ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਕੁਝ ਅਣਸੁਣਿਆ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਇਆ, ਹਵਾ ਵਿਚ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂ ਖੋਹਾਂ ਵਿਚ—ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੀ ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਡੀ ਵਾਪਸੀ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਅਸੀਂ ਅਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਆਤਮਾ, ਧਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਯਜਨ ਅੱਗਾਂ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸਾਡੀ ਚੌਖਟ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇ। ਇਸ ਤੌਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਾਦ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ—ਉਸ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਏ। "ਇਹ ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਹੈ, ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਵਨ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਵਰ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਈਏ।" ਅਸੀਂ ਦੁਆ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਹਵਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਗੇ, ਸੂਰਜ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤਪੇ, ਸਾਡੇ ਦਿਨ ਵੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਣ, ਸਾਡੀ ਰਾਤ ਵੀ ਸੁਖਮਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਨ, ਬੋਲ, ਯਜਨਾ ਜਾਂ ਹੋਮ ਨਾਲ ਕੁਝ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਮੌਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਯਾਤੁਧਾਨ ਅਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਾਲ ਵੱਧਣ, ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਕੜੇ ਤਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ, ਦੋ ਤੇਜ਼ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਦੋ ਉੱਡਦੇ ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਘਿਉ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਅੱਗ ਦੇ ਰੋਸ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਵੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਬਾਰਾ ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਤੀਖੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਦੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨੀ, ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਵਿਗਨਹਰਤਾ ਅੱਗ ਦੇ। ਫਿਰ, ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ "ਉਠੋ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖੀਏ; ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਪੱਕੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਦੱਸੋ।" ਜੇ ਭੇਟ ਪੱਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਆ ਜਾਓ; ਸੂਰਜ ਮੱਧ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਤੈਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘਰਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਯਕੀਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਭੇਟ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀ ਹੈ—ਇਹ ਨਵੀਂ ਸੱਚਾਈ ਹੈ। ਦੂਪਹਿਰ ਦੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਅਨੇਕ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੀ। ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਦੋ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਤਪੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਮਧੁ ਵਰਗਾ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਅਸੀਂ, ਗਾਇਕ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਅੱਗ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਤੇ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ—ਤੁਸੀਂ ਆਓ। ਹੁਣ ਗਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਮਾਹਰ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਹੇ ਰਚਨਹਾਰੋ। ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਯਜਨਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਦਾ ਪਿਆਲਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੀਣ ਯੋਗ ਹੈ—ਇਹ ਅਮਰ ਗੰਧਰਵ ਤੋਂ ਮਜ਼ੇ ਨਾਲ ਪੀਦੇ ਹਨ। ਗਾਵਾਂ ਵਿਚ ਘਿਉ ਤੇ ਦੁੱਧ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ—ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਹੇ ਸੱਚੇ ਸਭਾ-ਪਤੀ, ਅਸਮਾਨੀ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ ਪੀਓ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਦੇ ਅਕਲਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਧਵਰਯੂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਪੀਓ ਜੋ ਮਧੁਰ ਗਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਪੀਓ ਸੁਨਹਿਰੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ। ਗਾਂ ਦੀ ਰੰਭਣ ਤੇ ਦੁੱਧ ਲੈ ਕੇ ਆਓ; ਸੁਨਹਿਰੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਤਪੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਾਓ। ਸਾਵਿਤਾ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਚੰਗਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਹਥੀਂ ਦੁੱਧ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਦੁੱਧ ਲੈਣ ਲਈ। ਸਾਵਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ; ਤਪਿਆ ਭਾਂਡਾ, ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰੇ। ਗਾਂ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਬਛੜੀ ਨੂੰ ਚਿਤ ਵਿਚ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ, ਰੰਭਦੀ ਹੋਈ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ-ਰਹਿਤ ਗਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧੀਏ; ਉਹ ਵਧੇ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਅੱਗ, ਜੋ ਘਰ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਮਹਿਮਾਨ, ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਇਸ ਯਜਨ 'ਤੇ ਆ; ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਸਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪਹੁੰਚਾ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਲਈ ਹੋਣ। ਹੇ ਅੱਗ, ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ; ਤੇਰੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਹੋਣ। ਸਾਡੇ ਘਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕਤਾ ਵਿੱਚ ਜੋੜ; ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾ। ਉਹ ਗਾਂ ਚੰਗੀ ਚਰਾਗਾਹ ਨਾਲ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਵੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ। ਚੰਗੀ ਗਾਂ, ਜਿੰਨਾ ਕੁ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਘਾਸ ਖਾਏ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ। ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਲੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਤੇ ਆਖਰੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਲੱਟ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤਵਸ਼ਟਾ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਈਰਖਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਵੀ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਵਰਤ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸਦਾ ਇੱਥੇ ਚੰਗੇ ਮਨ ਨਾਲ ਚਮਕ। ਤੈਨੂੰ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੰਸ਼-ਪ੍ਰਸੂਤ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚੰਗੀਆਂ ਹਥੀਂ ਪੀਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੋਰ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਨਾ ਛੂਹ ਸਕੇ; ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਚਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ, ਇਕਜੁੱਟ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਨਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ। ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਓ। ਇਸ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਘਿਉ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਧ ਵਗਦੀਆਂ ਹੋਣ; ਜੋ ਵੱਧ ਰਸ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਧ ਰਸਦਾਰ ਹੋਣ; ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਘਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਧ ਪਿਘਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣ। ਜੋ ਗਰਦਨ ਤੋਂ, ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ, ਜੋੜਾਂ ਤੋਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ—ਜੋ ਵੀ ਚਮੜੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਖੁਜਲੀ ਕਰਦੀ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕੁਬੜੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦੀ ਚਮੜੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਹੈ ਉਪਚਾਰ, ਚਾਹੇ ਅਣਸੁਧਰੇ ਲਈ, ਚੰਗਿਆਂ ਜਾਂ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਚਮੜੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੂੰ ਉਪਜੀ। ਪਰ ਜਦ ਅਸੀਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੀਏ, ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਪੀਓ; ਹੇ ਵੀਰ, ਧਨ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਪੀੜਾਈ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੋ; ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇਵੋ। ਹੇ ਮਾਰੁਤੋ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਇਹ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਡੇ ਪੱਖ ਹੋਵੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਾਨਵ, ਹੇ ਮਾਰੁਤੋ, ਵੈਰੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਜਾਂ ਸਾਡਾ ਸੜਿਆ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਸੁ, ਸਾਨੂੰ ਛਲ ਦੇ ਜਾਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੀਖੇ ਤਾਪ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਹੇ ਮਾਰੁਤੋ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਲ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾਓ; ਹੇ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਈਰਖਾਲੂ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਰਾਧਨਾ, ਯਜਨਾ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸੰਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਪਸ਼ੂ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਸਦਾ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣ।