ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਗਿਆਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤਿਆ ਦੇ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਾਣਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਗਿਆਨ ਕਵੀ-ਦਰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ—ਉਹੀ ਗਿਆਨ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਸਾਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਗਿਆਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਣਨਹਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਾਣਿਆ—ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਉਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣਾ। ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ, ਸ਼ਾਮ—ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਅਸੀਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰੀਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਲੰਬੀ ਮਿਰਚ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜਿਸ ਦਵਾਈ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਦਫਨਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ—ਇਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਦੀ ਦਵਾਈ ਹੈ। ਅੱਗੇ, ਅੱਗਨੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗਤਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਪੁਰਾਤਨ ਹੈਂ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਚਾਹੇ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਤਾਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਵਾਂ। ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇ। ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਲੈ ਚੱਲ। ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਵੀਗੜੇ ਦਿਨ ਜਨਮਿਆ, ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ—ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਲੁੱਝ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ—ਉਸਨੂੰ ਅਜ਼ਾਦ ਕਰ, ਜਦ ਉਹ ਪਾਗਲਪਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ। ਜੇ ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅੱਗਨੀ ਉਸਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰੇ; ਮੈਂ, ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਇਲਾਜ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਾਗਲਪਨ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਇਲਾਜ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ, ਪਾਗਲਾਂ, ਭੂਤਾਂ—ਸਭ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਭੈੜੇ ਆਤਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਭਾਗਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਅਮਿਤ੍ਰ ਦੇਵਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਾਗਲਪਨ ਮੁਕ ਜਾਵੇ। ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਨਾ ਦੇ, ਯਮ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਣ।” ਤੀਹ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰੱਸੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ; ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ, ਮਾਂ—ਸਭ ਨੂੰ ਅਜ਼ਾਦ ਕਰ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਖੁਲ ਜਾਣ; ਹੇ ਪੂਸ਼ਣ, ਪਾਪ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਜੰਮੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਪ ਵੀ ਸਾਫ ਕਰ। ਇਕ ਸਮੇਂ ਤ੍ਰਿਤ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਧੋ ਦਿੱਤਾ; ਤ੍ਰਿਤ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਧੋਇਆ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਕੜ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ। ਧੂੰਏਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਵਣ, ਪੂਸ਼ਣ, ਪਾਪ ਹਟਾ ਦੇ। ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਦੋਸ਼, ਜੋ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਤ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਧੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਜੇ ਉਥੋਂ ਵੀ ਪਕੜ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ। ਅੱਗੇ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੋ। ਜੇ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲੇ। ਘਿਉ ਨਾਲ ਯਜਮਾਨ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਚੇ ਦਿਲੋਂ ਯਤਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਅਸੀਂ ਜੋ ਪਾਪ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣੀ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ। ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਂ ਨਵਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਿਛਲਾ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਡੰਡਾ ਖੁਲਣ ਵਾਂਗ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਗੰਦਗੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਜਾਂ ਘਿਉ ਛਾਣ ਕੇ ਸੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਣ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਜਾਣਿਆ ਪਰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਮੈਂ ਇਹ ਯਜਨਾ ਰਾਜਾ ਵੈਵਸਵਤ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਆਹੂਤੀ ਮਿੱਠੀ ਹੋਵੇ। ਵੈਵਸਵਤ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਭੁੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਜੇ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਜਿਤਨੇ ਵੀ ਪੂਰਵਜ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨੀਅਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ। ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕੋਈ ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦੋਸ਼ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੀਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਅਨਾਜ ਖਾ ਕੇ ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਤਦ ਵੀ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਮੈਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਇੱਥੇ, ਉੱਥੇ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਈਏ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤ ਰਹੀਏ। ਜੇਕਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੂਏ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਜਿਤਾ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ। ਜੂਏ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਰਜ਼ਾ ਜਾਂ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਨਾ ਰਹੇ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕਰਜ਼ਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਕੋਲ ਮੈਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿੱਤਕਾਰ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਜੇਕਰ ਜੂਏ ਜਾਂ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਕਰਜ਼ਾ ਬਣਿਆ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਮੈਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਸਾਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲੇ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਰਜ਼ਾ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਖੁਲ੍ਹੇ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਪੱਕੀ ਆਹੂਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀਏ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ ਜਦ ਮੈਂ ਆਸ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਵੱਲ ਵਧਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਉਥੇ ਅਣਜਾਣੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਪਾਪ ਮੈਂ ਦੂਰ ਕਰਾਂ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼, ਜਾਂ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਾਰਹਪਤਿਆ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲੇ। ਧਰਤੀ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਅਦਿਤੀ ਸਾਡੀ ਜਨਨੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਸਾਡਾ ਭਰਾ—ਕੋਈ ਸ਼ਾਪ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਵੇ; ਆਕਾਸ਼ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈ—ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ; ਮੌਤ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਨਾਹ ਡਿੱਗੀਏ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਦਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਧਰਮਕਰਮੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਤੇ ਨਿਰੋਪੜੀ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਸੁਖੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਵੀ ਰਹੀਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨ, ਮੁਕਤੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸੁਖ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਅਰਦਾਸ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਗਨੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ।