ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਲਈ, ਜੋ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਪਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋਵਾਂ ਪਾਸੇ, ਦੋਵਾਂ ਤਰਫਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਹੀ ਉਸ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੋਵਾਂ ਹੀ ਖਿੜਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰਸ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੋਲ ਕੇ, ਮਦਕ ਵਾਲਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਥ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਲਈ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਵੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ੍ਰੋਤ ਤੇ ਸੋਮਾ ਪੀਏ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਆਓ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੂਸ਼ ਤੇ ਬੈਠੋ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ—ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ, ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ। ਇਕ ਯਾਤਰੀ, ਜੋ ਤਾਕਤ, ਧਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਪੱਖ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ, ਮੈਨੂੰ ਡਰੋ ਨਾ। ਇਹ ਘਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ, ਬਲ ਤੇ ਭਰਪੂਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜਾਣਣ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਘਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਯਾਤਰੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਭਲਾ ਮਨ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜਾਣਣ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਧਨਵਾਨ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ 'ਚ ਮਿੱਠੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਦੇ ਗਏ ਹਨ; ਘਰੋ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੋ—ਸਾਨੂੰ ਡਰੋ ਨਾ। ਇੱਥੇ ਗਾਂ, ਬੱਕਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭੇੜਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਸਾਰ ਵੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਦੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਘਰ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ, ਤੇ ਹਾਸੇ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ; ਘਰੋ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਭੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੋ—ਸਾਨੂੰ ਡਰੋ ਨਾ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਨਾ ਜਾਵੋ; ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖਿੜੋ; ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਆਵਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਰਹੋ। ਅੱਗੇ, ਅਗਨੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਜਾਈਏ। ਅਗਨੀ, ਅਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਿੱਖਿਆ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ। ਇਹ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਕਤਵਰ, ਰਥਵਾਹ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਪੈਦਲ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਜੋ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੀਂਹ ਬਣਾਉਣ। ਅਸੀਂ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਅਗਨੀ ਦੇਵ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਬਿਪਤਾ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ। ਜੇ ਕਾਲੀ ਚਿੜੀ ਉੱਡ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ। ਜੇ ਕਾਲੀ ਚਿੜੀ ਚੀਕ ਮਾਰੇ, ਹੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ—ਤਾਂ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇ। ਅਪਾਮਾਰਗ, ਜੋ ਉਲਟ ਮੁੱਖ ਕਰ ਕੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਇੱਥੋਂ ਸਾਰੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਜੋ ਕੁਝ ਭੁੱਲ, ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਜਾਂ ਬੁਰਾਈ ਅਸੀਂ ਕੀਤੀ, ਅਪਾਮਾਰਗ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਭ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਕਾਲੇ ਦੰਦਾਂ, ਖਰਾਬ ਨਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ, ਅਪਾਮਾਰਗ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ—ਜੋ ਕੁਝ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇ। ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਮੇਰਾ ਧਨ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇ; ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗਾਂ, ਜੋ ਠੀਕ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਣ। ਸਰਸਵਤੀ, ਆਪਣੇ ਦੇਵੀ ਵਰਤਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਜੋ ਅ捜ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਮਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੇ। ਇਹ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਹੈ, ਸਰਸਵਤੀ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਲਈ ਭੋਜਨ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਦਾਨ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਈਏ। ਹਵਾ ਚੰਗੀ ਵਗੇ, ਸੂਰਜ ਸਾਨੂੰ ਸੁਹਾਵਣੀ ਗਰਮੀ ਦੇਵੇ; ਸਾਡੇ ਦਿਨ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣ, ਸਾਡੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣ; ਸੁਵੇਰ ਚੰਗੀ ਚਮਕੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੋਈ ਮਨ, ਬੋਲੀ, ਯਜਨਾ, ਭੇਟ ਜਾਂ ਯਜੁਸ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਮੌਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਯਾਤੁਧਾਨ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਾਲ ਵੱਜਣ, ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ; ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ—ਉਸ ਦੀ ਭੇਟ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ ਤੱਕ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੋ ਤੇਜ਼ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਦੋ ਉੱਕਦੇ ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਘਿਉ, ਜੋ ਭਾਂਡੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਅਗਨੀ ਦੇਵ ਦੇ ਕੋਪ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਅਗਨੀ ਦੇ ਤਿਖੇ ਰੋਸ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅਸੀਂ ਅਗਨੀ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਾਂ, ਦਿਨੋ-ਦਿਨ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੋੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ। ਉੱਠੋ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ, ਹੇ ਯਜਕ; ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਪੱਕੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਦੱਸ। ਜੇ ਭੇਟ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਆ ਜਾ; ਸੂਰਜ ਰਾਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲ ਪਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਤੈਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਭੇਟ ਨੂੰ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਹੋਈ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਨਵੀਂ ਸੱਚਾਈ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਤੇ, ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੀ। ਜਦ ਅਗਨੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਥਵਾਹ, ਤਪਤ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਾਨੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਹਦ ਵਾਂਗ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ, ਗਾਇਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਜੋੜੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੱਦੇ ਹਾਂ। ਅਗਨੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤਪਤ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਾਨੀ—ਇੱਥੇ ਆਓ। ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬਲਵਾਨੋ; ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰੋ। ਯਜਨਾ, ਜੋ 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ੁੱਧ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ—ਇਹ ਅਮਰ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਗੰਧਰਵ ਤੋਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਚੱਖਦੇ ਹਨ। ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਘਿਉ ਤੇ ਦੁੱਧ—ਇਹ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਸਲ ਸਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਤਪਤ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪਾਨੀ ਪੀਓ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤਪਤ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਵੇ; ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਕਰੇ; ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਧਵਰਯੂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਪੀਓ, ਪੀਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀਓ। ਗਾਂ ਦੀ ਰੰਭਣ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਲੈ ਕੇ ਆਓ; ਪੀਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਤਪਤ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਾਓ। ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਵੇਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੀਤ, ਭੇਟਾਂ, ਅਰਦਾਸਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਘਰ-ਘਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਏ।