ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ। ਉਹ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਆਪ ਵਿਚ ਪੂਰਾ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਾਗਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਨਫ਼ਰਤਾਂ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਆਪ-ਵਿਚ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰਹੀਏ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ, ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਢਾਹ ਸਕੀਏ। ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕਤਾ ਵਿਚ ਜੋੜੇ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਭਟਕਦੇ, ਲਾਲਚੀ, ਗ੍ਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਵਿਚੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਥੱਕੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੋ ਪੰਛੀ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੋ ਭੇੜੀਆਂ ਹੋਂਕਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਵੱਡੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਜੋੜਦੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਅੰਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ—ਜਿਸਨੂੰ ਇੱਥੇ, ਨਾਰੀ ਜਾਂ ਪੁਰਖ ਨੇ ਫੜਿਆ ਹੋਵੇ। ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ ਤੇ ਵੱਸ ਗਈਆਂ, ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘੋਂਸਲੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਪਹਾੜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਭੇੜੀਏ ਦੇ ਢੇਰੇ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਅੱਜ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋਤਾਰ, ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਆ, ਸੋਮਾ ਤੇ ਯਜਨਾ ਵੱਲ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਮਨ, ਗਾਂਵਾਂ, ਉੱਤਮ ਲੋਕਾਂ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਦੈਵੀ ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਪੂਜਨਯੋਗ ਦੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਆਗੇ ਵਧਾ। ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਉਹ ਚਾਹਵਾਨ ਦੇਵਤੇ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਿਹ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ; ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਭੋਗ ਖਾ-ਪੀ ਕੇ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਦਾਤਾਂ ਵਰਸਾਉਣ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੈੱਸਿੰਗ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਹੋ; ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਗਰਮ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹੋ। ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਯਜਪਤੀ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਸਰੋਤ ਵੱਲ ਜਾਓ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਹੇ ਯਜਪਤੀ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਯਜਨ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰ ਕੇ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੱਲੋ। ਹੇ ਮਨਪਤੀ, ਸਾਡੀ ਇਹ ਯਜਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ—ਸ੍ਵਾਹਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਵਿਸਤਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਸ਼, ਹਵੀ, ਤੇ ਘਿਉ ਇਕਤ੍ਰ ਹੋ ਜਾਣ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਮਾਰੁਤਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਵੀ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਚੌਂਕ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਿਛਾ ਦੇਓ; ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬੀ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਜੜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਾ ਹਟਾਓ; ਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਬੈਠਕ, ਹਰੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਇਹ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਭਾ ਹਨ। ਮੈਂ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਪਾਪੀ ਸੁਪਨੇ, ਤੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੱਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਦਾ ਹਾਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਰੋਕ ਲਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਮੁੜ ਜਾਣ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਜਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਿਨੀਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਮਾਲਕ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਕੌਣ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਇਹ ਹਾਨੀਕਾਰਕ, ਦੁਖਦਾਈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਯੋਧੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇਗਾ? ਕੌਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਅਥਰਵਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਗਣੀ, ਬਛੜੇ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਿਭਾਉਂਦੀ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ? ਮੈਂ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਦੈਵੀ ਬੋਲੀ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ; ਸਹੀ ਮਾਰਗ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਉ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ। ਜਿਹੜੀ ਭੁੱਲ ਅਸੀਂ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜਾਣ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ; ਚੰਗੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰਤਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਿਰਨਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਉਹ ਤੀਰ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਚਾਹੇ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਵੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾ ਰਹੇ। ਜਿਹੜਾ ਸਾਨੂੰ ਸੋਣ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ, ਖੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਤੁਰਦੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਵਿਸ਼ਵਨਰ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਸਾੜ ਦੇ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੱਖੇ, ਪੀਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਜੂਏ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ; ਮੈਂ ਘਿਉ ਨਾਲ ਹਾਰ ਵਾਲਾ ਪਾਸਾ ਠੰਡਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਹੋਣ। ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਜੂਏ ਦੀ ਧੂੜ, ਰੇਤ ਤੇ ਕਣ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਦੂਰ ਲੈ ਜਾ; ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਾਂਝੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੇ ਭੋਗ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦੇਣ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ, ਠੱਗ ਜੂਆਰੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਣ। ਨਵਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸੀ ਵਾਲਾ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਰਸਾ; ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਡ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਕੱਟਦੇ ਹੋ, ਵਾਪਸੀ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਨ ਬਣਾਇਆ, ਜੂਏ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਲਿਆਈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਭੋਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ। 'ਸੰਵਸਵ' ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਹੇ ਤਿੱਖੇ, ਜੂਏ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹਵਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ—ਅਸੀਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪੀਲੇ ਪਾਸੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਹੋਣ। ਅੱਗਨੀ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤ ਲਈ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ—ਹੇ ਬਲਵਾਨੋ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਅੱਗਨੀ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਵਨ ਕੜਾਹੀ ਫੜਾਈ; ਭਗਤ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ। ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੇਟ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਆਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ; ਇੱਥੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਓ—ਜੋ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਰੋਸ਼ਨ, ਉੱਚੀ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਨਿਯਮ ਵਾਲੀ, ਸੱਤ ਦੈਵੀ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਹਿ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ।