ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਆਦਿ-ਕਾਲ ਤੋਂ ਚਲ ਰਹੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਰੀਤ ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦੀ ਸੀ। ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਯਾਜ਼ਕ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, “ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਕਦੇ ਵਿਛੋੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੋ-ਫਲੋ। ਮੈਂ ਭਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਵਧੀਏ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅਗਨਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਤਪੱਤ ਨਾਲ। ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਿ-ਯੋਗ, ਦੀਰਘਾਯੂ ਤੇ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਬਣਾ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਪਾਈਏ।” ਉਹ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਸਦਾ-ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਯਾਜ਼ਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਅਗਨਿ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੀਂਹ ਬਣਾਉਣ।” ਉਸ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੇ ਜੇਤੂ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਵਾਲਾ ਕਹਿ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ।” ਜੇ ਕਾਲੀ ਚਿੜੀ ਉੱਡ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਯਾਜ਼ਕ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।” ਜੇ ਕਾਲੀ ਚਿੜੀ ਬੋਲੇ, ਤਾਂ ਘਰ ਦੀ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ।” ਫਿਰ ਉਹ ਅਪਾਮਾਰਗ ਦੇ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਅਪਾਮਾਰਗ, ਜੋ ਉਲਟੇ ਪੱਖ ਵੱਲ ਫਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉੱਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ। ਇੱਥੋਂ ਸਾਰੇ ਹਾਨੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਗਲਤ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਹੋਇਆ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।” ਜੇ ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਾਂਝਿਆ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਕਾਲੇ, ਨਖ ਖ਼ਰਾਬ ਜਾਂ ਜੋ ਬਾਹਰਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਕੁਝ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਖੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮੁੜ ਆਵੇ। ਯਾਜ਼ਕ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਮੇਰਾ ਧਨ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇ। ਸਾਰੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਠੀਕ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਟਿਕ ਜਾਵਣ।” ਫਿਰ ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਆਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, presented ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੇ। ਇਹ ਤੇਰੀ ਘੀ-ਭਰੀ ਭੇਟ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਦਾਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾਸ ਲੈ ਆਉਣ।” ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, “ਹਵਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚੱਲੇ, ਸੂਰਜ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤਪਾਵੇ। ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣ। ਉੱਗਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੜ੍ਹਦੀ ਰਹੇ।” ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨ, ਬੋਲੀ, ਯਜਨਾ ਜਾਂ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਮੌਤ ਉਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਸੱਚ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ। ਯਾਤੁਧਾਨ ਅਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਝੂਠ ਦਾ ਵਾਰ ਕਰਨ, ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਮਿਟਾ ਦੇਣ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ ਦੇਵ, ਉਸ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਰੌਂਦ ਦੇਣ। ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਬਾਜ਼ ਝਪਟਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਘਿਉ ਵਾਲੀ ਆਹੁਤੀ ਉਸ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਵੈਰੀ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ, ਯਾਜ਼ਕ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪੁਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਉਠੋ, ਆਓ, ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖੀਏ, ਹੇ ਯਾਜ਼ਕ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪਕਾਈ ਹੋਈ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਦੱਸੋ। ਜੇ ਆਹੁਤੀ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਆ ਜਾ; ਸੂਰਜ ਮੱਧ ਰਾਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ।” ਉਹ ਆਹੁਤੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਪੱਕਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ—ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ। ਮੱਧ-ਦਿਨ ਸੋਮ-ਪੀਣ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਅਨੇਕ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੀ।” ਅਗਨਿ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਥਵਾਨ, ਅਤੇ ਤਪਤ ਯਜਨ-ਪਾਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ-ਕੁਮਾਰਾਂ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। “ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਸੰਘਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਦੇਂਦੇ ਹਾਂ। ਗਾਵਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਓ।” ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਯਜਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਲਾ, ਇਹ ਗੰਧਰਵ ਤੋਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਚੱਖਦੇ ਹਨ। ਘਿਉ ਤੇ ਦੁੱਧ ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। “ਹੇ ਸੱਚੇ ਸਭਾ-ਪਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਤਪਤ ਆਹੁਤੀ ਪੀਓ।” ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤਪਤ ਆਹੁਤੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਵੇ। ਆਤਮ-ਆਰਪੀਣੀ ਕਦੇ ਘਾਟੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਅਧਵਰਯੂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਮਿੱਠੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਓ।” ਗਾਂ ਦੀ ਰੰਭਣ ਤੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਤਪਤ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਾਓ। ਸਾਵਿਤਾ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਉੱਗਦੀਆਂ ਭੋਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਗੀ ਦੁੱਗਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇਂਦੇ ਹਨ, “ਸਾਵਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ। ਤਪਤ ਭਾਂਡਾ ਸਾਡੀ ਵਧਾਈ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਵੇ।” ਦੌਲਤਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਗਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧੀਏ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਅਗਨਿ, ਜੋ ਘਰ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਮਿਹਮਾਨ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦੇਂਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ ਹੋਵੇ।” ਉਹ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ। ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕਤਾ ਵਿੱਚ ਜੋੜ, ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਡਿੱਗ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹੁ।” ਉਹ ਗਾਂ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਰਾਗਾਹ ਪਾਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ। ਗਾਂ, ਤੂੰ ਘਾਹ ਖਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪੀ।” ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਲਾਲੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਆਖਦੇ ਹਨ। “ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਛੀਦ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਪਹਿਲੀ, ਵਿਚਕਾਰਲੀ, ਆਖਰੀ—ਸਭ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਲਟ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਹ ਈਰਖਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, “ਤੇਰਾ ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਸੀਂ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।” ਵਰਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਚੰਗੀ ਮੱਤ ਨਾਲ ਇਥੇ ਸਦਾ ਚਮਕ। ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਉੱਜਲਾ ਤੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤਾਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪੀਣਯੋਗ ਤੇ ਚੰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਚੋਰ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਨਾ ਫੜੀਆਂ ਜਾਣ। ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਜ਼ਕ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਅਗਨਿ, ਸਰਸਵਤੀ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਇੰਦ੍ਰ, ਸਾਵਿਤਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਦੁੱਖਾਂ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਅਤੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾਂ ਮੰਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਧਾਈ, ਮਿੱਠਾਸ, ਇਕਤਾ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।