ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਮਾਂ—ਵਿਦਯੁਤਾਂ ਵਾਲੀ ਬੱਦਲ—ਵਿਚੋਂ ਵਰਖਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬੀਜ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਾਂ ਬੱਦਲ ਬਰਸਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਗੜਗੜਾਹਟ ਕਰਦੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਅਮਰਤਵ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਲੰਮਾ ਜੀਵੇ, ਸੌ ਵਾਰ ਪਤਝੜ ਵੇਖੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਦਵਾਈ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੀਵਲਾ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਸੱਪ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਨ। ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਅੰਗੀਰਸਾ ਜੜੀਆਂ, ਰਘਟਾ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣੀਆਂ ਗਈਆਂ ਜੜੀਆਂ, ਹੰਸ, ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ—all ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਜਿੰਨੀ ਜੜੀਆਂ ਗਾਂ ate ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਜੋਤੇ ਗਏ ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਬੱਕਰੀਆਂ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਜਿੰਨੀ ਦਵਾਈਆਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚਲੇ ਵੈਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਸ਼ਵ-ਉਪਚਾਰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲੈ ਆਏ ਹਾਂ। ਫੁੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਬੂਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਫਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜੋ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ—ਸਾਰੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ। ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਤੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਬੰਧਨ, ਯਮ ਦੇ ਜਾਲ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਪ ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਇੰਦਰ—ਜੋ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ, ਵੀਰ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਹੈ—ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਾਂ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰੱਸੀ, ਸੋਜ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਰਾਹੀਂ ਭੈ ਪੈ ਜਾਵੇ; ਧੂੰਆ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਿਖਾਵੇ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਵੱਸ ਜਾਵੇ। ਅਸ਼ਵੱਥਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ; ਖਦੀਰ ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਓ; ਉਹ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਜਾਣ, ਤੇ ਸਤਾਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਕਠੋਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਕਠੋਰ-ਨਾਮਾ' ਵਾਲਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕਠੋਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਸਤਾਏ ਹੋਏ ਦੀ ਵਜ੍ਹੋਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਣ, ਵੱਡੇ ਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਲ ਫੈਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਲਗੇ; ਉਸ ਨਾਲ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਦਾਸ੍ਯੂਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦਾ ਜਾਲ ਬੜਾ ਹੈ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਨਾ ਬਚ ਸਕੇ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਜਾਲ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਦਾਸ੍ਯੂਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦਾ ਜਾਲ ਬਣ ਗਈ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਤਾਪ, ਸੋਜ, ਪੀੜਾ, ਨਿਕਾਲ, ਥਕਾਵਟ, ਮਤਭ੍ਰਮ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੌਤ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ; ਜਿਹੜੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਤ ਹਨ, ਨਾਸ ਦੇ ਕਾਰਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੌਤ ਦੇ ਦੂਤ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਉਹ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣ, ਹੇ ਨਾਸਕ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਸਾਧ੍ਯਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਸੁ ਤੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਜਾਲ ਦਾ ਡੰਡਾ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਉੱਤੇ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਾਲ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਅੰਗੀਰਸਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ, ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਘਾਹ, ਦੋ ਪੈਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੈਂ ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ। ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸੱਪ, ਦੇਵ, ਪੂਜਨਯੋਗ ਜੀਵ ਤੇ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਦਿੱਸਦੇ ਤੇ ਨਾ ਦਿੱਸਦੇ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੈਂ ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੌਤ ਦੇ ਜਾਲ ਹਨ, ਜੋ ਫੜ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਖੱਡ ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਹੋਮ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਭਾਵਾ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਨਿਬਾਹੁ ਤੇ ਸ਼ਰਵ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ। ਉਹ ਮੌਤ, ਭੁੱਖ, ਨਾਸ, ਡਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਣ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਵਜਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ਰਵ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ। ਵੈਰੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਾਹ ਛੱਡੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਡਿੱਗ ਜਾਣ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਲ ਤੀਰ ਨਾਹ ਤਾਣ ਸਕਣ; ਉਹ ਕਾਂਪਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਲੱਗਣ। ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਚੀਕਣ, ਅਕਾਸ਼-ਪਾਤਾਲ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਣ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣ ਸਕਣ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆਉਣ, ਤੇ ਉਹ ਮੌਤ ਵੱਲ ਵਧਣ। ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਰਥ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦੇ ਭਾਗ, ਖੁਰ ਅੰਤਰੀਕਸ਼, ਉਪਰਲਾ ਅਕਾਸ਼ ਜੋਤ; ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਪੰਖ, ਰੁੱਤਾਂ ਲਗਾਮ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾਸ, ਤੇ ਬਾਣੀ ਰਥ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਰਾਹ। ਸਾਲ ਰਥ ਹੈ, ਅੱਧਾ ਸਾਲ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ, ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗਾਂ ਰਥ ਦੇ ਅੱਗੇ; ਇੰਦਰ ਖੱਬਾ ਡੰਡਾ, ਚੰਦਰਮਾ ਸਾਰਥੀ। ਇਥੋਂ, ਜਿੱਤ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਮਿਲ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ—ਸ੍ਵਾਹਾ! ਇਹ ਜਿੱਤਣ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹਾਰਣ—ਸ੍ਵਾਹਾ! ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੀਲੇ-ਲਾਲ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਵੱਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਜਿੱਥੋਂ ਇਹ ਦੋ ਜੰਮੇ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਅੱਧਾ ਸੀ? ਕਿਹੜੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ? ਵਿਰਾਜ ਦੇ ਦੋ ਬਛੜੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਜੰਮੇ; ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਇਆ? ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚੀਕਾਇਆ, ਜਠਰ ਬਣਾਇਆ, ਤਿੰਨ ਵੰਕਾਂ ਵਾਲਾ ਲੇਟਿਆ—ਉਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਰਾਜ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੌਥਾ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇੱਕ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇੱਕ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਾਮਨ ਲਗੇ ਹਨ, ਪੰਜ ਛੇਵੇਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ। ਵੱਡਾ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਬਣਿਆ; ਪਰ ਵੱਡਾ ਛੰਦ ਕਿੱਥੋਂ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਵੱਡਾ ਛੰਦ ਮਾਪ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਮਾਂ ਦੇ ਮਾਪ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਬਣਿਆ। ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮਾਇਆ ਜੰਮੀ; ਮਾਤਲੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੇ ਰੂਪ ਉੱਤੇ, ਅਕਾਸ਼ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ; ਅੱਗ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਛੇਵੇਂ ਤੋਂ ਰਿਕ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਉਹ ਛੇਵੇਂ ਦਿਨ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਛੇ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਸਵਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼ਯਪ, ਤੂੰ ਯੋਗ੍ਯ ਹੈਂ ਤੇ ਜੋ ਜੋੜਣਾ ਸੀ, ਜੋੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਵਿਰਾਜ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਸੱਜਣਾਂ ਵਾਂਗ ਦੇ। ਜੋ, ਜਦੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਜਨਾ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਵੱਲ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਕਿਸ ਦੇ ਵਰਤ, ਕਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਚਲਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵਿਰਾਜ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।