ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤਨ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਪਰ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—ਕੌਣ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਹਾਨੀਕਾਰਕ, ਦੁਖਦਾਈ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇਗਾ ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇਗਾ? ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਵਰਨ ਨੇ ਅਥਰਵਨ ਨੂੰ ਚਿੱਟੀ ਰੇਖਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਛੜਾ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਢਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਵਾਣੀ ਚੁਣੀ ਅਤੇ ਅਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਅੱਗਨੀ ਜਾਤਵੇਦਸ! ਅਸੀਂ ਜਾਣ ਬੁਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ; ਚੰਗੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰਤਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਿਰਨਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਹਣੇਰੀ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨੇ ਤੀਖਣ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਹੋਵੇ, ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਛੁਪਾ ਹੋਇਆ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆ ਸਕਣ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵੀ ਨਾ ਰਹੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਸੋਦੇ, ਜਾਗਦੇ, ਖੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਚੱਲਦੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੁਸੀਂ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਓ। ਫਿਰ ਉਹ ਜੂਏ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਘਿਉ ਨਾਲ ਹਾਰ ਵਾਲੀ ਪਾਸੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ। ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਜੂਏ ਦੀ ਧੂੜ, ਰੇਤ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਲਈ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦੇਣ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ, ਚਲਾਕ ਜੂਆਰੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਣ। ਨਵਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਜੂਏ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਕਰਵਾਈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ। 'ਸੰਵਸਵ' ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਹੇ ਤਿੱਖੇ ਜੂਏ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਰਾਜ ਦੇ ਮਾਲਕੋ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ—ਅਸੀਂ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ। ਜਦ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦਾ ਰੱਬਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੂਏ ਦੇ ਪੀਲੇ ਪਾਸੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਣ। ਅੱਗਨੀ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤ ਲਈ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਵੈਰੀ-ਹੰਤਾ ਹੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਲੋਕ ਜਿੱਤੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ, ਵੈਰੀ-ਹੰਤਾ ਅੱਗਨੀ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਚਮਚਾ ਫੜਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ; ਆਓ, ਸਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੇਟ ਹੋ, ਸੋਮ ਦਾ ਆਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਣ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਣ। ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਰੀਤ ਵਾਲੀ ਹੋ, ਸੱਤ ਦਿਵਯ ਜਲ-ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਹਿ ਚੱਲੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪਾਂ ਤੋਂ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ, ਯਮ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਣ। ਹੇ ਤਿਸ, ਹੇ ਤਿਸ-ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਤਿਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇ ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਣ ਜੋਗ ਹੈ। ਤੂੰ ਤਿਸ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਤਿਸ-ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਜ਼ਹਿਰ-ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਤੋਂ ਰੱਸੀ ਖੁਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਛੁਡਾ ਦੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸੋਂ, ਆਪਣੇ ਦਿਲੋਂ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਜੋਤ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਰੋਗ ਦੂਰ ਹੋਣ, ਮੰਦੇ ਬੋਲ ਦੂਰ ਹੋਣ; ਅੱਗਨੀ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਸੋਮ ਮਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਮੰਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟ ਜਾਵੇ; ਲੋਹੇ ਦੀ ਮੋਹਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਭਾਗ, ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਝੜਦੀ, ਹੇ ਸੋਨੇ-ਹੱਥੀ ਸਾਵਿਤਰ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਲੈ ਜਾ। ਇਕ ਸੌ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਾਨੂੰ ਮੰਗਲ ਦਿਵੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੀਆਂ-ਮੰਦੀਆਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਚੰਗੀਆਂ ਕਿਸਮਤਾਂ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਦੀਆਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਰੂਰਾ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਡਰ ਨੂੰ ਨਮਨ; ਠੰਢੇ, ਪੁਰਾਤਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਿਨ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਦਿਨ, ਇਸ ਮੰਡਕ (ਮੈਂਡਕ) ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ, ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਆ; ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕੇ ਨਾ, ਕੋਈ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਰੋਕ ਸਕੇ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾ ਆ, ਇੱਥੇ ਆ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ-ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਵਚ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ ਹਾਂ; ਸੋਮ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਚੋਪੜੇ, ਵਰਨ ਤੈਨੂੰ ਚੌੜਾ-ਛਾਤੀ ਕਰੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤੂ ਬਣਾਉਣ ਤੇ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਮੌਤ ਨੂੰ, ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਨ; ਤੇਰੇ ਸਾਹ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸਾਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ; ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਹੀ ਜੀਵਤ ਰਹੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ। ਭਾਗਾ, ਸੋਮ ਤੇਜੀਲੇ, ਮਾਰੁਤ ਗਣ ਤੇ ਇੰਦਰ-ਅੱਗਨੀ ਉਸਨੂੰ ਉੱਠਣ ਵਿਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ। ਇਹ ਰਿਹਾ ਤੇਰਾ ਸਾਹ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਮਨ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਰ੍ਰਤੀ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਉੱਠ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਹ ਨਾ ਲੈ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਘਰ (ਪਿਤਰ ਲੋਕ) ਨਾ ਜਾ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ, ਅੱਗਨੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਵਾ ਵੱਗੇ, ਹੇ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ; ਅਮਰ ਜਲ ਵਰਸਣ; ਸੂਰਜ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇਵੇ; ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਵੇ—ਤੂੰ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਰਾਹ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਨੌਕ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਹੁਨਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਆ, ਇਸ ਅਮਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਤੇ ਸਾਫ਼ ਬੋਲ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਉੱਥੇ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਗੁੰਮ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਜੀਵਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋ, ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਜਾ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਭਗਤ, ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਰੱਖਿਆ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੰਗਲ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।