ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੋ ਅਜੀਬ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਦੂਜਾ ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ। ਉਹ ਚੰਨ, ਜੋ ਹਰ ਸਵੇਰ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਗਦਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ, ਉਹ ਚੰਨ ਜੀਵਨ ਲੰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੰਨ ਸੋਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਯੁੱਧਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ‘ਕਦੇ ਘਾਟ ਨਹੀਂ’ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਘਾਟ ਨਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਨਵੀਂ ਚੰਦ੍ਰਾਤ ਵੀ ਹੈ, ਦਿੱਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵੀ, ਜੋ ਪੂਰਾ ਤੇ ਅਖੰਡ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਕਿ ਸਾਡਾ ਘਰ, ਗੋਲ਼, ਘੋੜੇ, ਸੰਤਾਨ, ਪਸ਼ੂ, ਵਾਸਤੇ, ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵੀ ਪੂਰੇ ਹੋਣ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵੈਰਤਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਗੋਲ਼, ਘੋੜੇ, ਸੰਤਾਨ, ਪਸ਼ੂ, ਘਰ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸੋਮਾ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਮਰ ਜੀਵ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ—ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਧਾਵਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸਤੁਤੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਧਨ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਯਜਨਾ ਸਫਲ ਬਣਾਉਣ। ਘਿਉ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਵਗੇ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਅੱਗੇ ਆਏ, ਰਾਜ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਹਨਾਂ ਅੰਦਰ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਆਯੁ ਮਿਲੀ। ਅੱਗੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਨ ਵਸਾ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਰੀ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਰਾਜ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਉਪਾਸਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਰਹੇ। ਅੱਗੀ ਸਵੇਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ, ਹਰ ਦਿਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਰਣਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਸਵੇਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪ ਗਿਆ। ਅੱਗੀ ਸਵੇਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕਿਆ, ਹਰ ਦਿਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਅਪਕ ਕਰਦਾ। ਅਸਮਾਨੀ ਆਸਨ ਤੇ ਤੇਰਾ ਘਿਉ ਹੈ, ਮਨੁ ਨੇ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਘਿਉ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕੀਤਾ। ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ ਘਿਉ ਭੇਟਣ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਨਾਪਿਆ ਹੋਇਆ ਆਸਨ ਹੈ। ਉਥੋਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੱਕੇ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬੰਧ ਤੋਂ ਬੰਧ ਤੱਕ, ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਕਹੀਏ "ਹੇ ਪਾਣੀ, ਹੇ ਵਰੁਣ", ਤਦ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ। ਵਰੁਣ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫੰਦਾ ਹਟਾਏ, ਹੇਠਲਾ ਢੀਲਾ ਕਰੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਕਨੂੰਨ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋ ਜਾਈਏ। ਵਰੁਣ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਜਾਲ ਹਨ—ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ, ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਦੇ—ਸਭ ਹਟਾ ਦੇਵੇ। ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀਏ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅਜੈ, ਅਮਰ, ਮਹਾਨ ਅੱਗੀ, ਰਾਜ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਇੱਥੇ ਚਮਕ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ। ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ। ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਤਿਵੇਂ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਖਾ ਤੀਰ ਕਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦੇ। ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜੋਤਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਹੀਆ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼—ਉਸ ਤਾਰਕਸ਼ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਸਦਾ ਸਾਡਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਸਹਾਇਕ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ। ਉਹ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਣਾਏ—ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ, ਉਸ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਹੇ ਵੈਰੀ, ਤੂੰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ। ਜ਼ਹਿਰ, ਦੂਜੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲ, ਨਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰ। ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਮਾਰ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਅਸਮਾਨੀ ਜਲਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ। ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਅੱਗੀ ਆਵੇ, ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇਵੇ। ਅੱਗੀ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ। ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੀ ਬਿਜਲੀ ਜਾਣਣ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਸਾਡੀ ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਝੂਠ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵਣ। ਤੂੰ ਇੰਧਨ, ਤੂੰ ਜਲਾਉਣ, ਤੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ। ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਾ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਉਹ ਕੱਟ ਦੇ, ਨੌਕਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਬਾ। ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨ ਨਾਲ ਵੰਡਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਵਚਨ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਸ਼ੰਕੁਰਾ ਦੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਜੜ੍ਹ ਖੁਲ ਜਾਂਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਛੁਟੇ, ਜੋ ਉੱਠਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਪਏ। ਇੰਦਰ, ਗਿਆਨੀ, ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੇ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਭਯਤਾ ਦੇਵੇ, ਅਸੀਂ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋਈਏ। ਇੰਦਰ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ, ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਤੋਂ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਈਏ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਾਰ ਦੇਈਏ। ਸਥਿਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਲੀਡ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕਤਾ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸਲੇਟੀ, ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਲਾਲਚੀਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਉੱਡੀਆਂ; ਚਮਕਦੀਆਂ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਲੋਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪ, ਦੋ ਥੱਕੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਉੱਠ ਗਿਆ; ਦੋ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬੁਲਾਉਂਦਾ, ਦੋ ਭੇਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭੰਭਾਉਂਦਾ। ਛੇਦਣਾ, ਮਾਰਨਾ ਤੇ ਜੋੜਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੁਹਿਆ, ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ, ਮਹਿਲਾ ਜਾਂ ਪੁਰੁਸ਼, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ। ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵੱਸ ਗਈਆਂ, ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਗੁੰਝ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਪਹਾੜ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ, ਮੈਂ ਭੇਡੀਆ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਜ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋਤਰ, ਚੁਣਿਆ। ਤੂੰ ਯਜਨ ਤੇ ਸੋਮਾ ਕੋਲ ਆ, ਸਥਿਰਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਮਨ, ਗਾਵਾਂ, ਉੱਤਮ, ਪੀਲੇ, ਤੇ ਭਲੇ ਨਾਲ ਲਿਜਾ। ਅਰਦਾਸ, ਦੈਵੀ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਭਗਤਿ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ।