ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਸੱਤ ਛੰਦ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਚਾਰ ਹੋਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਮ-ਗਾਨ ਕਿਵੇਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ? ਅਤੇ ਇਹ ਗੀਤ ਕਿਵੇਂ ਸਤੋਮਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਫੈਲਿਆ? ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਪੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਵਸਥਿਤ ਹੋਇਆ? ਜਗਤੀ ਤੇਤੀਹ ਨਾਲ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ, ਅਤੇ ਏਕਵਿੰਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣੇ? ਅੱਠ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੀ ਅੱਠ ਦਿਵਯ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਨ; ਅਦਿਤੀ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਕੋਖ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ; ਅੱਠਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਤਰਤਾ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ। ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਕਲਪ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ; ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸੇ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਅੱਠ, ਯਮ ਲਈ ਛੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਸੱਤ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪੌਦੇ—ਇਹ ਪੰਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕੇ ਗਏ ਹਨ। ਗਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਕੇਵਲ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ—ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਪਰ ਇਹ ਗਾਂ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਹ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਆਸਰਾ ਕੀ ਹੈ? ਇੱਛਾਵਾਂ ਕੀ ਹਨ? ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਦਭੁਤ ਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਰੂਪ, ਇੱਕ ਕਰਤਾ—ਆਖਰ ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ? ਇੱਕ ਹੀ ਗਾਂ, ਇੱਕ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਹੀ ਆਸਰਾ, ਇੱਕ ਹੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਅਦਭੁਤ, ਕਰਤਾ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੇਵਲ ਵਿਰਾਜ ਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਸੋਚਿਆ, "ਇਹੀ ਹੁਣ ਹੋਵੇਗਾ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਹਵਨੀਅ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੁਲਾਵੇ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਉਚਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵਾ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਭਾ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਰਿਸਦ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਿਸਦ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਿਸਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ ਗਈ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਲਾਹ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਹੀ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਆਓ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾਈਏ।" ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ: "ਆ, ਓ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ! ਆ, ਓ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ! ਆ, ਓ ਸੁੰਦਰ ਵਾਣੀ! ਆ, ਓ ਤਾਜਗੀ ਵਾਲੀ!" ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵੱਛਾ ਬਣਿਆ, ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ, ਘੁੰਮਦਾ, ਪਰ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਬ੍ਰਿਹਤ ਅਤੇ ਰਥੰਤਰਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਥਣ ਹਨ, ਯਜ్ఞਾਯਜ्ञਿਯ ਅਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਦੋ ਹੋਰ ਥਣ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਥੰਤਰਾ ਨਾਲ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਬ੍ਰਿਹਤ ਨਾਲ ਚਮਕ; ਵਾਮਦੇਵ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ, ਯਜ्ञਾਯਜ्ञਿਯ ਨਾਲ ਯਜਨ। ਪੌਦੇ ਰਥੰਤਰਾ, ਚਮਕ ਬ੍ਰਿਹਤ; ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਮਦੇਵ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਯਜ्ञਾਯਜ्ञਿਯ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਗਈ; ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ; ਇਸ ਲਈ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵੈਰੀ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੋਂ, ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉਪਮਾਸਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਅਰਧ-ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਅਰਧ-ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਲਈ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਅਸੁਰਾਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਓ ਮਾਇਆ!" ਉਸ ਲਈ ਵਿਰੋਚਨ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵੱਛਾ ਬਣਿਆ, ਪਾਤ੍ਰ ਕੱਚਾ ਘੜਾ ਸੀ। ਦੋ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਮਾਇਆ ਹੀ ਨਿਕਲੀ। ਅਸੁਰ ਉਸ ਮਾਇਆ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਓ ਸਵਧਾ!" ਉਸ ਲਈ ਰਾਜਾ ਯਮ ਵੱਛਾ ਬਣਿਆ, ਪਾਤ੍ਰ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਘੜਾ ਸੀ। ਅੰਤਕ, ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਧਾ ਹੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਉਸ ਸਵਧਾ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਧਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਓ ਵਾਧੂ!" ਉਸ ਲਈ ਮਨੁ ਵੈਵਸਵਤ ਵੱਛਾ, ਧਰਤੀ ਪਾਤ੍ਰ ਸੀ। ਪૃਥੁ ਵੈਨਯ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਮਨੁੱਖ ਸਵਧਾ, ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੇਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਓ ਗਿਆਨ!" ਉਸ ਲਈ ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਵੱਛਾ, ਛੰਦ ਪਾਤ੍ਰ ਸੀ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਤੇਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਓ ਬਲ!" ਉਸ ਲਈ ਇੰਦਰ ਵੱਛਾ, ਪਾਤ੍ਰ ਕਰਚੀ ਸੀ। ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਬਲ ਹੀ ਨਿਕਲਿਆ। ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਬਲ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਲ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਓ ਸੁਗੰਧੀ!" ਉਸ ਲਈ ਚਿਤਰਰਥ ਸੌਰਯਵਰਚਸ ਵੱਛਾ, ਪਾਤ੍ਰ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਪੱਤਾ ਸੀ। ਵਸੁਰੂਚਿ ਸੌਰਯਵਰਚਸ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਸੁੱਚੀ ਸੁਗੰਧ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਉਸ ਸੁਗੰਧ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਗੰਧ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਓ ਓਟ!" ਉਸ ਲਈ ਕੁਬੇਰ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਵੱਛਾ, ਪਾਤ੍ਰ ਫਾਹੀ ਸੀ। ਚਾਂਦੀ ਵਾਲਾ ਕੁਬੇਰਕ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਓਟ ਹੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਜੀਵ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਉਸ ਓਟ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਓਟ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਅਪਵਾਦ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਸੱਪਾਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆ, ਓ ਵਿਸ਼!" ਉਸ ਲਈ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਵੈਸ਼ਲਯ ਵੱਛਾ, ਪਾਤ੍ਰ ਲੌਕੀ ਸੀ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਏਰਾਵਤ ਹੇਠਾਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ ਹੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਸੱਪ ਉਸ ਵਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਖੀਰਕਾਰ, ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ, ਵਾਤਾਵਰਣ, ਸਮੁੰਦਰ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਮਧੁਰ ਰੀਡ ਜਨਮੀ। ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਚੋਲੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਥੋਂ ਮਧੁਰ ਰੀਡ, ਜੋ ਵਾਧੂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਹੈ ਜੋ ਅੰਦਰ ਟਿਕੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਲੋਕ ਵੱਖ ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਮਧੁਰ ਰੀਡ ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸੰਤਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਰਾਜ਼, ਛੰਦਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੀਲਾਵਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੋਏ।