ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਅਰਦਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਖੰਘ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, “ਹੇ ਖੰਘ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਹਾਅ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਇਥੋਂ ਦੂਰ ਚਲੀ ਜਾ।” ਜਿਥੇ ਜਿਥੇ ਤੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ ਤੇ ਮੁੜਦੀ ਹੈਂ, ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੂਬ ਦਾ ਘਾਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਹਿ ਲਹਿ ਉੱਗੇ, ਕੋਈ ਚਸ਼ਮਾ ਉੱਭਰ ਆਵੇ ਜਾਂ ਲਾਲੀ ਭਰੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ ਬਣ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਉਤਰਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਆਰਾਮ-ਥਾਂ ਹੈ। ਝੀਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਡਾ ਘਰ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਫਿਰਿਆ ਰਹੇ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਧਾਨ ਦੇ ਖੇਤ ਨੂੰ ਪਾਲੇ ਦੀ ਝਿੱਲੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਠੰਢੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਇਲਾਜ ਤਿਆਰ ਕਰ। ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ, “ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਉਹ ਜੋ ਸਭ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।” ਫਿਰ ਮੈਧਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ, “ਹੇ ਮੈਧਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਂਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹੈਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਯਜਨਾ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਮੈਧਾ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ। ਉਹ ਮੈਧਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਮੈਧਾ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਸਾ ਲਈਏ। ਹੇ ਅੱਗ, ਜਿਸ ਮੈਧਾ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਮੈਧਾ ਨਾਲ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਗਿਆਨ ਦੇ।” ਸਵੇਰ, ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ—ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੈਧਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਵਸਿਆ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਲੰਬੀ ਮਿਰਚ ਦੇ ਉਪਚਾਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਇਹ ਲੰਬੀਆਂ ਮਿਰਚਾਂ, ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਲਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਦੱਬ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਉਤਸ਼ਾਲ਼ਿਆ—ਇਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ, ਥੱਲੇ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਫਿਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, “ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈਂ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਚਾਹੇ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਵਾਂ ਹੋਤ੍ਰ। ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸੁੱਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੇ। ਤੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਮਿਆ ਹੈਂ, ਯਮ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਪੱਤਝੜਾਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬਹਾਦਰ ਵਿਆਘ੍ਰ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਤੇ ਜੰਮਿਆ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਉਹ ਵਧਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ, ਨਾ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵੇ।” ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਅੱਗ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ ਲੁਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਪਾਗਲ ਨਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਉਸਨੂੰ ਦੇ। ਜੇਕਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੈ, ਤੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦੇ; ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਇਲਾਜ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਾਗਲਪਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਾਪਰਹਿਤਾਂ, ਪਾਗਲਾਂ, ਅਸੁਰਾਂ—ਸਭ ਤੋਂ, ਮੈਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਲਾਜ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਾਗਲਪਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੰਦੇ ਆਤਮਾ, ਇੰਦਰ, ਭਗਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਮਿਤ੍ਰ ਦੇਵਤੇ, ਉਹਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਾਗਲਪਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਅੱਗ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ, “ਇਸਨੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾ ਦੇ; ਯਮ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਇਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕੀਂ। ਹੇ ਅੱਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਤੈਂਤੀ ਰੱਸੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਮਾਂ—ਸਭ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਲ ਜਾਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਹੇ ਪੂਸ਼ਣ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗਰਭਵਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪਾਪ ਸਾਫ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਤਾ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਧੋਤਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਧੋਤਾ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਕੜ ਲੱਗ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ। ਕਿਰਨਾਂ ਅਤੇ ਧੂੰਏਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਹੇ ਪਾਪ, ਤੂੰ ਵਿਅਪਕ ਖੇਤਰਾਂ ਜਾਂ ਧੁੰਦ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਫੇਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਾ ਜਾ; ਹੇ ਪੂਸ਼ਣ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ।” ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦੋਸ਼, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਪਕੜ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਰਾਹੀਂ ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ। ਫਿਰ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਪ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ, ਸੱਚ ਦੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ। ਜੇਕਰ ਯਜਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਅਸੀਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੁਕਤ ਕਰ। ਯਜਮਾਨ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।” ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਜੋ ਪਾਪ ਅਸੀਂ ਜਾਣ-ਅੰਜਾਣ ਕੀਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ। ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦੇਣ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕੀ ਦੀ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਡੰਡਾ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਨਸਾਨ ਗੰਦਗੀ ਤੋਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਸੁੱਥਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਘਿਉ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਣ।” ਜੇਕਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸੀ ਪਰ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬੰਨ੍ਹਣ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰਸ਼ੀਵਨਿਆਂ ਨੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਸਾਡਾ ਹਵਨ ਦਾ ਭੋਜਨ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ। ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਉਹ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਜਾਂ ਜੇ ਪਿਓ ਨੇ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਜੇਕਰ ਮਾਂ, ਪਿਉ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਆਇਆ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਪੂਰਵਜ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਨੀਅਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ। ਜੋ ਕਰਜ਼ਾ ਮੈਂ ਲਿਆ, ਅਦਾ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਹੇ ਅੱਗ, ਇਸ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ। ਇੱਥੇ-ਹੁਣੇ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਦੋਸ਼ ਵਾਪਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੀਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਅਸੀਂ ਇਹ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਅਨਾਜ ਖਾ ਕੇ ਕਰਜ਼ਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਅੱਗ, ਇਸ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਦਾਸਾਂ, ਇਲਾਜਾਂ, ਮਾਫੀਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ, ਪਰਿਵਾਰ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਅਤੇ ਅਪਣਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਮੈਧਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।