ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਜ਼ਿਕਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਹਾਇਕ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਨਾਇਕ ਹਨ। ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਬੂਟਿਆਂ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਰਚੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅੱਗੇ, ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਨਾ ਇਕਠੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਿਲੇ ਹਾਂ। ਦੁਧ ਵਾਲਾ ਅੱਗੀ ਆਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇਵੋ। ਅੱਗੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ। ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਸਾਡੀ ਹਾਨੀ, ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਝੂਠ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਵਣ। ਤੂੰ ਹੀ ਇੰਦਨ, ਤੂੰ ਹੀ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਚਮਕ ਹੈਂ। ਇਹ ਚਮਕ ਮੈਨੂੰ ਦੇ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ; ਨੌਕਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਸਨੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਵੰਡਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵਰਤ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕੁਰਾ ਦੀ ਗੰਢੀ ਹੋਈ ਜੜ ਖੁਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਛੁਟ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਜੋ ਉੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਪੈ ਜਾਵੇ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਕਰੇ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣਾਏ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇ ਚੰਗੇ ਮਨ ਤੇ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਈਏ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਡਿੱਗਾ ਦੇਈਏ। ਸਮਰਪਿਤ ਭਾਵ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕਜੁਟ ਕਰੇ। ਉਸਦੇ ਦੋ ਸਲੇਟੀ, ਭਟਕਦੇ, ਲਾਲਚੀ, ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਦਿਲੋਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਥੱਕੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਪੰਛੀ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਭੇੜੀਏ ਹੋਣਦੇ ਹਨ। ਭੇਦ ਕੇ, ਵਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਤੇ ਜੋੜ ਕੇ ਵੀ—ਪਰ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ—ਜੋ ਵੀ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਇੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ। ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵੱਸ ਗਈਆਂ; ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘੋਸਲੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਖੜੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਭੇੜੀਏ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਦੇ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਤ੍ਰ, ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਆ, ਯਜਨ ਤੇ ਸੋਮਾ ਕੋਲ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਮਨ, ਗਾਂਵਾਂ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ, ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗਾਂ ਦੀ ਰਜਾਮੰਦੀ ਨਾਲ। ਅੱਗੀ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਖੇ ਬਿਠਾ; ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਭੋਗ ਖਾ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਆਸਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਯਜਨ ਤੇ ਆਏ ਹੋ; ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਧਨ ਨਾਲ ਗਰਮ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹੋ। ਯਜਨ ਨੂੰ ਜਾਓ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਆਪਣੇ ਸਰੋਤ ਕੋਲ ਜਾਓ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਯਜਨ ਹੈ, ਹੇ ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਜ਼ਾਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ; ਇਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਵੇ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ਟ ਨਾਲ ਭੋਗ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਸਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਓ। ਹੇ ਮਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ—ਸ੍ਵਾਹਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਵਾਹਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਵਾਹਾ। ਇਕਜੁਟ ਹੋ ਜਾਵੇ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਘਾਸ, ਭੋਗ ਤੇ ਘੀ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭੋਗ ਇੰਦਰ ਤਕ ਪਹੁੰਚੇ—ਸ੍ਵਾਹਾ। ਚੌਂਹੀਂ ਪਾਸੇ ਵਿਛਾ ਦਿਓ, ਵੇਦਿਕ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ; ਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਓ, ਨਾਂ ਜੜ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਨੂੰ; ਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਸੀਟ, ਹਰੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਿੰਗਾਰ ਹਨ। ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਪਾਪੀ ਸੁਪਨੇ, ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਓ; ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਮੁੜ ਜਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਓ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਮਾਲਕ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਣ। ਕੌਣ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਇਸ ਹਾਨੀਕਾਰਕ, ਨੁਕਸਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਯੋਧੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਇੱਛੁਕ ਹੈ? ਕੌਣ, ਯਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਕੌਣ ਪੂਰਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕੌਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇਗਾ? ਕੌਣ, ਜਿਸਨੇ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਨੇ ਅਥਰਵਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੂਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਬਛੜਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ? ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੰਵਾਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਬੋਲੀ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ; ਸਹੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਆ। ਅੱਗੀ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ, ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ; ਚੰਗੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਰਨਾਂ ਦਿਨ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੀਖਣ ਬਾਣ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਗੁਪਤ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਰੱਖੇ; ਹੇ ਅੱਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾ ਰਹੇ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ, ਖੜੇ ਜਾਂ ਤੁਰਦੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਸਾੜ ਦੇ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ। ਜੋ ਤੀਖਾ, ਪੀਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੂਏ ਉੱਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਘੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਉਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰ ਬਖ਼ਸ਼ੇ। ਅੱਗੀ, ਜੂਏ ਦੀ ਧੂੜ, ਰੇਤ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਘੀ ਨਾਲ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਲਈ; ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੰਦਰ, ਅੱਗੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਯਜਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੇ ਨਾਸ, ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਤੇ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਉਮੀਦਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।