ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਅਗਨਿ ਦੇਵਤਾ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਸਿਮਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਖਿਲਾਫ ਉਠੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਹਾਨਿਕਾਰਕ ਹੋ ਜਾਣ। ਅਸੀਂ ਆਦਿਤਿ ਦੇ ਹੋ ਜਾਈਏ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਉਠੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਰਾ। ਇਸ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ prosperity ਲਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੋਂ ਇਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ।" ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀਆਂ ਸੌਆਂ ਨਸਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਹਾਂ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਮੂਲ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਨ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਨ ਮਾਪੇ ਬਣੇ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕੰਲਕ ਕਰ ਕੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੂਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਸਾਡੇ ਅੱਖਾਂ ਮਧੁਰ ਹੋਣ, ਸਾਡੇ ਮੁਖ ਸੋਹਣੇ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਵਾਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਮੱਤਾਂ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਡਾਈ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ।" ਇੱਕ ਔਖਧੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਇਹ ਚੰਗੀ ਜੜ੍ਹ ਖੋਦ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਪਰਤੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ, ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਸਵਾਗਤ ਲਈ।" ਉਹ ਉਸੀ ਔਖਧੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੁਰੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਮ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਗ੍ਰਹਣਸ਼ੀਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਇਸ ਵਡਾਈ ਦਾ ਹੱਕ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਹੋਰਾਂ ਦਾ। ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੀ ਨਹੀਂ।" ਜੇਕਰ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੋਕਾਂ ਜਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਪਾਰ ਵੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਔਖਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਲਿਆਈ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ੀ ਗਰੁੜ ਦੀ ਉਪਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਲ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਹੈ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਰਸਵੰਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂ, ਜਲ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਰਸਵੰਤ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਜਕ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ ਬਾਜ਼, ਜੋ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਰੇਤਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਾਜ਼, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਖੋਇਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਮ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਫੈਲ ਰਹੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਈ ਬੇਕੈਦਰੀ, ਸਾਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਓ।" ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, "ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਇਲਾਜ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿਓ, ਜੋ ਕੁਝ ਹਾਨੀ ਜਾਂ ਪਾਪ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿਓ।" ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਬਚਨ ਸ਼ੁਭ, ਕੁਝ ਅਸ਼ੁਭ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਭਲੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਧੁਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਧੁਨੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜਦੋਂ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਨਾ ਹਾਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਦੂਰੋਂ, ਈਰਖਾ ਦੀ ਦਵਾਈ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੌੜੇ ਨੀਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਡੀ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੇ।" ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਹੱਥਾਂ, ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ, ਤਾ ਕਿ ਸਾਡੀ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ।" ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕੁਹੁ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, "ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ, ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਵਡਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਣ।" ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਹੁ, ਜੋ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਸਵੀਕਾਰੇ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਲਿਆਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਾ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਰਾਕਾ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਅਤੇ ਵਡਾਈ ਯੋਗ, ਸਾਡੀ ਸੁਣ, ਸਾਡਾ ਧਿਆਨ ਕਰ। ਉਹ ਸੂਈ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੱਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਕਪੜਾ ਸਿਲ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਸੌ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ।" ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਕਾ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਅਨੇਕ ਉਪਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਦਿਲੋਂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਅਤੇ ਵਧੀਕ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, "ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ। ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਵਸਦੀਆਂ, ਮੌਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ।" ਉਹ ਇੰਦਰਾਣੀ, ਅਗਨਾਈ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਰਾਟ, ਵਰੁਣਾਣੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵਧਾੜਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਅੱਜ ਮੈਂ ਜੂਏਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਹਾਰਾਂ।" ਉਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚਾਹੇ ਤੇਜ਼ ਜਾਂ ਹੌਲੀ, ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਕਿਸਮਤ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਆਵੇ। ਉਹ ਅਗਨਿ ਦੀ ਵਡਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਲੈਣ।" ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੱਗੇ ਰਹੇ, ਇੰਦਰ ਰਸਤਾ ਆਸਾਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਟੁੱਟੇ। ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭੇੜ ਨੂੰ ਭੇੜੀਆ ਚੀਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।" ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਲਠ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਾਵਾਂ, ਜੌ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਰਹੇ, ਅਖੁੰਝ, ਜਿੱਤੂ ਬਣੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਜਿੱਤ ਦਾ ਪਾਸਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਹੈ, ਧਨ ਮੇਰੇ ਹੱਥ। ਮੈਂ ਗਾਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਸੋਨੇ, ਧਨ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਬਣਾਂ।" ਉਹ ਜੂਏ ਦੇ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਪਾਸਾ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੰਢ ਨਾਲ ਜੋੜ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ।" ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ, ਉੱਤਰੀ, ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ। "ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬਣਾਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੇਵੀਆਂ, ਤਾਕਤਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਵਾਧੂ, ਸੰਤਾਨ, ਧਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।