ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਹ ਲੈਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਢੋਲ ਦੀ ਧੁਨੀ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਢੋਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ, ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਗਿਆ। ਢੋਲ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਢੋਲ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੁੱਠ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਢੋਲ ਦੀ ਬੈਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸਾਡੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਰਥਵਾਨ ਵੀ ਜਿੱਤੂ ਹੋਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਲਾਲ-ਲਾਲ, ਖੂਨ ਵਾਲੇ ਪੌਦੇ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਹੋਈ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ ਤੋਂ, ਮੈਸੂਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਬਲਾਸਾ ਪੌਦੇ ਦੀਆਂ ਦੋ ਗੰਢਾਂ, ਜੋ ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪੀਆਂ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚੀਪੁਦ੍ਰੁ ਨਾਮਕ ਇਲਾਜ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਰੋਗ ਹੱਡੀ, ਕੰਨ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਸਰਦੇ ਰੋਗ, ਦਿਲ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣ ਰੋਗ ਯਕਸ਼ਮਾ, ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਕਧੂਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਭੇਜੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਰਾਜ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ। ਦੁਪਹਿਰ, ਸ਼ਾਮ, ਸਵੇਰ ਅਤੇ ਰਾਤ—all ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਕਧੂਮਾ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋ ਇਹ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਬਣਾਈ, ਉਸ ਸ਼ਕਧੂਮਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਨ। ਫਿਰ, ਭਾਗਾ, ਸ਼ਾਂਸ਼ਪੇਨਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਬਣਾ ਲਈ। ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਣ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਭਾਗਾ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਰਹਿਣ। ਹੇ ਅੰਨ੍ਹੀ ਕਿਸਮਤ, ਜੋ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਭਾਗਾਂਵਾਂ ਬਣਾ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਥੱਕ ਜਾਣ। ਇਸੇ ਵਿਚ, ਰਥਵਾਨਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ—ਇਹ ਸਭ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੇ, ਪਰ ਇਹ ਲਾਲਸਾ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਯਾਦ ਕਰਾਂ। ਮਰੁਤੋ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਅੱਗਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦਿਓ, ਇਹ ਲਾਲਸਾ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਲਾਲਸਾ ਸਿਰ, ਧਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਅਨੁਮਤੀ ਦੇਵੀ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿਚ ਸਹਾਇਕ ਹੋਈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਪੰਜ ਕੋਸ ਦੌੜ ਕੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭੀਜਿਆ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਪਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗਨੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ—ਜਿਸਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭੀਜਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਕ ਹੋਰ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਗਰਦਨਬੰਦ (ਕਮਰਬੰਦ) ਵੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੇਵ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਅਸੀਂ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਕਮਰਬੰਦ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਨਿਆ, ਜੋ ਤਪ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਆਣਪ, ਬੁੱਧੀ, ਤਪ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਜ੍ਰ (ਬਿਜਲੀ) ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵੈਰੀ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਹੱਡੀ ਤੋੜੀ ਗਈ। ਵਜ੍ਰ ਨੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਵੈਰੀ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪੀਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ ਪੀਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ-ਵਾਯੂ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਜਿੰਦ ਬੋਲ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਸਭ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਜੜੀ-ਬੂਟੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉੱਗੀ, ਉਸਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਗਿਰਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਪੌਦਾ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ, ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਗਿਰਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੌਦਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਮਦਗਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਉਖਾੜਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਵਧਣ, ਉਹੀ ਪੌਦਾ ਵੀਤਹਵਯਾ ਨੇ ਅਸੀਤਾ ਦੇ ਘਰੋਂ ਲਿਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਦੇਵਤੇ, ਢੋਲ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਰਾਜੇ, ਵਜ੍ਰ ਅਤੇ ਕਮਰਬੰਦ—all ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।