ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬੰਧਨ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੁਪਨਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਆਸ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵਰਨ ਦੇ ਉੱਤਲੇ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਬੰਧਨ ਖੁਲਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਰਨਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਈਆਂ ਅਕਲਮੰਦੀਆਂ, ਅਸ਼ੁਭ ਸੁਪਨੇ ਅਤੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀਏ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਲੱਕੜ, ਰੱਸੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਰਹਪਤਿਆ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਉਪਕਾਰਕ ਨੇ ਜਨਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਧਾਰਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਧਾਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਮਰਤਾ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋੜਣ, ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੇ ਮੋੜ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਭ੍ਰੂਣ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਸਲਿੱਪ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਸਾਫ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਉਮਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਟੁੱਟ ਧਾਗਾ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਟੇ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਮਿਲੀ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਕੋਈ ਦਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜਨ, ਉਪਰਾਲਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੋੜਾ ਮਿਲ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਏ। ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਠਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਅੱਗੀ, ਜੋ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਮਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੀਜੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਭੋਜਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੁੱਚੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਯੋਗਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੰਡਿਤਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੈਠਾਏ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਲਈ ਅਨੁਭੂਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਮਾਰੁਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ। ਫਿਰ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੇ ਜੋ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਅਸੰਬਲੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ sacrificer ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤੇ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ sacrificer ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਥੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ। ਦੇਵਤੇ ਪੂਰਵਜ ਹਨ, ਪੂਰਵਜ ਦੇਵਤੇ ਹਨ; ਜੋ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪਕਾਉਂਦਾ, ਦਿੰਦਾ, ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਦਿੰਦਾ—ਮੈਨੂੰ ਠੁਕਰਾਓ ਨਾ। ਮਹਾਰਾਜ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਖੜੇ ਰਹੋ, ਇਹ ਠੀਕ ਰਹੇ; ਸਾਡੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਨੂੰ ਜਾਣੋ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ। ਵੱਡੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਲ ਦਾ ਬੂੰਦ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਰੂਪ ਨਾਲ, ਅੱਗੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਬੂੰਦ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਹੈ; ਜੇ ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਨ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਨੂੰ ਛੁਹੀ, ਉਹ ਜਲ ਸਾਡੀਆਂ ਅਕਲਮੰਦੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਅਨੁਭੂਤ, ਸੁਗੰਧ, ਸੰਪੰਨਤਾ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਚਮਕ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਹੋਣ; ਯੋਗਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਖੇ ਜਾਵਣ; ਅਕਲਮੰਦ, ਦੁਖ ਤੇ ਵੈਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੇ। ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ, ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ, ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਬਣੇ। ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ; ਠੀਕ ਖੜਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਜਿੱਤਦਾਰ ਹੋਣ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ—ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵਜਰ, ਰਥ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਭ੍ਰੂਣ, ਵਰਨਾ ਦਾ ਨਾਭੀ—ਉਹ, ਸਾਡਾ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਲਿਆਵੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਸਾਹ ਲੈਣ, ਢੋਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ, ਹੋਰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ। ਤੁਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਆਵੇ; ਦੁਖ ਦੂਰ ਭਜਾਓ। ਢੋਲ, ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ; ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮੁੱਠ ਹੋ—ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੋ। ਅਸੀਂ ਜਿੱਤਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਜਿੱਤਣ, ਢੋਲ, ਚੀਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਗੂੰਜੇ। ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਜਣ; ਇੰਦ੍ਰ, ਸਾਡੇ ਰਥਵਾਨ ਜਿੱਤਦਾਰ ਹੋਣ। ਸੂਜੀ, ਲਾਲ, ਖੂਨ ਵਾਲੀ ਬੂਟੀ, ਰੁੱਖ ਤੇ ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ ਜੜੀ, ਮੈਂ ਮਾਸ ਵੀ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਬਲਾਸਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸੂਜਾਂ, ਜੋ ਬਾਂਹ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਉਪਚਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ—ਚੀਪੁਦਰੂ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਭੂਤ, ਕੰਨ, ਅੱਖਾਂ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਫੈਲਣ ਵਾਲਾ, ਅਸੀਂ ਫੈਲਣ, ਸੂਜ, ਦਿਲ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਣਜਾਣ ਰੋਗ, ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਯਕਸਮਾ, ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਤਾਰੇ ਸ਼ਕਧੂਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਪੰਨਤਾ ਭੇਜੀ—ਇਹ ਰਾਜ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ। ਦੁਪਹਿਰ, ਸ਼ਾਮ, ਸਵੇਰੇ, ਰਾਤ—ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੰਪੰਨਤਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ। ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ—ਸੰਪੰਨਤਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਕਧੂਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦਿਓ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ਾਮ, ਰਾਤ ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੰਪੰਨਤਾ ਬਣਾਈ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ, ਸ਼ਕਧੂਮਾ, ਸਦਾ ਸਾਡਾ ਨਮਨ ਹੋਵੇ। ਭਾਗਾ, ਸ਼ਾਂਸ਼ਪੇਨਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਾਗਵਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਉਣ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਭਾਗਾ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ—ਉਸ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਭਾਗਵਾਨ ਬਣਾਓ; ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਉਣ। ਹੇ ਸੰਪੰਨਤਾ, ਜੋ ਅੰਧ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ, ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਭਾਗਵਾਨ ਬਣਾਓ; ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਥੱਕ ਜਾਣ। ਰਥਵਾਨਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ—ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਲਾਲਚ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੇ—ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਲਾਲਚ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਯਾਦ ਕਰਾਂ—ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਲਾਲਚ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਹੇ ਮਾਰੁਤ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੋ; ਹੇ ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੋ; ਹੇ ਅੱਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੋ—ਉਹ ਲਾਲਚ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਸਿਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਓ, ਧਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਲਾਲਚ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਅਨੁਮਤੀ, ਇਸ ਕਰਮ ਲਈ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਵੋ; ਇਰਾਦੇ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ, ਨਮਨ—ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਲਾਲਚ ਦੂਰ ਕਰੋ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਕੋਸ, ਪੰਜ ਕੋਸ ਦੌੜਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ—ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ, ਬੇਨਤੀਆਂ, ਦਾਨ ਤੇ ਯਜਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਮੁਕਤੀ, ਸੰਪੰਨਤਾ, ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।