ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਮਹਿਲਾ ਤੱਤ ਸੀ—ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਵਿਰਾਜ਼ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਸੀ। ਵਿਰਾਜ਼, ਜੋ ਸਰਵੋਚ ਰਾਣੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਜੀਵ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਵਿਰਾਜ਼ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਉਸ ਦੇ ਰੁਤਾਂ, ਉਸਦੇ ਕ੍ਰਮ, ਉਸਦੇ ਕਦਮ, ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਉਹ ਦੁਹੀ ਗਈ, ਉਸਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿੰਨੀ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਅੰਦਰੋਂ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ। ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੂਲਹਨ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਨੌ ਪੀੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜਦ ਚੰਦਰਮਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਕੋ ਗਰਭ ਵੱਲ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ, ਅਜਰ ਤੇ ਬੀਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਤੱਤ ਸੱਚ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਆਏ; ਤਿੰਨ ਗਰਮ ਰੁਤਾਂ ਬੀਜ ਨਾਲ ਆਈਆਂ; ਇਕ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਕ ਸ਼ਕਤੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੋਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੌਥੇ ਤੱਤ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਦੋ ਪਰ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਸਟਾਲੀਅਨ (ਘੋੜਿਆਂ) ਨੂੰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ। ਗਾਇਤਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ, ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਤੀ—ਇਹ ਛੰਦ, ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਧੁਨੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਪੰਜ ਦੁਹਾਈਆਂ, ਪੰਜ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਪੰਜ ਰੁਤਾਂ, ਤੇ ਪੰਜ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪੰਦਰਵੀਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ, ਸਭ ਇੱਕ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਛੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਸੱਚ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੁੱਤਰ; ਛੇ ਸਮਾਨ ਹਨ, ਛੇ ਦਿਨ ਉਹ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਛੇ-ਗੁਣਾ ਜੁੜਾਵ ਨਾਲ, ਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਸਮਾਨ; ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਛੇ-ਛੇ ਹਨ, ਤੇ ਛੇ ਵਿਅਪਕ ਖੇਤਰ ਹਨ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਛੇ ਠੰਡੀ ਰੁਤਾਂ ਹਨ, ਛੇ ਗਰਮ ਮਹੀਨੇ; ਹੇ ਰੁਤ, ਦੱਸ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸੱਤ ਹੰਸ, ਜੋ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠੀ ਹਨ, ਵੱਸ ਗਏ; ਸੱਤ ਛੰਦ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੱਤ ਦੀਖਿਆਵਾਂ ਹਨ। ਸੱਤ ਆਹੁਤੀਆਂ, ਸੱਤ ਸਮਿੱਧਾਂ, ਸੱਤ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸੱਤ ਰੁਤਾਂ; ਸੱਤ ਘਿਉਂ ਨੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ—ਇਹੀ ਸੱਤ ਗਿੱਧ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ। ਸੱਤ ਛੰਦ, ਹਰ ਇਕ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਚਾਰ, ਇਕ ਉੱਤੇ ਇਕ, ਸਥਾਪਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਕਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਰਿਕਾਵਾਂ ਸ੍ਤੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ? ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਫੈਲ ਗਿਆ? ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਪੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਵਸਥਿਤ ਹੋਇਆ? ਜਗਤੀ ਤੈਂਤੀ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ, ਤੇ ਏਕਵਿੰਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ? ਅੱਠ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਸੱਚ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੁੱਤਰ; ਅੱਠ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੈਵੀ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹਨ; ਅਦਿਤੀ ਅੱਠ-ਭਾਗੀ ਗਰਭ ਹੈ, ਅੱਠ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ; ਅੱਠਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਾਰਗ ਚੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭਣ ਲਈ। ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਇੱਕੋ ਜਨਮ ਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਕਲਪ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ; ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਅਠ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਛੇ ਯਮ ਲਈ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ, ਸੱਤ-ਗੁਣਾ; ਪਾਣੀ, ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਬੂਟੇ—ਇਹ ਪੰਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕੇ ਗਏ। ਗਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਹਿਲੀ ਦੁਹਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਮਿੱਠਾ ਸਰ; ਫਿਰ ਉਹਨੇ ਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ—ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ, ਅਸੁਰ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਗਾਂ ਕੌਣ ਹੈ? ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਨਿਵਾਸ ਕਿਹੜਾ ਹੈ? ਇੱਛਾਵਾਂ ਕੀ ਹਨ? ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਚੰਭਾ, ਇੱਕ ਰੂਪ, ਇੱਕ ਕਰਤਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਇੱਕ ਹੀ ਗਾਂ ਹੈ, ਇੱਕ ਹੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਹੀ ਨਿਵਾਸ, ਇੱਕ ਹੀ ਇੱਛਾ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਚੰਭਾ, ਕਰਤਾ ਦਾ ਇੱਕੋ ਰੂਪ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਵਿਰਾਜ਼ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਉਸਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣੇਗਾ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ-ਵਾਲਾ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਤੇ ਆਹਵਨੀਅ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਆਹਵਾਨ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਾ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਦੱਖਿਣਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਭਾ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਪਰਿਸਦ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਰਿਸਦ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਿਸਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਸਲਾਹ-ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਲਾਹ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਚਾਰ-ਭਾਗੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹੋ ਹੀ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਦੱਸ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਆਉ, ਉਸਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।" ਉਹਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦਿਆ: "ਆ, ਹੇ ਪੋਸ਼ਣ! ਆ, ਹੇ ਅੰਤਸ਼ਕਤੀ! ਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਬਾਣੀ! ਆ, ਹੇ ਤਾਜਗੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ!" ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੰਦਰ ਬਛੜਾ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਗਾਇਤਰੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ, ਘੁੰਮਦਾ, ਪਰ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਬ੍ਰਿਹਤ ਤੇ ਰਥੰਤਰੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਥਣੀਆਂ ਸਨ, ਯਜ్ఞਾਯਜ్ఞੀਆ ਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਦੂਜੀਆਂ ਦੋ ਥਣੀਆਂ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਥੰਤਰੀ ਨਾਲ ਬੂਟਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਹਿਆ, ਬ੍ਰਿਹਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੁਹਿਆ। ਉਹਨੇ ਵਾਮਦੇਵ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਯਜ्ञਾਯਜ्ञੀਆ ਨਾਲ ਯਜਨ ਨੂੰ ਦੁਹਿਆ। ਬੂਟਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਰਥੰਤਰੀ ਦੁਹਿਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਤ। ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਮਦੇਵ ਵਜੋਂ, ਤੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਯਜ्ञਾਯਜ्ञੀਆ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ— ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਕੋਲ ਗਈ; ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਲ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਵੈਰੀ ਕਦੇ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਮਹੀਨੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੋਂ, ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਉਪਮਾਸਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਪੱਖ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਕੋਲ ਆਈ; ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦਿਆ, "ਆ, ਹੇ ਮਾਇਆ!" ਉਸ ਲਈ ਵਿਰੋਚਨ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਬਛੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਤ੍ਰ ਕੱਚਾ ਘੜਾ। ਦੋ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਥੱਲੇ ਤੋਂ ਦੁਹਿਆ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਮਾਇਆ ਹੀ ਨਿਕਲੀ। ਅਸੁਰ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੀ ਜੀਵਨ ਲਈ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਰਾਜ਼ ਦੀ ਮਹਾਨ ਯਾਤਰਾ, ਉਸਦੇ ਰੂਪ, ਉਸਦੇ ਕ੍ਰਮ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਅਨੇਕ ਮੂਲ ਤੱਤ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।