ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਸਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਸਤਵਿਕਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਾਸੁ ਨਾਮਕ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਬੱਦਲਾਂ, ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਥਕਾਵਟ, ਹਨੇਰਾ, ਜੂਏ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਮਨ ਦਾ ਭਟਕਾਵਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਨਮ੍ਰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਵਗਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਰਸ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅੰਗ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਗ ਤੋਂ, ਸੌਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਵਾਈਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਦਵਾਈ ਹੈ। ਅਸੁਰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਲਾਲ ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਖੋਦਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਵਾਈ ਹੈ। ਜਲੌਕਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਦਵਾਈ ਚੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਉਪਚਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਲਾਲ ਪਦਾਰਥ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤੱਥਾ ਹੈ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਣ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਤੇ ਤੀਰ ਦੂਰੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਵੱਜਣ। ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਮਹਾਨਤਾ, ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਲਈ ਇੱਕ ਤਾਬੀਜ਼ ਪਹਿਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੰਗਿਡਾ। ਇਹ ਵਿਸ਼, ਦੁਸ਼ਟਤਾ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਆਕਸਮਾਤ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਤਾਬੀਜ਼ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਹ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ, ਹਾਨੀਕਾਰਕ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਦੱਤ ਇਹ ਜੰਗਿਡਾ ਤਾਬੀਜ਼ ਆਨੰਦਮਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੰਗ ਅਤੇ ਜੰਗਿਡਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਕੋਈ ਜੰਗਲ ਤੋਂ, ਕੋਈ ਖੇਤੋਂ, ਕੋਈ ਰਸਾਂ ਤੋਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਾਬੀਜ਼ ਟੋਨੇ ਤੇ ਵੈਰੀਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—ਆਓ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਮਾ ਰਸ ਪੀਓ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਹੇਵਨ ਦੇ ਮਧੁਰ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੋ, ਇਹ ਸੋਮਾ ਰਸ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਾ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਵਲਾ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਸਤਿ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦਤ ਹੋਏ। ਇਹ ਸੋਮਾ ਰਸ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਣ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਤਕਾਰੀ ਗੀਤਾਂ ਸੁਣਨ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਉਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਜੈ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਏ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਵਗਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਤਾਕਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਚੁਣਿਆ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਕਦਰੁਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਸ ਪੀਤਾ, ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਵਜਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅੱਗੇ, ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਰੁੱਤਾਂ, ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ ਸਤਚਿੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਤੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾਵਾਂ, ਤੂੰ ਉੱਚਾ ਹੋ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ। ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣ; ਤੇਰੇ ਪੂਜਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋਣ। ਅੱਗਨੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅੱਗਨੀ, ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਬਣ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਚਮਕ। ਲੁਕਵੇਂ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਅਸਾਵਧਾਨ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵਧੀਆ ਧਨ ਦੇ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਣਪੂਰੇ ਵਚਨਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਲ ਵਾਂਗ ਦੇਖਣ। ਚਾਹੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਵਚਨ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਸਬੰਧੀ ਦਾ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੁਜਾਰੀ ਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਸਾਡੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਵੇ। ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੜ੍ਹੀ, ਉਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਸਾਡੀ, ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ, ਸਾਡੇ ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਵੈਰੀਤਾ ਸਾਡੇ ਪਾਰ ਨਾ ਆਵੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਨਾ ਲੈ ਜਾਣ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕਰੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਉਹੀ ਅਸਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇ; ਜਾਦੂਗਰੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ, ਮੰਦੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਣ। ਸਵੇਰੇ, ਤਾਰੇ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਤਾ ਉੱਠੇ, ਅਤੇ ਖੇਤ-ਰੋਗ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਫ਼ਾਂਸਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ। ਰਾਤ, ਓਸ, ਤੇ ਮੰਦੇ ਤੱਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ; ਖੇਤ-ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋਵੇ, ਖੇਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਜੌ, ਚਿੱਟੇ ਜੌ ਦੀ ਡੰਡ, ਪੱਲ, ਤਿਲ, ਤੇ ਤਿਲ ਦੀ ਛਿਲਕ—ਇਹ ਸਭ ਖੇਤ-ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ। ਹਲਾਂ, ਜੋਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੁਆਏ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਖੇਤ-ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋਵੇ। ਦਰਾਂਤੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ, ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਖੇਤ-ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਦਸ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਵਣ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੈਤ ਨੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉਸਨੂੰ ਜੀਵਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਵੇ। ਉਹ ਆ ਗਿਆ, ਜਾਗ ਗਿਆ; ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਭ ਟੋਲਾ ਵੀ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਣਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ। ਉਸਨੇ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਸ ਕੋਲ ਸੌ ਡਾਕਟਰ ਹਨ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੜੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤਿਆ, ਸ਼ਕਤੀ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।