ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਜਾਣੋ। ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ। ਦੇਵਤੇ ਹੀ ਪਿਤਰ ਹਨ, ਪਿਤਰ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਜੋ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕਰੋ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿ, ਇਹ ਵੀ ਉੱਥੇ ਅਡਿੱਗ ਰਹੇ। ਸਾਡੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਬੂੰਦ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤਰਾਂ, ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਬੂੰਦ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਹੈ; ਜੇ ਮੱਧ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਵਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਬੂੰਦ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਛੂਹੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਸਾਡੀਆਂ ਬਦਕਿਸਮਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਚੋਣ, ਸੁਗੰਧ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਚਮਕ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਤੇ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਛਾਈਆਂ ਰਹਿਣ; ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੇ ਵੈਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਣ। ਹੇ ਦਰੱਖਤ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ, ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ, ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ, ਵੀਰਵਾਨ ਬਣ। ਗਾਈਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ; ਅਡਿੱਗ ਰਹਿ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤੂ ਹੋਵੇ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਗਾਈਆਂ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ—ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ, ਰਥ, ਹਵਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਅੰਕੁਰ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਾਭੀ—ਉਹ, ਜੋ ਇਹ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ, ਰਥ ਲਿਆ ਕੇ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰੇ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਸਾਹ ਲੈਣ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਡੋਲ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ, ਹੋਰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ। ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ; ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦੇ। ਹੇ ਡੋਲ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੁੱਠੀ ਹੈਂ—ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਈਏ, ਵੱਡੇ ਜਿੱਤ ਲਈਣ, ਡੋਲ, ਜੋ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਗੂੰਜੇ। ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੌੜ ਪੈਣ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਰਥਵਾਨ ਜਿੱਤੂ ਹੋਣ। ਲਾਲ, ਸੁਜੀ ਹੋਈ, ਖੂਨ ਵਾਲੀ ਜੜੀ, ਹੇ ਦਰੱਖਤ, ਤੇ ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ ਜੜੀ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਾਸ ਵੀ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਦੋ ਸੋਜਾਂ, ਹੇ ਬਲਾਸਾ, ਜੋ ਬਾਂਹਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀਆਂ ਹਨ—ਉਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਚੀਪੁਦ੍ਰੁ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਰੋਗ ਅੰਗ, ਕੰਨ, ਅੱਖਾਂ ਜਾਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਫੈਲਣ, ਸੋਜ, ਤੇ ਦਿਲ ਦੇ ਰੋਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਅਣਜਾਣ ਰੋਗ, ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਤਾਰਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ਕਧੂਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਭੇਜੀ ਹੈ—ਇਹ ਰਾਜ ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ। ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਸਵੇਰੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ—ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਤਾਰਿਆਂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਤੋਂ—ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਧੂਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਬਖਸ਼। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ਾਮ, ਰਾਤ ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਬਣਾਈ—ਉਸ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਧੂਮਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਾਡਾ ਨਮਨ ਹੋਵੇ। ਭਾਗ, ਸ਼ਾਂਸ਼ਪੇਨਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਭਾਗਵਾਨੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਤ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਉਣ। ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਭਾਗ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ—ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਭਾਗਵਾਨੀ ਬਖਸ਼; ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਉਣ। ਹੇ ਫੌਰਚੂਨ, ਜੋ ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੈ, ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੈ—ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਭਾਗਵਾਨੀ ਬਖਸ਼; ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਥੱਕ ਜਾਣ। ਰਥਵਾਨਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ—ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਲਾਲਸਾ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ—ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਲਾਲਸਾ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਯਾਦ ਕਰਾਂ—ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਲਾਲਸਾ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੋ; ਹੇ ਆਕਾਸ਼, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੋ; ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ—ਉਹ ਲਾਲਸਾ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਸਿਰ ਤੋਂ, ਧਨ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਲਾਲਸਾ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਨੁਮਤੀ, ਇਸ ਕੰਮ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਨੀਅਤ ਤੇ ਭੇਟ ਨੂੰ ਨਮਨ—ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਲਾਲਸਾ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ, ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ—ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਪਿਓਂ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ—ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ—ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ—ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗਨੀ ਨੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ—ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ—ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਰੁਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਕੰਧਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਅਸੀਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਉਹ, ਜੋ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ। ਤੂੰ ਸੱਦੀ ਗਈ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਈ, ਇਹਦੇ ਹਥਿਆਰ; ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਸਨਾ, ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ—ਹੇ ਕੰਧੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋ। ਮੈਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹਾਂ, ਯਮ ਤੋਂ ਜੀਵ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ; ਬ੍ਰਹਮ, ਤਪ ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਕੰਧੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਜਣੀ, ਤਪ ਦੀ ਧੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣੀ—ਹੇ ਕੰਧੇ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਬੁੱਧੀ, ਤਪ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਾਇਆ—ਹੇ ਕੰਧੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਗਲ ਲਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਦਿਮਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾ-ਅਰਦਾਸਾਂ, ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਇਕ-ਇਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।