ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਆਗਨੀ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਗਨੀ ਦੀ ਪੱਟੀ, ਜੋਤ ਅਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ, “ਹੇ ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਦਾ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਰਹੀਂ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਗਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬਲਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਸਾਨੂੰ ਧਨ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯਜਮਾਨ।” ਨਵੀਂ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜੋ ਹਿੱਸਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਰਬਵਿਆਪਕ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸੰਤਾਨ ਦੇ। ਨਵੀਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਹੀ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਹਾਂ; ਨੇਕ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧਿਆ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।” ਇਸ ਰਾਤ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਸੰਘਰਸ਼ੀ ਹੈ, ਆਈ ਹੈ—ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਲੈ ਕੇ, ਧਨ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੋਈ। ਅਸੀਂ ਨਵੀਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹੈ। ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਤੇ, ਹੇ ਸਰਬਵਿਆਪਕ, ਤੇਰੇ ਸਿਵਾਏ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਬਣਾਏ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ। ਫਿਰ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਆਈ। ਪਿੱਛੋਂ ਭਰੀ, ਅੱਗੋਂ ਭਰੀ, ਵਿਚਕਾਰ ਉਗਦੀ ਹੋਈ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਜਿੱਤ ਗਈ। ਉਸ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣੀਏ। ਅਸੀਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਅਖੁੱਟ, ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਸਿਵਾਏ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਬਣਾਏ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ। ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਯੋਗਯ ਆਹੁਤੀ ਲਈ ਬਣੀ; ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਨੇਕ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਦੋ ਸੰਤਾਨਾਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਰੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਵੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਨੀ, ਸਵੇਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚਲਦਿਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦੀ ਹੈਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ। ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈਂ, ਯੁੱਧਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ; ਤੇਰਾ ਨਾਮ ‘ਘਾਟ ਨਹੀਂ’ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਵੀ ਹੈਂ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗੋਚਰ ਵੀ, ਪੂਰਨ ਵੀ, ਸਰਵਸੰਪੂਰਨ ਵੀ; ਮੈਂ ਵੀ ਗਾਈਆਂ, ਘੋੜੇ, ਸੰਤਾਨ, ਪਸ਼ੂ, ਘਰ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਵਾਂ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਵੈਰਤਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਪੂਰਨਤਾ ਭਰ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਗਾਈਆਂ, ਘੋੜੇ, ਸੰਤਾਨ, ਪਸ਼ੂ, ਘਰ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸੋਮਾ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਮਰ ਜੀਵ ਪੋਸ਼ਦੇ ਹਨ, ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਕਰਣ। ਫਿਰ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਵਾਲੀ, ਧਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਵਧਾਈ ਹੋਈ ਸਤੁਤੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ। “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਧਨ ਦਿਓ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਸਾਡੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰੋ; ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਮਧ ਨਾਲ, ਵਗਦੀਆਂ ਰਹਿਣ।” ਅੱਗ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸੰਤਾਨ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ—ਸ੍ਵਾਹਾ!” “ਹੇ ਅੱਗੇ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਧਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ। ਪੁਰਾਣੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨ ਲੈ ਜਾਣ। ਰਾਜ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੋਵੇ; ਤੇਰਾ ਉਪਾਸਕ ਥੱਕੇ ਨਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੇ।” ਅੱਗੀ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਬਣੀ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼-ਪ੍ਰਿਥਵੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕੀ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਬਣੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ; ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਗਈ। ਘੀ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ; ਮਨੂ ਨੇ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕੀਤਾ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਦਿਵਿਆ ਕੁੜੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਘੀ ਲਿਆਉਣ; ਗਾਈਆਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਘੀ ਦੇਣ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣਾ, ਤੇਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਮਾਪਿਆ ਹੋਇਆ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਉਥੋਂ, ਹੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਚਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦੇ। ਇਕ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੱਕ, ਹੇ ਵਰੁਣਾ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਖੁਲਾਸੀ ਦੇ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਆਖੀਏ, “ਹੇ ਪਾਣੀ, ਹੇ ਵਰੁਣਾ,” ਤਦ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਖੁਲਾਸੀ ਦੇ। ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਵਰੁਣਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬੰਨ੍ਹ ਚੁੱਕ ਲੈ, ਹੇਠਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇਰੇ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਹੋ ਜਾਈਏ। ਸਾਡੇ ਤੇ, ਹੇ ਵਰੁਣਾ, ਸਾਰੇ ਫੰਦੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ—ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ, ਤੇਰੇ। ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੂਰ ਕਰ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀਏ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅਮਰ, ਮਹਾਨ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਰਾਜ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਚਮਕ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਬਚਾ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਬਲ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ। ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵਿਸਥਾਰ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਭਿਆਨਕ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ, ਦੂਰੋਂ ਆ; ਤੀਖੀ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ। ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਬਲ ਦਾ ਵਾਹਕ, ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੁੱਟ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼—ਉਸ ਤਾਰਕਸ਼ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਸਾਡਾ ਮਦਦਗਾਰ, ਸਦਾ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਬਲੀ, ਦਾਨੀ—ਹਰ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਜੋ ਅੱਗੀ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਬੂਟਿਆਂ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਣਾਏ—ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ, ਉਸ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਨਮਨ। ਵੈਰੀ, ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਹੈਂ; ਜ਼ਹਿਰ, ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲ, ਨਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰ। ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਪ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਾ। ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ੀ ਪਾਣੀਆਂ ਲੱਭੀਆਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਰਲ ਗਏ। ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਅੱਗੀ ਆਵੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਨ ਛੱਡ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗੇ, ਚਮਕ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ। ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਰੀ ਬਿਜਲੀ ਜਾਣਣ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮਾੜਾ ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਝੂਠ, ਝੂਠੀ ਕসম ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਉਚਾਰੀ ਗਈ—ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਉਹ ਸਭ ਲੈ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਇੰਧਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਜਲਾਣਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਮਕ ਹੈਂ। ਉਹ ਚਮਕ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਚ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦੇ; ਨੌਕਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨ ਨਾਲ ਵੰਡਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕੁਰਾ ਦੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਜੜ੍ਹ ਖੁਲ ਜਾਂਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਉਹ ਖੁਲ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਉਹ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਅੱਗ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਪਾਣੀ, ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋ ਧਨ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਰੱਖਿਆ, ਸੰਤਾਨ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਹਰ ਰਾਤ, ਹਰ ਦਿਨ, ਹਰੇਕ ਚਰਨ ਤੇ ਉਹ ਨਵੀਂ ਆਸ ਤੇ ਨਵੀਂ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਪਵਿੱਤਰ, ਪੂਰਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਹੋ ਗਿਆ।