ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਅਪਮਾਨ ਆਉਣ। ਅਕਾਸ਼ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦਬਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਰਦਾਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸਾਂਸਾਂ ਅਤੇ ਅੱਠ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਅਗਨਿ ਨੇ ਮੌਤ ਦੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਅਸਰਹੀਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਜਾਤਵੇਦਸ (ਅਗਨਿ) ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ। ਅਗਨਿ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਤੇ ਸਾਸ ਤੇ ਬੋਲੀ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਿਛੋੜੇ। ਫਿਰ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਚੁਣੇ, ਤੇ ਘੀ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਗਊਆਂ ਦੀ ਦਾਤ ਪੀ ਕੇ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਓ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਚਮਕ ਬਖ਼ਸ਼ੇ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਜੋ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਰਾਜੇ ਲਈ ਪਹਿਨਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਲਈ ਪਹਿਨ, ਤੂੰ ਘਰਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਸੌ ਸਾਵਣ ਤੂੰ ਜੀਉਂ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੌਲਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ। ਇਸ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਹਿਨ, ਪਥਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਥਰ ਵਰਗਾ ਕਠੋਰ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇਣ। ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਤੇਰਾ ਕੱਪੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲੈ ਲਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ। ਤੇਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਭਰਾ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ, ਬਹੁਤ ਤੇ ਚੰਗੇ, ਇਕੱਠੇ ਵਧਣ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਜੜ੍ਹ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਨਿਰਭਯ, ਲਾਲਚੀ, ਇਕ-ਮੱਤੀ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਕਰੜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਤਾਨਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋਣ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਬੱਕਰੀਆਂ, ਬਲਦਾਂ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਮਗੁੰਦਿਆ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਘਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਚੰਚਲ ਬਸਤੀਆਂ, ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਦੂਗਰ ਵੀ ਪਏ ਰਹਿਣ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦੇਣ, ਇੰਦਰ ਸਦਾ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਸੂਝ ਰੱਖੇ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਘਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਰਾਖੀ ਕਰੇ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿਸਾਨ ਹੋਣ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦਾਸਯੂਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹੋਣ—ਇਹ ਸਦਾ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਇਹ ਸਦਾ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾ ਡਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ, ਓ ਮੇਰੇ ਸਾਹ, ਤੂੰ ਵੀ ਨਾ ਡਰ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਰਾਜਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ, ਭੂਤ ਤੇ ਭਵਿੱਖ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਨਾ ਡਰ। ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਹ, ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਅਪਾਨ, ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿਗਣ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਡਿਗਣ ਦੇਣ। ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਅਗਨਿ ਵਿਸ਼ਵਨਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਸਹਾਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਤੂੰ ਬਲ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਲ ਦੇ। ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ। ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ। ਤੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੇ। ਤੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੇ। ਤੂੰ ਰਾਖੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਖੀ ਦੇ। ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਦੇ। ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵੈਰਤਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਫੜ ਨਾਲ ਉਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਫੜ। ਆਪਣੀ ਲੌ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜ। ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਵੈਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਅ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।