ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਵਿਚ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਦੂਰ-ਦੂਰੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਉਪਚਾਰ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ ਜੋ ਈਰਖਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਉਪਚਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਈਰਖਾ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਨਿਤੰਬਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਹਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦਿੱਲਾ।" ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਉਂਗਲਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਬਹੁਤ ਹਨ—ਉਸ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਨੂੰ ਹਵਨ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ—ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਵਨ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਕਹੁ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਧਨ, ਵਿਰਲ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ। ਕਹੁ, ਜੋ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਸੁਣੇ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ ਰਾਕਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਿਹਰਬਾਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਰੀਫਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਸੂਈ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਦੇ ਕੱਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਕਪੜਾ ਸਿਲੇ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਸੌ ਵਾਰੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਰਾਕਾ, ਤੇਰੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਉਪਕਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭਗਤ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ—ਉਹਨਾਂ ਉਤੋਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਧਨ ਦਿੱਲਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵੀਆਂ—ਚਮਕਦਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਣ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿਹਰਬਾਨ ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਇੰਦਰਾਣੀ, ਅਗਨਾਈ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਰਾਟ, ਦੋ ਜਹਾਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਵਰੁਣਾਣੀ, ਅਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ—ਸਭ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਸਾਡੀ ਸੁਣਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਇਕ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਜੂਏ ਖਿਡਾਰੀ ਨੂੰ ਪਾਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕਾਂ। ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਹੌਲੀ, ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕਿਸਮਤ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਆਵੇ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਦੌੜ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹੀਏ; ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸਫਲ ਕਰੀਏ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਜਿੱਤ ਲਈਏ; ਹਰ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਵਧੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਹ ਆਸਾਨ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋੜ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ; ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਜੋ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਭੇੜ ਨੂੰ ਭੇੜੀਆ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਉਹ ਵੀ ਉੱਠ ਕੇ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤੇ-ਮਾਰ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਾਂਵਾਂ, ਜੌ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲਈਏ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਏ ਹੋਏ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਧਨ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਰਹੀਏ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੂ। ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਪਾਸਾ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਜਿੱਤ ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਧਨ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਬਣਾਂ। ਹੇ ਪਾਸਿਆਂ, ਦੂਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੈਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਪਾਸਾ ਦੇਵੋ। ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਜੋੜੋ, ਜਿਵੇਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਪਿੱਛੋਂ, ਉੱਤਰ ਤੇ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰੇ। ਸਾਡੇ ਵਿਚ, ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਸਾਡੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਸਮਝਦਾਰੀ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਸਮਝਦਾਰੀ ਦੇਵੋ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਏਕਤਾ ਕਰੀਏ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਿਚ ਏਕ ਹੋਈਏ; ਰੱਬੀ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਨੋਂ ਵੱਖਰੇ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਸਭਾ ਵਿਚ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾ ਚੜ੍ਹਨ, ਨਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਨ ਉਲਝਣ ਹੋਵੇ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇਣ; ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਦ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਕੱਠੇ ਪਾਰ ਲੰਘੋ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ; ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਇੱਥੇ ਇਕਠੀਆਂ ਰਹਿਣ। ਸੌ ਪਤਝੜਾਂ ਜੀਉ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਬਣ; ਅੱਗ ਤੇਰਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇਰਾ ਮਾਲਕ। ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ, ਜੋ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਤੇਰੀ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਾਹ, ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇ। ਅੱਗੀ ਤੈਨੂੰ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਪੰਜੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵੇ; ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਦੂਰ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਉਮਰ ਤਕ ਲੈ ਜਾਣ। ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਰਥ ਉੱਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀਆਂ ਰਹਿਣ। ਇਹ ਉਮਰ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਥੇ ਵਧੇ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਬੀਮਾਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਚੰਗਾ ਅੱਗੀ ਹਰ ਥਾਂ ਜੀਵਨ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਆਲਯ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਰਿਕ ਅਤੇ ਸਾਮਨ ਦੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਤੇਰੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ—ਉਹਨਾਂ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ। ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਕਾਲੀ ਚੂੰਟੀ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਟਿੱਬੇ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਬਿਛੂ ਦੇ ਜੋੜ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਸੌ ਜੜਾਂ। ਇਹ ਜੜ ਮਧੁ ਤੋਂ ਜੰਮੀ, ਮਧੁ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀ, ਮਧੁ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇਹ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਹੋਏ ਲਈ ਉਪਚਾਰ ਹੈ, ਮੱਛਰ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ। ਜਿਥੋਂ ਵੀ ਕੱਟਿਆ, ਜਿਥੋਂ ਵੀ ਡੰਕ ਮਾਰਿਆ, ਉਥੋਂ ਅਸੀਂ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ—ਕੱਟਣ, ਡੰਕ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਮੱਛਰ ਦਾ ਬੇ-ਸਵਾਦ ਜ਼ਹਿਰ। ਤੂੰ ਜੋ ਟੇਢਾ, ਮੋੜਿਆ, ਵਿਕਰਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਟੇਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਵਾਕ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾ ਕਰ। ਬਿਛੂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਾ, ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ—ਤੂੰ ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਠੀਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ, ਸਿਰ ਵਿਚ, ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਪੁੱਛ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈਂ? ਚੂੰਟੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਕੱਟਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੋਰ ਤੈਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਬੋਲੋ—ਬਿਛੂ ਦਾ ਬੇ-ਸਵਾਦ ਜ਼ਹਿਰ। ਤੂੰ ਜੋ ਪੁੱਛ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਡੰਕ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ—ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਪੁੱਛ ਵਿੱਚ ਕੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਲਝ ਗਿਆ ਜਦ ਮੈਂ ਬੋਲਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਮੰਗਿਆ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਹੋ ਗਿਆ—ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਰਦਾਸਾਂ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਪਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ।