ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਸਰਾ ਕੁਦਰਤੀ ਤਾਕਤਾਂ ਅਤੇ ਇਲਾਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਿਡ਼ਾ ਨਾਮਕ ਤਾਬੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਇਹ ਤਾਬੀਜ਼ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਜ਼ਹਿਰ, ਬੁਰਾਈ, ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਚਾਉਂਦਾ। ਜੰਗਿਡ਼ਾ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ। ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਸਰਵ-ਉਪਚਾਰ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਤਾਬੀਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਲੋਕ ਜ਼ਹਿਰ ਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਰਹਿੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਚਾਵ ਦੀ ਲੋੜ ਪਈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੰਗ ਅਤੇ ਜੰਗਿਡ਼ਾ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ। ਇਹ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਦੂਜਾ ਖੇਤ ਤੋਂ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ। ਇਹ ਤਾਬੀਜ਼ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਉਹਦੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀਣ ਲਈ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਸੋਮਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦਿੰਦਾ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਸੀਸ ਮੰਗਦੇ, ਉਸਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਆਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਸੁਣਾਏ ਜਾਂਦੇ—ਕਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ। ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਲਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰਪ ਉਸਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਅਸਮਾਨੀ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ। ਪਾਣੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਤਾਕਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਚੁਣਿਆ, ਤ੍ਰਿਕਦਰੁਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਸ ਪੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਰੁੱਤਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ, ਸਾਲ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸਨੂੰ ਵਧਾਉਣ। ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕੇ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਏ। ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਵਧੇ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਉੱਚਾ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣ। ਪੂਜਾਰੀ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ, ਅਤੇ ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਜਾਗਦਾ ਰਹੇ। ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਨਾਲ, ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਲੁਕਿਆ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਬੇਖ਼ਬਰ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਹੀਰਿਆਂ ਸਮੇਤ ਧਨ ਦਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਸਮ ਤੋੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਲ ਵਾਂਗ ਦੇਖਣ। ਚਾਹੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਕਸਮ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਦੀ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾਰੀ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰੀ ਗਈ—ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਡੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਣ। ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਡਾਲ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ। ਆਪਣੇ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੈਰ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਣ। ਜਿਹੜਾ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਉਸਦੀ ਲਾਨਤ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਜਾਦੂ-ਟੋਨੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੰਦੇ ਦਿਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਿੱਛੋਂ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਖੇਤ ਦੀ ਉਪਜ ਤੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਸਵੇਰੇ ਤਾਰੇ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਸੁਭਾਗਣੀ ਨੂੰ ਉੱਠਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਖੇਤ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਦੇ ਜਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ। ਰਾਤ, ਓਸ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੂਰ ਹੋਣ, ਖੇਤ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਖੇਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੌ, ਚਿੱਟੇ ਜੌ ਦੀ ਡੰਡ, ਉਸਦੇ ਭੂਸ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਛਿਲਕੇ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਉੱਤੇ ਵੀ ਖੇਤ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਹਲਾਂ, ਜੋਤਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ, ਕਟਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਦੂਤਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖੇਤ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਕ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਦਸ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਦੇਣ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਜੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਫੜ ਲਿਆ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਜੀਵਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਵੇ। ਉਹ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉੱਠ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵੀ ਨਾਲ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਪੁਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਇਲਾਹੀ। ਉਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉੱਠ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਕੋਲ ਸੌ ਵੈਦ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜੜੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਬੂਟੀਆਂ ਨੇ ਇਲਾਜ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਲਾਜ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਉਪਚਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੈਦ ਸੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਲਾਜ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੇਤ, ਨਾਸ, ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਲਾਨਤ, ਹਾਨੀ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫਾਹੇ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਉਸਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣ। ਅੱਗੀ, ਸੋਮਾ, ਹਵਾ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭਤਾ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੇ। ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਜੋ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਰੋਗ ਅਤੇ ਨਾਸ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਉਹ ਰੋਗ, ਦੁੱਖ, ਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਹਾਨੀ ਦੇ ਫਾਹੇ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ। ਅੱਜ ਉਹ ਵੈਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੁਖਦਾਈ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਪਕੜ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਅਮਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਖੁਸ਼, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਜੀਵੇ।