ਇੱਕ ਆਦਮੀ, ਭਾਗਾ, ਸ਼ਾਂਸ਼ਪੇਨਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਲੋਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਉਸਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਭਾਗਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਆਦਮੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹੀ ਤਾਕਤ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਕਰੇ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਥਾਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਫ਼ੋਰਚੂਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਦੇ ਅੰਨ੍ਹੀ, ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਕਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕਰੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਥਕਾ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਥਵਾਨਾਂ ਦੀ ਲੋਚਨਾ ਜਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਚਾਹਤ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਪਰ ਇਹ ਚਾਹਤ ਉਸਨੂੰ ਪੀੜਾ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਇਹ ਲੋਚਨਾ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ, ਮਧ੍ਯ-ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਣ। ਉਹ ਚਾਹਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਧਨ ਅਤੇ ਮਸਤਕ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਲੋਚਨਾ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਅਨੁਮਤੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਕਰਮ ਤੇ ਨੀਅਤ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਪੰਜ ਕੋਸ ਦੌੜ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਜਲ ਰਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਵਰਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰਾਣੀ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗਨੀ, ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਰਨ ਨੇ ਲੋਚਨਾ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗਰਦਨ-ਬੰਨ੍ਹ (ਗਿਰਡਲ) ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਰਡਲ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਤਪ, ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਯਮਾਂ ਦੇ ਲਈ ਜੀਵ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਰਡਲ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਦਿਆ, ਬੁੱਧੀ, ਤਪ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਪਹਿਨਿਆ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ। ਇਕ ਵਜਰ (ਥੰਡਰਬੋਲਟ) ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਸਤਕ, ਗਰਦਨ, ਅਤੇ ਹੱਡੀ ਤੋੜ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਵਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਜਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਮਸਤਕ ਥੱਲੇ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਵਾਂਗ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪੀਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ ਪੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਊਰਜਾ ਖਿੱਚ ਲੈਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਊਰਜਾ ਬੋਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਪੌਦੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਿਵਤਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਖੋਦ ਕੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਵੇਂ ਜਨਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਨਮਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਜੜ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਵਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੌਦੇ ਦੀ ਔਸ਼ਧੀ ਨਾਲ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਜੋ ਪੌਦਾ ਖੋਦਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੀਤਹਵਿਆ ਨੇ ਜੋ ਅਸੀਤਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੌਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਧਣ। ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਆਰਜ਼ੁ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੜ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ, ਟਿੱਪ ਨੂੰ ਫੜੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਨੂੰ ਫੈਲਾਏ, ਤੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸੇ ਵਧਣ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਔਸ਼ਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਪੁੰਸਕ ਤੇ ਅਸਮਰਥ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਦੋ ਅੰਡਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦੇ। ਉਹ ਨਪੁੰਸਕਤਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਮਟਕਾ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਨਲੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਰਦਾਨਗੀ ਖੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਬ ਨਾਲ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਵਣਜੀ ਲਈ ਕਣੀ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਲਿੰਗ ਤੇ ਅੰਡਾਂ 'ਤੇ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਨਿਆਸਤਿਕਾ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਧੇ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਲਿਆਵੇ, ਜਿਸਦੇ ਸੌ ਡੰਢੇ ਤੇ ਤੇਤੀ ਜੜਾਂ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਪੌਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਦਿਲ ਸੁੱਕਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਦਿਲ ਤੇ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਜਾਣ, ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀ, auspicious, ਤੇ unite ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਮਿਲਾਏ, ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਆਦਮੀ, ਅਰਦਾਸ, ਪੌਦਿਆਂ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤੇ ਵਿਅਕੁਲਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਲੋਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।