ। ਪੌਦੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਰਥੰਤਰਾ, ਚਮਕ ਨੇ ਬ੍ਰਹਤ ਦੁੱਧੀ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਲ ਵਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਯਜਨ ਯਜ੍ਨਯਜ੍ਨੀਆ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ... ਇਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੱਲ ਗਈ; ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਟਿਆ, ਉਹ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਉਸਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਸਟਿਆ, ਉਹ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉਪਮਾਸਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਟਿਆ, ਉਹ ਅਰਧ-ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਰਧ-ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਟਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਅਸੁਰਾਂ ਕੋਲ ਗਈ; ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆ, ਮਾਇਆ!" ਉਸਦੇ ਵਾਛਾ ਵਿਰੋਚਨ ਪ੍ਰਹਲਾਦਾ ਸੀ, ਪਤਿਲਾ ਕੱਚਾ ਘੜਾ। ਦੋ-ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧੀ, ਤੇ ਕੇਵਲ ਮਾਇਆ ਮਿਲੀ। ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਜੀਵਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆ, ਸਵਧਾ!" ਉਸਦੇ ਵਾਛਾ ਰਾਜਾ ਯਮ ਸੀ, ਪਤਿਲਾ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਘੜਾ। ਅੰਤਕਾ, ਮ੍ਰਿਤਯੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧੀ, ਤੇ ਕੇਵਲ ਸਵਧਾ ਮਿਲੀ। ਪਿਤਰ ਸਵਧਾ ਤੋਂ ਜੀਵਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਵਧਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆ, ਸਮ੍ਰਿਧੀ!" ਉਸਦੇ ਵਾਛਾ ਮਨੁ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਸੀ, ਪਤਿਲਾ ਧਰਤੀ। ਪ੍ਰਿਥੁ ਵੈਨਿਆ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧੀ, ਤੇ ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਫਸਲ ਮਿਲੀ। ਮਨੁੱਖ ਸਵਧਾ, ਖੇਤੀ, ਫਸਲ ਤੋਂ ਜੀਵਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਖੇਤੀ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ!" ਉਸਦੇ ਵਾਛਾ ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ ਸੀ, ਪਤਿਲਾ ਛੰਦ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਆੰਗਿਰਸਾ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧੀ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਮਿਲੀ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਤੋਂ ਜੀਵਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆ, ਸ਼ਕਤੀ!" ਉਸਦੇ ਵਾਛਾ ਇੰਦਰ ਸੀ, ਪਤਿਲਾ ਚਮਚ। ਸਵੀਤਰ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧੀ, ਤੇ ਕੇਵਲ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲੀ। ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਜੀਵਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆ, ਸੁਗੰਧ!" ਉਸਦੇ ਵਾਛਾ ਚਿਤਰਰਥ ਸੌਰਯਵਰਚਸਸ ਸੀ, ਪਤਿਲਾ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਪੱਤਾ। ਵਸੁਰੂਚਿ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧੀ, ਤੇ ਕੇਵਲ ਸੁਗੰਧ ਮਿਲੀ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ ਜੀਵਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆ, ਗੁਪਤਤਾ!" ਉਸਦੇ ਵਾਛਾ ਕੁਬੇਰਾ ਵੈਸਰਵਣ ਸੀ, ਪਤਿਲਾ ਫੰਨਾ। ਚਾਂਦੀ ਵਾਲਾ ਕੂਬਰਕਾ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧੀ, ਤੇ ਕੇਵਲ ਗੁਪਤਤਾ ਮਿਲੀ। ਹੋਰ ਜੀਵ ਤੇ ਪਿਤਰ ਗੁਪਤਤਾ ਤੋਂ ਜੀਵਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੁਪਤਤਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਬੁਰਾਈ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆ, ਵਿਸ਼!" ਉਸਦੇ ਵਾਛਾ ਤਕਸ਼ਕ ਵੈਸ਼ਾਲਿਆ ਸੀ, ਪਤਿਲਾ ਲੌਕੀ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਐਰਾਵਤ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧੀ, ਤੇ ਕੇਵਲ ਵਿਸ਼ ਮਿਲੀ। ਸੱਪ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਜੀਵਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਵਾਤਾਵਰਣ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਮਧੁਰ ਗੰਨੇ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹੋਈ। ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨੀ, ਸਭ ਜੀਵ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ; ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਥੋਂ ਮਧੁਰ ਗੰਨਾ, ਭਰਪੂਰਤਾ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਮਰਤਾ ਜੋ ਅੰਦਰ ਵਿਅਪਤ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਮਧੁਰ ਗੰਨਾ ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾਵਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੰਤਾਨ। ਉਹ ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਵਸੁਆਂ ਦੀ ਧੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨਾਭੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ, ਮਧੁਰ ਗੰਨਾ, ਘੀ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨੀ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਧੁਰ ਗੰਨਾ ਨੂੰ ਮਧੁ ਤੋਂ ਜੰਮਾਇਆ; ਉਸਦਾ ਅੰਕੁਰ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਤਾ ਜਦ ਨਵਜਾਤ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਕੌਣ ਉਸਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਟੁੱਟਿਆ ਨਹੀਂ? ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਦੋ ਥਣ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਟੁੱਟਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਗੂੰਜਦੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਚਨਬੱਧ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਪਿਆਲੇ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਪਾ ਕੇ ਪਾਲਦੀ ਹੈ। ਜਲ ਉਸਨੂੰ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਕਵਰੀਆਂ, ਸਵੈ-ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਬਲਦ। ਉਹ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਜਲ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਗੂੰਜ ਬੋਲੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਾਣੀ-ਪਤੀ; ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਮਧੁਰ-ਜਿਹਵਾ ਵਾਲੀ ਜੰਮੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਭੈੜੀ ਸੰਤਾਨ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਪੀੜ੍ਹੀ 'ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਪੀੜ੍ਹੀ 'ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅੱਗ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਰਿਭੂਆਂ ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਪੀੜ੍ਹੀ 'ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਰਿਭੂਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੋਸ਼ਣ, ਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਮਾਇਆ, ਸੁਗੰਧ, ਵਿਸ਼, ਅਮਰਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਤ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ।